Paul Watson en Greenpeace

Greenpeace probeert kapitein Paul Watson te laten “verdwijnen”.

Greenpeace verandert zijn geschiedenis om te ontkennen dat kapitein Paul Watson een medeoprichter is

Greenpeace is zeer boos geworden op Sea Shepherd en Paul Watson vanwege Sea Shepherds acties tegen de Japanse walvisjacht en de kritiek op Greenpeace’s incompetentie. Ze zijn zo kwaad dat ze nu op hun website claimen dat Paul Watson geen medeoprichter van Greenpeace is. Ze noemen hem nu een “vroeg lid”.

PW_Greenpeace_1976_Paul_Watson_and_Bob_Hunter_blocking_ship
Greenpeace medeoprichters Paul Watson
en
 Robert Hunter blokkeren het
zeehondenschip

Artic Endeavor, Labrador 1976

Ze hebben nog niet alle referenties verwijderd. Op de Amerikaanse website staat nog wel dat Paul Watson een oprichter is: http://www.greenpeace.org/usa/en/multimedia/photos/greenpeace-founders-paul-watso/

Op deze pagina zie je een foto met het onderschrift “Greenpeace oprichters Paul Watson en Robert Hunter, die hier een Canadese zeehond beschermen”. We vermoeden dat deze referentie wel snel verdwenen zal zijn, nu wij hun aandacht erop gevestigd hebben.

Ze hebben dit al een aantal keer eerder gedaan. Toen in 1997 Paul Watson in Nederland werd aangehouden op verzoek van Noorwegen steunde Greenpeace Europa de Noorse eis tot uitlevering en opsluiting vanwege het tot zinken brengen van de walvisvaarder Nybraena. Ze hebben toen openlijk verklaard dat Paul Watson geen medeoprichter was van Greenpeace.

Eén van de andere oprichters van Greenpeace en de eerste president van Greenpeace, Robert Hunter, vloog toen naar Amsterdam om een persconferentie te beleggen. Hierin corrigeerde hij Greenpeace en legde uit dat Paul Watson eigenlijk één van de originele oprichters van Greenpeace was.

De volgende tekst komt van de Greenpeace site. We hebben kapitein Paul Watson gevraagd om zijn menig over deze “feiten”:

spacer_black

Paul Watson en Greenpeace: Enige Feiten

Paul Watson is de oprichter van Sea Shepherd Conservation Society en een vroeg lid van Greenpeace. In de laatste jaren is Paul extreem kritisch geworden over Greenpeace in de pers en op zijn website. De informatie hieronder is een dienst aan onze supporters om een paar feiten duidelijk te maken over Paul en zijn geschiedenis met Greenpeace en de onenigheid die er is tussen ons.

Paul Watson werd actief voor Greenpeace in 1971 als een bemanningslid van onze tweede expeditie tegen het testen van nucleaire wapens in Amchitka. Hierna ging hij verder met deelname aan acties tegen de walvisvangst en het doden van de zadelrobben. Hij was een invloedrijke vrijwilliger uit het begin maar niet, zoals hij claimt, een oprichter.

Kapitein Paul Watson: Ik raakte betrokken in oktober 1969 toen een kleine groep demonstreerde tegen de nucleaire testen bij een eiland van Alaska genaamd Amchitka, op de grens van de V.S. en Canada. Dit was de allereerste bijeenkomst van de mensen die Greenpeace zouden gaan oprichten. Ik was een van de oprichters van de “Don’t make a Wave” groep in 1970 en ik was bemanningslid van de eerste expeditie van Greenpeace tegen de nucleaire testen onder Amchitka. Greenpeace zegt hier dat het de tweede expeditie was maar de Greenpeace en de Greenpeace Too waren onderdeel van één expeditie. Ik was op de Greenpeace Too, het schip dat in de Aleutians (eilandengroep tussen Alaska en Rusland red.) was toen de bom afging. Het eerste schip was al teruggekeerd.

Toen Greenpeace officieel werd geregistreerd als de Greenpeace Foundation in 1972 was ik een van de oprichters die ondertekende. Ik was ook een van de acht mensen die Greenpeace International stichtten in 1979. In 1972 droeg de lidmaatschapskaart van Robert Hunter nummer #000, die van Roberta Hunter #001 en die van mij #007. Ik heb deze kaart nog steeds. Ik was in feite de jongste oprichter van Greenpeace. Ik was 18 tijdens de demonstratie op de grens en 20 toen we uitvoeren om tegen de bom te protesteren in 1971. Ik vind het wel amusant dat sommige mensen van Greenpeace, die claimen dat ik geen medeoprichter ben, toen nog niet eens geboren waren.

Ik vind het wel amusant hoe ze zeggen dat ik meedeed met de acties tegen de jacht op walvissen en zadelrobben. Het feit is dat Robert Hunter, Paul Spong en ik de antiwalvisjacht-campagnes zijn begonnen en David Garrick en ik de acties tegen de zadelrobbenjacht hebben opgezet. Ik was eerste officier op de eerste en tweede Greenpeace actie om de walvissen te beschermen in 1975 en 1976 en ik was expeditieleider tijdens de zeehondencampagne in 1976 en 1977.

Hij werd verbannen uit de leiding van Greenpeace in 1977 na een stemming van 11 tegen één (alleen Watson zelf stemde tegen)

Kapitein Paul Watson: Ja, ik werd uit de raad van directeuren gestemd maar niet uit de Greenpeace organisatie. Ik heb Greenpeace vrijwillig verlaten om de Sea Shepherd Conservation Society op te richten. Ik ging daar weg op goede voet. Ik was in 1979 nog één van de acht ondertekenaars van het document dat Greenpeace International een feit maakte en dat is een officieel document.

Ik werd uit de raad van directeuren gestemd twee weken nadat Patrick Moore Robert Hunter als president opvolgde. Moore had al meerdere malen gedreigd mij uit Greenpeace te gooien. Hij gebruikte als excuus het feit dat ik een knuppel uit de handen van een zeehondenjager had getrokken en in het water had gegooid. “We kunnen onze ogen niet sluiten voor het vernielen van eigendom en diefstal”, zei hij. Eigendom? Het was een knuppel en mijn actie redde het leven van een zeehondenpup. Ik vind dat het leven een grotere morele waarde heeft dan een knuppel. Trouwens, Moore is nu een PR-loonslaafje voor de houthakkers, zalmkwekers en nucleaire en biochemische industrie, en ik red nog steeds walvissen en zeehonden.

Bob Hunter (een van de vroegste leiders van Greenpeace en er is een Sea Shepherd schip naar hem vernoemd) omschrijft deze gebeurtenis in zijn boek, The Greenpeace Chronicles:

Niemand twijfelde aan zijn (Watsons) moed. Hij was een geweldige medestrijder en broeder. Maar voor de Greenpeace ideologie leek hij te bezeten om te doen, een oncontroleerbare wens om zichzelf in het centrum te zetten en anderen opzij te duwen… Hij was alle andere kantoren afgeweest in de rol van muiter. Overal waar hij kwam creëerde hij tweestrijd. Wij voelden ons allen gevangen raken in een web dat niemand van ons wilde zien groeien. Maar nu het er was betekende het dat er niets anders opzat om het af te kappen, zelfs als dat zou betekenen dat we de bijl in de nek van onze broeder moesten zetten.

Captain Paul Watson: Robert Hunter schreef dit niet in een boek getiteld “Greenpeace Chronicles”. Hij schreef dit in een boek getiteld “Warriors of the Rainbow”. Het is interessant dat Robert Hunter mij later vertelde dat ik gelijk had met de richting waarin ik me bewoog en hij werd later ook een Sea Shepherd activist en bemanningslid. Tussen 1988 tot 2001 vaarde hij talloze malen mee. Bob en Bobbi Hunter leenden mij zelfs de fondsen om het eerste Sea Shepherd schip te kunnen kopen. Bob vertelde mij later, en schreef dit ook in zijn boeken, dat het goed was dat ik Greenpeace had verlaten en mijn eigen weg was gegaan. Greenpeace zou nooit een schip eren met de naam Robert Hunter maar Sea Shepherd heeft dit wel gedaan.

Greenpeace omschrijft Robert Hunter als één van de eerste leiders van Greenpeace. Dit onttrekt wel wat aan  de ongelofelijke betekenis die Bob Hunter had voor Greenpeace. Het feit is dat Robert Hunter “de” oprichter is van Greenpeace. Zonder Robert Hunter zou Greenpeace in 1974 opgehouden hebben te bestaan als organisatie. Het was de visie, inzet en vastberadenheid van Robert Hunter die Greenpeace maakte tot de wereldwijde kracht ter bescherming van het milieu die het nu is.

De meeste mensen die de geschiedenis van Greenpeace herschrijven hebben Robert Hunter of mijzelf nooit ontmoet en waren er niet bij in de eerste periode van Greenpeace.

Een gedetailleerde geschiedenis van Greenpeace kan je vinden in het boek Greenpeace geschreven door Rex Weyler. Hij diende op de campagne van 1975 om de walvissen te beschermen, samen met Robert Hunter en mijzelf.

Verwarring: Greenpeace en Sea Shepherd

Watson stichtte zijn eigen organisatie, Sea Shepherd, in 1977.

  • In 1986 voerde Sea Shepherd een actie uit tegen het IJslandse walvisstation in Hvalfjoerdur. Hierbij lieten ze twee IJslandse walvisjachtschepen zinken in de haven van Reykjavik door hun zeekleppen te open: [1]
  • In december 1992 zonk Sea Shepherd het schip de Nybraena in de haven: [2]
  • Sea Shepherd beweert dat ze het Taiwanese drijfnetschip Jiang Hai in de haven van Taiwan hebben laten zinken en dat ze vier andere Aziatische drijfnetschepen hebben geramd en onklaar gemaakt; [3]
  • Een Canadese rechtbank heeft Watson en zijn vorige schip, de Cleveland Armory, bevolen 35.000 US dollar boete te betalen vanwege het rammen van een Cubaans vissersschip voor de kust van Newfoundland in juni 1993; [4]
  • In januari 1994 heeft de groep het walvisjachtschip Senet zwaar beschadigd in de Noorse haven Gressvik; [5]

Alle schepen hierboven beschreven werden weer uit het water gehaald en opnieuw uitgerust voor de voorzetting van de walvisjacht.

Kapitein Paul Watson: Greenpeace noemt maar een paar van onze acties en brengt het alsof ze niet noemenswaardig waren. Zeggen dat de schepen beschadigd waren en weer operationeel gemaakt zijn is niet bepaald waar. De twee IJslandse schepen zijn geborgen maar nooit meer gebruikt omdat alle apparatuur en elektronica vernietigd was. Het koste de IJslanders 10 miljoen dollar en ze zijn voor tien jaar gestopt met jagen. Greenpeace noemt de Sierra en de twee Spaanse walvisjagers die we hebben laten zinken in 1981 helemaal niet. Alledrie hebben ze nooit meer op walvissen gejaagd. De Astrid en de Zuid-Afrikaanse schepen Susan en Theresa hebben ook nooit meer een walvis gevangen. En ook over de boete zitten ze fout. Sea Shepherd heeft nooit een boete betaald voor het rammen van een Cubaanse treiler. De rechtbank oordeelde dat de treiler nooit was geramd, omdat er geen bewijs was van enig contact. De Noorse walvisjagers werden wel gerepareerd en opnieuw ingezet maar met als resultaat dat de verzekeringspremie met 3000% omhoog ging. Onze campagnes tegen de illegale walvisjagers zijn zeer succesvol geweest en zeer kostbaar voor de walvisjagers.

In een artikel uit de krant "the New Yorker" van 2008, claimt Watson dat Sea Shepherd sinds de oprichting tien schepen heeft laten zinken. Maar de schrijfster van het artikel schrijft, met enige scepsis, dat ze dit niet heeft kunnen verifiëren.

Kapitein Paul Watson: De auteur was een man, geen vrouw, en haalde een anonieme bron aan die zei dat het aantal niet te verifiëren was. Het is ook zeer moeilijk om deze acties te verifiëren maar dan nog blijft de vraag, als Sea Shepherd het niet heeft gedaan, wie dan wel? Niemand anders heeft ooit de verantwoording opgeëist. We hebben de Sierra in 1979 geramd en in 1980 laten zinken in Portugal, de Isba I en Isba II in Spanje in 1980, de Hvalur 6 en Hvalur 7 in IJsland in 1986, de Nybraena in 1992, de Senet in 1994 en de Morild in 1998, alle in Noorwegen. Wij hebben ook bijgedragen aan het vervroegde pensioen van de Susan en de Teresa in 1980 in Zuid-Afrika en de Astrid bij de Canarische Eilanden in 1980.

De acties van Paul Watson en Sea Shepherd zijn soms oneigenlijk toegewezen aan Greenpeace, vaak door anderen in een poging om de geweldloze reputatie van Greenpeace te beschadigen.

Kapitein Paul Watson: De colporteurs van Greenpeace hebben zich soms zelf Sea Shepherd acties toegeëigend om extra donaties op te halen en hebben dus zelf opzettelijk bijgedragen aan deze verwarring.

Greenpeace heeft nooit een schip laten zinken.

Kapitein Paul Watson: Dat klopt! Als ze het wel hadden gedaan hadden ze tenminste wat walvissen gered.

Sommige tegenstanders van milieubeschermers proberen, door gebruik te maken van het feit dat een extreme minderheid in de milieubeweging gebruik maakt van geweld en sabotage, om de hele beweging te veroordelen als “terroristisch”. Eén van deze pogingen werd specifiek veroordeeld door een Noorse rechtbank. [7]

Kapitein Paul Watson: Er is niets extreems aan het beschermen van walvislevens tegen illegale walvisjacht. Mij lijkt het eigenlijk een conservatieve actie, het handhaven van internationale beschermingswetten. Ecoterrorisme is de illegale vernietiging van bedreigde soorten en leefomgeving. Sea Shepherd heeft nog nooit één persoon verwond, is nog nooit veroordeeld voor één enkele overtreding en we zijn nog nooit aangeklaagd. Wij breken geen wetten, wij voeren ze juist uit!

In 1991 hadden we een overeenkomst met Sea Shepherd dat we elkaar niet in het openbaar zouden bekritiseren. Nu echter zijn vele fondswervingen van Sea Shepherd en de publieke uitlatingen van Paul Watson vol met aanvallen op Greenpeace, onze methodes, onze activisten en onze supporters. Ze zijn meestal doorspekt met fouten en complete onwaarheden. Paul Watson is nog steeds bezig met zijn eenzijdige gevecht dat voor Greenpeace al gestopt was in 1977.

Kapitein Paul Watson: Ik vraag Greenpeace voortdurend om samen te werken met Sea Shepherd en zij hebben dat geweigerd, dus ik ben me niet bewust van deze overeenkomst waar ze het over hebben. Als Greenpeace ons ecoterroristen noemt, dan verdedigen wij ons. Als zij ons beschuldigen van geweld, dan moeten we ons verdedigen. Het is niet eenzijdig. Zij hebben mij nog niet vergeven voor het incident in 1986 waarin ik werd gevraagd te reageren op de beschuldiging van Greenpeace dat ik een ecoterrorist zou zijn. Ik antwoordde: “Wat verwacht je dan van de “Tupperware verkopers” van de milieubeweging”. Mijn kritiek op Greenpeace is legitiem. Met veel poeha en dikdoenerij halen ze miljoenen op om de walvissen te redden. En uiteindelijk doen ze verdomd weinig voor de walvissen, behalve dan om meer geld vragen om de walvissen te redden. Ze zijn de grootste “feel-good organisatie” ter wereld geworden en ze verkopen een schoon geweten in ruil voor ecologische vrijstelling en vergeving. Als medeoprichter van Greenpeace voel ik me af en toe wel dr. Frankenstein omdat ik meegeholpen heb dit groene monster van een bedrijf te creëren.

Dit bericht is geschreven in antwoord op de uitlatingen van Greenpeace dat ik geen medeoprichter zou zijn van Greenpeace. Ik val Greenpeace niet aan zonder reden. Ik verdedig Sea Shepherd tegen hun smadelijke aantijgingen dat we gewelddadig zijn. Ze kunnen geen enkel incident noemen waarin Sea Shepherd veroordeeld is voor een misdrijf, of waarin een buitenstaander of iemand van onze bemanning ernstig gewond is geraakt. Greenpeace heeft meerdere veroordelingen en heeft nu twee leden die in afwachting zijn van hun rechtszaak in Japan wegens het stelen van privé-eigendom uit de post.

In de meeste gevallen reageren we niet op de kritiek van Paul Watson. Ondanks dat we het niet eens zijn over de methodes van Sea Shepherd weten we dat verhalen over onenigheid in de wereld van de milieubeweging de aandacht wegnemen van de echte kwesties die ons verbinden. Wij hebben liever dat als de pers over de walvisjacht schrijft, ze over de echte kwesties schrijven. Ondanks dat Paul Watson een fervent tegenstander is van de walvisjacht, verleent hij regelmatig steun aan aanvallen tegen Greenpeace. Ook als deze georganiseerd zijn door de walvisjagers zelf..

Kapitein Paul Watson: Dit is waar, zij starten een aanval en wij reageren. Ik herinner me niet dat ik ooit de walvisjagers heb gesteund maar ik kan je wel zeggen dat Greenpeace normaal gesproken niet reageert omdat ze meestal geen antwoord hebben op de kritiek. Wanneer ik ze ervan beschuldig dat ze tien maanden lang geld ophalen om de walvissen te beschermen en dat ze zich dan, twee weken voor de Japanners uitvaren, terug trekken, dan hebben ze geen geloofwaardig excuus. Ik verleen wel mijn steun aan andere milieugroeperingen die Greenpeace aanvallen, zoals de recente aanval door milieubeschermers in Brits-Columbië tegen Greenpeace omdat ze zich aan de kant van de houtkapbedrijven hebben geschaard.

Onze verplichting aan geweldloosheid: waarom we niet samenwerken

Paul Watson heeft meer dan eens publiekelijk aan Greenpeace gevraagd om de coördinaten van de walvisvloot door te geven of op een andere manier samen te werken met Sea Shepherd in de Zuidelijke Oceaan als schepen van beide organisaties er tegelijk zijn.

Kapitein Paul Watson: Wij delen de coördinaten van de walvisjagers met Greenpeace en hadden verwacht dat zij ons de dienst terug zouden bewijzen.

ij willen de walvisjacht hartstochtelijk graag stoppen, en zullen dat geweldloos doen. Dat is waarom wij Sea Shepherd niet helpen. Greenpeace heeft zich erop toegelegd om geweldloos te zijn en wij zullen dat nooit en te nimmer veranderen. Als wij Sea Shepherd zouden helpen met het vinden van de jagers zijn wij verantwoordelijk voor wat er zou gebeuren door die informatie. En de geschiedenis leert ons dat Sea Shepherd geweld heeft gebruikt in het verleden, in de meest gevaarlijke zeeën op de aarde. Voor ons is geweldloosheid een principe waar niet over valt te onderhandelen. Greenpeace zal altijd opkomen voor de walvissen maar we zullen nooit de walvisjagers aanvallen of in gevaar brengen.

Kapitein Paul Watson: Sea Shepherd heeft nog nooit geweld gepleegd. We hebben nog nooit iemand verwond. Wij zijn nog nooit veroordeeld voor een misdrijf, Greenpeace daarentegen wel. Wij zijn nog nooit aangeklaagd, Greenpeace wel. Greenpeace heeft volgens de Japanners een Japanse walvisjager geramd maar veroordeelt ons voor datzelfde feit. In feite heeft noch Greenpeace, noch Sea Shepherd ooit met opzet een Japans schip geramd, in beide gevallen was het Japan dat met het rammen begon. De nieuwste tactiek van Greenpeace is het stelen van eigendommen uit de Japanse post. Het principe van Greenpeace om “getuige te zijn” is gewoon een andere manier om te zeggen dat ze lafaards zijn. Je kijkt niet toe hoe walvissen sterven en neemt er dan foto’s van. Je komt tussenbeide en je stopt het doden, dat is ware geweldloosheid. Je stopt het doden zonder iemand te verwonden.

Ik geloof niet dat het woord “hartstochtelijk” gebruikt kan worden om het ophangen van spandoeken en het filmen van stervende walvissen te beschrijven. Voor mij is dat desinteresse, geen passie. Hoe kan je met hartstocht kijken hoe een walvis sterft? Nee, hartstocht maakt dat je hartstochtelijk zorgt dat de walvis niet sterft.

Greenpeace zorgt er ook voor dat de levens van mijn bemanning en dat van mijzelf in gevaar komen door het uiten van ongefundeerde aanklachten van geweld tegen ons. Zulke beschuldigingen geven de walvisjagers een rechtvaardiging om agressief op ons te reageren.

In 1986 heeft de politie van de Faeroër eilanden op ons geschoten omdat Greenpeace hen had verteld dat we uit waren op geweld tegen hun walvisjagers.

Greenpeace zegt dan wel dat ze tegen geweld zijn maar het ziet er naar uit dat ze geen probleem hebben geweld uit te lokken tegen Sea Shepherd activisten en mijzelf..

Wij verschillen van mening met Paul Watson over wat er onder geweld wordt verstaan. Hij verklaart dat er nog nooit iemand gewond is geraakt tijdens een actie van Sea Shepherd. Maar de aard van geweldloosheid ligt in de aard van de actie, ongeacht of er gewonden vallen of niet. Er is genoeg geweld te noemen dat geen gewonden oplevert, een pistool tegen iemand hoofd houden bijvoorbeeld. Wij geloven dat het gooien van boterzuur en het uitgooien van kabels om de propellers te blokkeren, of het dreigen een schip te rammen in de ijskoude wateren van de Poolzee geweld is vanwege de mogelijke gevolgen. Het feit dat er uiteindelijk niets is gebeurd is niet relevant.

Kapitein Paul Watson: De Dalai Lama is een Sea Shepherd supporter en ik geloof niet dat hij ons zou steunen als we zo’n gewelddadige organisatie zouden zijn als Greenpeace constant beweert. Volgens bovenstaande logica is Greenpeace dus ook schuldig aan geweld, want door hun constante beschuldigingen dat Sea Shepherd gewelddadig is, voelen de walvisjagers zich gerechtigd om met geweld op ons te reageren.

Naast het feit dat het moreel gezien fout is, geloven wij ook dat het gebruik van geweld om de walvissen te beschermen een tactische fout is. Als er één manier is om de Japanse publieke opinie tegen je te krijgen en ervoor te zorgen dat de jacht doorgaat, is het wel het gebruiken van geweld tegen hun vloot. Het is fout omdat het mensen in gevaar brengt en het is fout omdat het de jagers sterker maakt in Japan.

Kapitein Paul Watson: Het nalaten van de bescherming van leven tegen een dodelijke aanval is ook een daad van geweld. Getuige zijn van geweld en toestaan dat dit geweld doorgaat is een gewelddadige strategie omdat levens verloren gaan. Levens redden door tussenbeide te komen zonder de jagers te verwonden is mijns inziens een betere aanpak van geweldloosheid. Ik geloof ook niet dat de walvissen de tijd hebben om te wachten tot het Japanse publiek en de overheid beslissen om met de jacht te stoppen. Als we deze houding hadden aangenomen had de internationale gemeenschap nooit een eind gemaakt aan de vervolging van de Joden door de nazi’s. We hadden, volgens de Greenpeace logica, moeten wachten tot het Duitse volk uit zichzelf had besloten om geen Joden meer te vervolgen.

Wij werken samen met een verscheidenheid aan groepen wiens methodes verschillen met die van ons. En wij zijn ons bewust van de kracht van de samenwerking van groepen met een zelfde doel maar andere manieren van werken. We hebben al tientallen jaren een produktieve samenwerking met het Wereld Natuur Fonds, Vrienden van de Aarde, IFAW, Siërra Groep, het Milieu Onderzoeksbureau van de VN, en een aantal andere groepen die zich wijden aan het behoud van de walvissen. Wij willen alleen met Sea Shepherd samenwerken als we er zeker van zijn dat deze samenwerking nooit mensenlevens in gevaar brengt.

Kapitein Paul Watson: Alle genoemde groepen zijn grote, rijke organisaties die de aanpak van Greenpeace delen, het investeren van grote sommen geld in hun eigen merknaam om meer geld op te halen. Interessant is dat een meerderheid van de originele oprichters Greenpeace verlaten heeft om met Sea Shepherd te gaan samenwerken.

Om een voorbeeld te geven, in 2005-2006 probeerde Sea Shepherd de schroef van de Nisshin Maru met een touw en kabel te verstrikken. 

Twee of drie Zodiacs waren uitgerust met zelfgemaakte apparaten om de schroef vast te laten lopen, simpel gezegd twee boeien, verbonden met een stalen kabel en touw. Deze worden te water gelaten voor de boeg in de hoop dat de Maru eroverheen zou varen, waardoor het touw in de schroef zou geraken, en het schip snelheid zou verliezen of compleet gestopt worden. De Maru vaarde op volle kracht weg van de Farley. Beide Zodiacs zetten meerdere malen hun apparaten overboord. Niets scheen te werken tegen de reusachtige Nisshin Maru…

Zonder nieuwe opties en zonder beide apparaten was er geen hoop meer om de Maru te stoppen.

Een schip onklaar maken in de Zuidelijke Poolzee, ongeacht hoezeer zijn activiteiten je ook tegenstaan, is niet alleen een harteloze daad van onverschilligheid jegens menselijke levens, het is ook het uitlokken van een milieuramp in één van de meest fragiele ecosystemen ter wereld.

Kapitein Paul Watson: Behalve dan dat Greenpeace meerdere malen geprobeerd heeft om schepen onklaar te maken op zee. Ze hebben drijfnetten in beslag genomen en dan veroordelen ze Sea Shepherd voor eenzelfde vergrijp. Ze hebben walvisjagers geramd en veroordelen Sea Shepherd voor eenzelfde daad. Ze hebben acties ondernomen die mensenlevens op het spel zetten en dan veroordelen ze Sea Shepherd voor hetzelfde. Greenpeace vergeet dat we tegen criminelen vechten die met opzet de levens nemen van bedreigde walvissen. Ik denk dat een beetje ingrijpen gerechtigd is tegenover hun machines van de dood.

Deze tactieken zijn niet alleen gevaarlijk voor de walvisjagers, ze zijn gevaarlijk voor de zaak tegen de Japanse walvisvangst. Onze politieke analyse is ondubbelzinnig: als de Japanse walvisvangst stopt, zal dat gebeuren door een interne beslissing binnen de Japanse regering. Dat is waarom wij enorm geïnvesteerd hebben in een Greenpeace-kantoor in Japan en doen we de moeite om het Japanse publiek direct aan te spreken, 70% van hen is onbekend met het feit dat de walvisjacht in de Zuidelijke Oceaan überhaupt plaats vindt. En een meerderheid van degenen die er wel vanaf weten is tegen de vangst. Steun voor de walvisjacht is in Japan de laatste tien jaar aan het afnemen. De consumptie van walvisvlees neemt ook af en de kosten van het walvisprogramma voor de belastingbetaler creëren meer en meer vragen in de zakenwereld. Deze kosten creëren ook oppositie binnen het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Deze vooruitgang kan gestopt worden door een nationalistische tegenreactie. Door het makkelijk te maken om de walvisactivisten af te schilderen als gevaarlijke piratenterroristen zou Sea Shepherd die stromingen binnen Japan die de walvisjacht daadwerkelijk zouden kunnen stoppen, kunnen ondermijnen.

Kapitein Paul Watson: Het was zo’n soort houding van de Joodse leiders in het getto van Warschau, dat resulteerde in de Holocaust. De leiders smeekten hun mensen niet te vechten en de Duitsers en Polen hen te laten redden. Het Japanse publiek is bekend met de jacht vanwege het drama vorig jaar dat Sea Shepherd creëerde in de Zuidelijke Oceaan. Ik denk dat ze meer respect voor ons hebben omdat wij ze openlijk confronteren op open zee dan voor de Greenpeace-mensen die in postwagens inbreken om privé-eigendommen te stelen in een zielige poging om te bewijzen dat walvisjagers van walvisjagers stelen. Wij geven niet om misdaden van walvisjagers tegen walvisjagers. Wij zijn tegen misdaden van walvisjagers tegen walvissen.

In Japan werd Sea Shepherd in een column van de Asahi Shimbun omschreven als “samoerai milieuactivisten”. Zij respecteren ons als strijders voor de walvissen. Greenpeace word een beetje uitgelachen en afgedaan als niet relevant en zeker geen bedreiging voor hun winsten.

Een paar feiten

Hier bij Greenpeace hebben we een redelijk dikke huid. Wanneer je machtige groepen bevecht moet je gereed zijn om beschuldigingen van verborgen agenda’s en heimelijke motieven te weerstaan. Wat wij wel jammer vinden is dat we tijd moeten spenderen aan aanvallen in de rug van een organisatie die dezelfde doelen heeft als wij. Wij hebben geen probleem met een stevige discussie, maar we protesteren wel tegen valse beschuldigingen.

Kapitein Paul Watson: Onze doelen verschillen van die van Greenpeace. Wij willen de walvisvangst stoppen en zij willen doorgaan met het ophalen van donaties met hulp van de walvisjacht.

Zoals het artikel in de New Yorker waarin Paul Watson wordt geciteerd uit zijn boek “Earthforce”:

Watson adviseert lezers om feiten en cijfers te verzinnen naar gelang het doel en zonder blikken of blozen aan verslaggevers te geven “zoals Ronald Reagan dat deed”

Kapitein Paul Watson: Mijn boek was een boek over strategieën en het was één strategie die naar voren werd gebracht door Ronald Reagan. Dit was geen advies, het was gewoon het aanhalen van een effectieve strategie die effectief was gebruikt door een president van de Verenigde Staten van Amerika.

Paul Watson zegt dat Greenpeace alleen naar het Antarctische gebied komt om walvissen te filmen als ze gedood worden, spandoeken uit te rollen, getuige te zijn van hun dood en niets doet om ze te redden.

Dit is niet waar..

Kapitein Paul Watson: Van wat ik gezien heb van de Greenpeace acties is dit de waarheid. Ze doen niet veel meer dan poseren op de oceanen, mooie plaatjes schieten om daarmee grote sommen geld los te krijgen en deze fondsen worden niet gebruikt om de walvissen te beschermen.

Greenpeace red walvissen

Greenpeace heeft in meer dan dertig jaar talloze walvissen direct gered door onze schepen tussen de harpoen en de walvissen te plaatsen. Velen van ons hebben hun leven geriskeerd in acties van IJsland tot aan Antarctica. Maar ondanks dat wij het acceptabel vinden om onze levens te riskeren voor de walvissen, geloven wij dat het niet acceptabel is levens van anderen te riskeren.

Kapitein Paul Watson: Ik ben het hier niet mee eens. Ik heb de tactiek ontworpen en ontwikkeld om met opblaasboten de harpoenen te blokkeren. Het is en blijft een niet erg effectieve tactiek. Greenpeace gebruikt de term “hun leven riskeren” als leus, wij menen het ook echt. Ik heb gemerkt dat als het echt serieus wordt, Greenpeace afhaakt, zoals dit jaar. Zodra de Japanners aangaven dat een Japanse kannoneerboot mee zou varen om de vloot te beschermen verklaarde Greenpeace, “niet terug te keren naar de Zuidelijke Poolzeeën”. De Japanse regering heeft ze met succes bang gemaakt en weggejaagd.

In 2006 werd een harpoen afgeschoten over één van onze opblaasboten en de kabel viel op de boot waardoor een bemanningslid in de ijzige wateren van de poolzee viel. Volgens de gegevens van de walvisjagers ( wij waren te druk om rapporten bij te houden), hebben we ze 26 keer lastig gevallen in 2006. Kort nadat we gezien waren door de walvisjagers zijn ze er op hoge snelheid vandoor gegaan. Hun eigen rapporten geven aan dat ze door verstoringen negen dagen verloren hebben met jagen. De walvisjagers hebben onze schepen twee keer geramd, één van onze bemanningsleden geslagen met een ijzeren staaf en een waterkanon op ons gebruikt. Desondanks kwamen ze 82 walvissen tekort voor hun quotum. In 2008 zijn de walvisjagers 14 dagen aaneen van ons weggevlucht, dagen die ze dus niet konden gebruiken om te jagen. Aangezien ze 9 á 10 walvissen per dag moeten vangen om aan hun eigen quotum te voldoen heeft deze actie alleen dus al de levens gered van zo’n 100 walvissen.

Kapitein Paul Watson: Het is mijn overtuiging dat de 82 walvissen die ze tekort kwamen op hun quotum op het conto van Sea Shepherd geschreven moet worden, omdat wij ze voortdurend achternazaten. En in het water vallen is niet erg als je een “drysuit” of “wetsuit” onder een overlevingspak draagt. Wij vallen constant in het water en maken daar geen drama van. Het waterkanon is gemakkelijk te ontwijken maar Greenpeace vaart er recht in voor de dramatische foto’s die dat oplevert. Poseren en stoer doen en het maken van walvis “snuff”films is wat ze doen en ze doen het goed, maar het heeft nog nooit een walvis gered. Je zou kunnen opmerken dat ze in voorgaande jaren, toen Sea Shepherd nog niet achter de walvisvloot aan zat, niet zulke succesvolle acties claimden.

Greenpeace werkt aan het redden van walvissen over de hele wereld, het hele jaar door en met verschillende tactieken.

Samen met het Wereld Natuur Fonds waren wij de voornaamste pleitbezorgers die publieke druk hebben gecreëerd voor het moratorium op de commerciële walvisvangst dat in 1982 werd ondertekend. Die enkele overeenkomst heeft de levens gered van tienduizenden walvissen en heeft de walvisjacht beëindigd in de Sovjetunie, Brazilië, Peru, Chili en Spanje.

Wij hebben politiek werk gedaan om de steun voor het wereldwijde moratorium op de commerciële walvisvangst te behouden en tegengas gegeven aan de Japanse omkoping van stemmen. Er zijn jaren geweest waarin we op een haar na onze meerderheid in de Internationale Walvis Commissie verloren – bij één gelegenheid ging het zelfs om één enkele stem. Door het overhalen van welwillende landen om plaats te nemen in de IWC en door met succes druk uit te oefenen op landen als Denemarken om hun houding tegenover natuurbehoud te veranderen hebben onze miljoenen supporters en activisten achter de schermen gewerkt om walvissen te beschermen..

Kapitein Paul Watson: Ik was ook deel van die druk om het moratorium in te stellen, net als vele anderen. Het is niet alleen door Greenpeace bereikt maar door de gehele antiwalvisjachtbeweging. Sea Shepherd haalde Ecuador over om in de IWC plaats te nemen en een stem te geven aan de walvissen. En Denemarken zijn houding veranderd? Ik dacht het niet. Denemarken is een groot voorstander van de walvisvangst en elk jaar worden duizenden grienden afgemaakt op de Deense Faeröer eilanden. Sea Shepherd is hier al vier keer tussenbeide gekomen en Greenpeace nog nooit. Dit omdat ze zeiden dat hun Deense supporters geen inmenging wilden in hun cultuur. Blijkbaar is het voor de Denen wel oké om de cultuur van alle andere mensen te belemmeren.

Wat Greenpeace vergeet is dat er behalve ikzelf niemand anders is die voortdurend activist is geweest voor de walvissen, van 1974 tot nu. Dat is in totaal 35 jaar walvissen verdedigen in elke zee op deze planeet en toch doen ze mijn ervaring en volharding af als iets negatiefs. Ik doe niet anders dan dat wat ik dertig jaar geleden al deed toen ik nog bij Greenpeace zat. Greenpeace is veranderd, niet ik.

Werk in Japan om de walvisvangst te stoppen

Greenpeace heeft al sinds 1989 een kantoor in Japan. Het resultaat van onze lange en consequente arbeid door de jaren heen, is dat we succesvol het publieke debat over de walvisjacht hebben gestart in Japan zelf, iets dat daarvoor nog niet bestond. We hebben Japanse beroemdheden, muzikanten en artiesten naar voren gehaald om zich uit te spreken tegen de walvisvangst. We hebben promotiepogingen van de overheid ontmaskerd die met belastingcenten waren gesponsord. Door de verspilling en corruptie in de bureaucratie die de walvisvangst ondersteunt bloot te leggen hebben we kritiek op de walvisvangst weten te genereren door sommige van de grootste kranten van Japan en zijn er artikelen in het zakelijke nieuws verschenen met de vraag of Japan niet moet stoppen met het walvisprogramma.

Kapitein Paul Watson: Sea Shepherd is al actief in Japan sinds 1981. We begonnen onze acties met het bevrijden van dolfijnen uit de netten van hun moordenaars. Onze inzet heeft daadwerkelijk levens gered. De pogingen van Greenpeace hebben nog geen deukje gemaakt in de Japanse houding tegenover de walvisvangst. Japanse zakenlui verstaan winst en verlies en hebben weinig op met sentimentele campagnes. Zij geven simpelweg niet om vraagstukken over wreedheid en hebben weinig op met zaken zoals milieubescherming. Sea Shepherd spreekt de enige taal die ze verstaan, die van winst en verlies. En wij hebben ze nu in een financiële hoek gedrukt met drie jaar verlies op rij.

Greenpeace Japan gebruikte op 15 mei 2008 undercover onderzoekers en verklaringen van informanten om aan te tonen dat een groot deel van het beste walvisvlees vermomd als persoonlijke bagage en gelabeld, “kartonnen doos”of “gezouten spul”, van de Nisshin Maru af werd gesmokkeld en per post naar de privéadressen van de bemanning werd gestuurd. Greenpeace-activisten Junichi Sato en Toru Suzuki onderschepten één van de vier dozen die naar één adres werden gestuurd, ontdekten dat deze walvisvlees ter waarde van 3.000 USD bevatte, en brachten het naar de publieke aanklager in Tokio.

Kapitein Paul Watson: De walvisvangst is illegaal dus weet ik niet wat er gewonnen wordt als je deze corruptie binnen een illegale industrie bloot legt. De enige personen die met de diefstal van walvisvlees zitten zijn de walvisjagers zelf. Dit is alsof de FBI de maffia zou onderzoeken zodat de “Godfather” er beter van wordt. Het stelen van walvisvlees uit de post in Japan heeft niets van doen met het stoppen van de illegale walvisvangst door de Japanse walvisvloot in de Zuidelijke Poolzeeën.

De openbare persconferentie kreeg nationale aandacht in Japan en de belofte van de openbare aanklager om de beschuldigingen “volledig te onderzoeken”.

Captain Paul Watson: De aanklagers wezen een onderzoek af als niet ter zake doend en klaagden de twee Greenpeace-activisten aan voor diefstal van eigendom. Sato en Suzuki worden niet aangeklaagd omdat ze tegen de walvisvangst zijn, ze worden aangeklaagd voor een misdrijf dat weinig van doen heeft met de walvisjacht.

In plaats daarvan werden Junichi en Toru gearresteerd voor het stelen van een doos walvisvlees en het onderzoek naar het schandaal werd nog diezelfde dag gestaakt door de aanklagers in Tokio. Het is duidelijk dat de twee zaken met elkaar te maken hadden, het is ook duidelijk dat beide politiek gemotiveerd waren. Ondanks het feit dat Junichi en Toru volledige medewerking verleenden aan de politie duurde het vijf weken voodat ze gearresteerd werden. Toen ze dan eindelijk gearresteerd werden gebeurde dat met een bestorming van het Greenpeace-kantoor in Japan door 40 agenten, en de media was van te voren getipt door de politie. De Greenpeace-activisten hoorden van hun aankomende arrestatie op het tv-journaal, op dezelfde dag dat de verduisteringszaak werd geseponeerd.

Captain Paul Watson: De aanklacht kan inderdaad politiek gemotiveerd zijn, maar Greenpeace heeft zichzelf in een positie gemanoeuvreerd waarin ze aangeklaagd konden worden voor diefstal. Het was geen slimme tactiek. Strategie heeft voorbereiding nodig.

De twee activisten kunnen tot tien jaar gevangenisstraf krijgen. Wij zien ze als politieke gevangenen en geloven dat machtige groepen een samenzwering hebben opgezet om Greenpeace in de Japanse samenleving in een kwaad daglicht te zetten. Dit betekent dat we raak hebben geschoten. Wij zullen alles op alles zetten om de zaken om te draaien en de walvisjacht in de publieke opinie van Japan terecht te laten staan. Wij zien de reactie van diegenen die baat hebben bij de walvisvangst als typerend voor de manier waarop de meest succesvolle Greenpeace campagnes gaan: ”Eerst negeren ze je, dan lachen ze je uit, dan bevechten ze je. Dan win je”

Kapitein Paul Watson: Dit is amusant omdat dit precies is wat Greenpeace met Sea Shepherd deed. Eerst vielen ze ons aan, toen hebben ze ons uitgelachen en daarna hebben ze ons aangevallen. Ik herinner me de uitspraak van Greenpeace leider, David McTaggart, die eens gevraagd werd door de krant The Age wat hij vond van Sea Shepherd. Hij sprak: “Sea Shepherd? Nooit van gehoord” en voegde er aan toe: “Ze zijn onbelangrijk”. Japan heeft geen campagne nodig om Greenpeace in diskrediet te brengen in Japan, dat heeft Greenpeace jaren geleden al zelf gedaan. Ze proberen nou van een mug een olifant te maken door te zeggen dat ze al hun energie gaan steken in het helpen van hun mensen. Dit is gewoon een gemakkelijk excuus om geen schip met bemanning naar Antarctica te hoeven sturen. Ze kunnen het zich zeker veroorloven om beide te doen.

Greenpeace heeft teveel geld?

Kapitein Paul Watson: Ik heb nooit gezegd dat Greenpeace te veel geld heeft. Ik heb gezegd dat ze het geld dat ze ophalen niet gebruiken aan de doelen waarvoor ze het opgehaald hebben. Zo zijn er bijvoorbeeld in de afgelopen 10 maanden miljoenen dollars opgehaald om de walvissen in Antarctica te beschermen, maar twee weken voor het geplande vertrek van de Japanse walvisvloot kondigen ze aan dat ze niet naar het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan zullen terugkeren.

Watson probeert Greenpeace af te schilderen als rijkelijk bedeeld, maar het feit is dat Greenpeace geen geld accepteert van overheden of bedrijven en onze bronnen minuscuul zijn in vergelijking tot de taak waarvoor wij staan. Wij doen het voornamelijk met de donaties van bijna 3 miljoen mensen wereldwijd en wij spenderen deze zuurverdiende donaties op manieren die campagnes voor het milieu winnen.

KApitein Paul Watson: Het is niet waar dat ze geen geld aannemen van overheden of bedrijven. Ik was de enige tegenstander toen Greenpeace in 1976 een grote donatie accepteerde van Ed Daly van Air America, ook wel bekend als C.I.A. Airways. De donatie werd gedaan onder voorwaarde dat ze de Russische walvisvloot lastig zouden blijven vallen, maar de Japanse met rust zouden laten. Dit was eigenlijk het begin van mijn onenigheid met de raad van bestuur van Greenpeace. Greenpeace ontving halverwege de jaren ‘80 ook een grote donatie van de Sovjetunie om een vredesconcert te organiseren in Moskou. Het valt me op dat Greenpeace schrijft dat ze het “voornamelijk” met de donaties van hun leden doen, dit impliceert andere vormen van inkomsten.

Om ons budget in perspectief te plaatsen: in 2007 behaalde Exxon-Mobil in zes uur meer omzet dan Greenpeace wereldwijd van zijn supporters krijgt in een heel jaar. Onze jaarlijkse donaties zijn minder waard dan zeven dagen opbrengst van de wereldwijde houtkapindustrie, of drie dagen subsidie voor de wereldwijde visindustrie. De nucleaire industrie spendeert alleen al meer geld aan advertenties dan het budget waar Greenpeace International jaarlijks rond van moet komen.

Kapitein Paul Watson: Dit is een absurde vergelijking maar laat wel zien hoeveel geld Greenpeace eigenlijk ophaalt. Exxon-Mobil verdient een ongelooflijke hoeveelheid geld in zes uur en de hoeveelheid geld gegeven aan subsidies wereldwijd voor de visserij is ongeveer 75 miljard dollar, dus drie dagen subsidies komt neer op zo’n 600 miljoen. Dit is ongeveer twee keer het daadwerkelijke budget van Greenpeace. Ik benijd ze dit budget niet, maar ik wou dat ze het wat effectiever zouden gebruiken.

Het volledige overzicht van wat we ophalen, wat we uitgeven en waaraan we het uitgeven is terug te lezen in ons jaaroverzicht.

Maar het belangrijkste is wel dat Greenpeace resultaat boekt. In de dertig jaar sinds onze oprichting hebben we onze eigen stijl -  een combinatie van geweldloze directe actie met politiek lobbyen, wetenschappelijk onderzoek en publieke mobilisatie - ingezet. Hiermee proberen we een eind te maken aan nucleaire testen, het dumpen van gevaarlijk afval in zee tegen te gaan, het moratorium tegen de walvisvangst zeker te stellen en talloze andere belangrijke stappen te realiseren voor ons uiteindelijke doel; een groene en vredige toekomst voor onze planeet.

Captain Paul Watson: Ik kan niet ontkennen dat Greenpeace veel erkenning heeft gekregen voor dit soort dingen. En het is een feit dat er zeer toegewijde Greenpeace-activisten met goede bedoelingen in het veld zijn die goed werk doen, geïnspireerd door het doel. Maar ik vergelijk het met de katholieke kerk. Er zijn duizenden toegewijde en geïnspireerde katholieke priesters en nonnen die de armen helpen, maar ze zijn niet de Paus. Het instituut van de katholieke kerk is rijk, corrupt en machtig maar dat maakt nog niet dat de gelovigen zo zijn. Greenpeace verkoopt tegenwoordig ecologische dispensatie zoals paus Rodrigo Borgia (1492-1503) ooit aflaten verkocht om in de hemel te komen. Greenpeace is de grootste feel-good organisatie ter wereld. Word lid van Greenpeace en word deel van de oplossing zonder je levensstijl te hoeven aanpassen. Het is een bloeiende handel. Er is de illusie dat Greenpeace resultaten behaalt en in sommige gevallen is dat misschien ook zo, maar in werkelijkheid is er weinig waar voor je geld. Greenpeace is een organisatie geworden die compromissen sluit.

Conclusie:

Het staat Paul Watson vrij om zijn mening te geven over Greenpeace, als radicale milieubeweging hebben wij vele criticasters en verwelkomen eerlijke kritiek. Maar we verwachten een eerlijk debat gebaseerd op feiten, niet op leugens.

Kapitein Paul Watson: Ik sta er meer dan open voor om met Greenpeace samen te werken zolang ze de grote sommen geld die ze ophalen om walvissen te redden ook echt gebruiken om de walvissen te redden. Als medeoprichter van Greenpeace kan ik zeggen dat ik trots ben op het idee ‘Greenpeace’ dat we lanceerden in de vroege jaren zeventig. We zagen het toen als een beweging, en niet als het bedrijf dat het nu is geworden. Als zij stoppen met ons gewelddadig te noemen, houden wij op om hen in het openbaar te beschuldigen niet effectief te zijn. Als Greenpeace stopt met ons ecoterroristen te noemen, zullen wij ze er niet meer in het openbaar van beschuldigen dat ze het milieu verkopen als een commercieel gewin. Als Greenpeace het geld dat ze ophalen om de walvissen te redden ook echt gaat gebruiken om walvissen te redden dan zullen wij ze niet meer uitmaken voor fraudeurs. En tenslotte, als Greenpeace deze onzin niet had gepubliceerd als zijnde de waarheid, had ik deze brief niet hoeven schrijven als reactie.

Evenementen:

5 & 6 maart 2017
Utrecht
25 maart
De Koog, Texel
8 april
Harlingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: