Kapitein Paul Watson Biografie

PW_bio_070113_Paul_Scott_Island

"Ik heb de eer om de walvissen, dolfijnen, zeehonden en alle andere diersoorten op deze aarde te dienen. Hun schoonheid, intelligentie, kracht en geest hebben mij geïnspireerd. Zij hebben tot mij gesproken, mij geraakt en ik ben beloond met hun vriendschap.

 Als de walvissen overleven en floreren, als de zeehonden hun leven voortzetten en nakomelingen krijgen, en als ik een bijdrage kan leveren door hun toekomst veilig te stellen, zal ik voor altijd gelukkig zijn."

 

-          Paul Watson

Kapitein Paul Watson

Oprichter van Sea Shepherd Conservation Society
Mede-oprichter van Greenpeace organisatie**

**lees hoe Greenpeace de geschiedenis probeert te veranderen

Vroege jaren

PW_bio_fam_foto_2

Paul Watson is geboren in Toronto in Canada op 2 december 1950. Op zijn zesde verhuisde hij met zijn familie naar een bescheiden vissersplaats nabij St. Andrews-by-the -Sea in New Brunswick. Daar woonden ze tot januari 1964, toen zijn moeder stierf en zijn vader de familie mee terug nam naar Toronto. Van de 7 kinderen, was hij de oudste. Zijn vader heette Antony Joseph Watson, was van Frans-Canadese afkomst en geboren in New Brunswick, Canada. Zijn moeder heette Annamarie Larsen, dochter van de Deense kunstenaar Otto Larsen en de Canadese Doris Phoebe Clark.

In 1960 werd Paul op 9 jarige leeftijd lid van the Kindness Club, opgericht door Aida Flemming in New Brunswick. Toen pelsjagers één van zijn bevervrienden hadden vermoord, begon Watson op 9-jarige leeftijd om hun beenklemmen in beslag te nemen en te vernietigen. Bovendien stond hij er om bekend dat hij herten-en eendenjagers in hun activiteiten verstoorde en hij belette andere jongens om vogels te schieten.

In 1967 verliet Watson zijn ouderlijk huis om bij Expo 67 te werken in Montreal en ging vandaar per trein naar Vancouver, waar hij als brandweerman werkte op het Canadian Pacific stoomschip Princess Marguerite. In 1968 voegde Paul zich bij de Canadese kustwacht. Zijn eerste schip was een meteorologisch schip;de C.C.G.S. Vancouver genaamd. In 1969 sloot Paul zich aan bij de bemanning van de Noorse bulkcarrier Bris op een reis naar Azië en Afrika. Vroege reizen op Canadese, Noorse, Zweedse en Britse koopvaardijschepen verschaften hem veel ervaring met alle oceanen van de wereld, inclusief het doorstaan van tyfonen in de Chinese Zuidzee, Noord-Atlantische stormen in de met ijsbergen bezaaide noordelijke breedtegraden van de Atlantische Oceaan en het doorkruisen van oorlogsgebieden in de Perzische Golf. In het begin van de jaren 70 diende Paul twee jaar bij de Canadese kustwacht op metereologische schepen en boeienleggers en was hij reddingswerker op een opsporings-en reddingshoovercraft.

De Greenpeace dagen

Watson was één van de mede-oprichters van de Greenpeace organisatie. Zijn betrokkenheid begon in oktober 1969 toe hij hielp om een reis te organiseren naar de Canadees-Amerikaanse grensstreek om tegen de nucleaire atoomproeven op Amchitka eiland te protesteren, die werden uitgevoerd door het atoomagentschap (Atomic Energie Commission).

Enkele mensen die deelnamen aan het protest organiseerden zich in een kleine groep om ideeën op te werpen tegen de atoomproeven op Amchitka. Deze groep genaamd ‘the Don't Make a Wave Committee’ was voornamelijk samengesteld uit leden van de Sierra Club en the Society of Friends (Quakers). Watson was een Sierra-lid en zijn motivatie om te protesteren tegen de Amchitka-proeven was zijn bezorgdheid voor het zeeleven bij Amchitka.

In oktober 1971 sponsorde de Don't Make a Wave Committee de reis van de Greenpeace I. De Greenpeace I was een 85' Canadees vissersschip, beter bekend als de Phyllis Cormack. Het schip stak van wal in Vancouver in Brits Columbië, op weg naar het Amchitka eiland (onder het gezag van kapitein John Cormack), met als einddoel het test-terrein. Er waren 13 vrijwilligers aan boord, waaronder Robert Hunter, Rod Marining en Lyle Thurston. Drie decennia later zouden deze drie nog steeds meevaren met kapitein Watson en deelnemen aan de Sea Shepherd campagnes.

De test werd uitgesteld en de Greenpeace I keerde weer terug naar Vancouver na een maand op zee.

Ondertussen werd een tweede schip geregeld. Dit was een omgebouwde Canadese mijnenveger, de Edgewater Fortune genaamd. Zij kreeg de naam Greenpeace Too. Eén van haar bemanningsleden was Paul Watson.

De Greenpeace Too passeerde de Greenpeace I vlakbij Campbell River en koerste naar het noorden richting Alaska - eerst naar Juneau, daarna richting open zee, door de Golf van Alaska naar de Aleutians.

De nucleaire proeven werden uitgesteld om de tocht van de Greenpeace I te doen mislukken, echter het Amerikaanse Atoomagentschap vervroegde de volgende lancering om zo de Greenpeace Too te ontwijken. De bom van vijf megaton werd tot ontploffing gebracht onder het Amchitka eiland, de Greenpeace Too was er een paar honderd mijlen vandaan.

De controverse die de Greenpeace reizen veroorzaakte leidde tot het besluit om toekomstige atoomproeven te annuleren en de ontploffing van november 1971 was de laatste nucleaire test die plaats had op Amchitka.

In 1972 nam de Don't Make a Wave Committee de naam over van de twee schepen van de eerste campagne en hernoemde zichzelf de Greenpeace Foundation.

Paul Watson was één van de grondleggers en bestuursleden van Greenpeace. In feite was hij officieel de achtste oprichter. Robert Hunter was de eerste en zijn levenslange lidmaatschapnummer was 000. Zijn vrouw Roberta Hunter was de tweede en haar lidmaatschapnummer was 001. Het officiële lidmaatschapnummer van Paul Watson was en is nog steeds 007.

In 1972 leidde Paul Watson een kleine Greenpeace boot, de Astral, en plaatste haar in de vaarroute van het Franse helikoptervliegdekschip, de Jeanne D'Arc, om een aanvaring uit te lokken in de haven van Vancouver. Dit was een protest tegen de Franse atoomproeven op het Mururoa Atol in het zuiden van de Stille Oceaan. De Jeanne D'Arc werd gedwongen haar koers te wijzigen. De Astral veranderde eveneens van koers en bleef gericht op zijn doel -boeg aan boeg met het oorlogschip, en dwong zo de Jeanne D'Arc tot stoppen.

In 1973 vertegenwoordigden Watson en David Garrick Greenpeace tijdens de bezetting van Wounded Knee in Zuid-Dakota door de American Indian Movement. Beide mannen werkten als vrijwilligers voor de AIM, waarbij Watson samenwerkte met het medisch personeel en ondertussen verslag uitbracht van gebeurtenissen aldaar aan Robert Hunter bij de Vancouver Sun.

In 1974 organiseerden Robert Hunter, Dr. Paul Spong, Paul Watson en anderen de eerste Greenpeace campagne tegen de walvisvaart.

In 1975 diende Paul Watson als eerste officier onder kapitein John Cormack met als reisdoel de walvisvloot van de Sovjets te confronteren. In juni 1975 waren Robert Hunter en Paul Watson de eerste mensen die hun leven op het spel zetten om walvissen te beschermen door zich m. b. v. een opblaasbare Zodiac tussen een Russisch harpoenschip en een groep weerloze potvissen te werpen. Gedurende deze confrontatie met de Russische walvisvaarder verscheen een geharpoeneerde en stervende walvis bij de Zodiac van Paul. Paul herkende een sprankje van begrip in het doodgaande walvisoog. Hij voelde dat de walvis besefte wat zij probeerden te doen. Hij zag hoe de majestueuze reus zijn lichaam van zijn boot af wendde en vervolgens de diepte in gleed en stierf. Zijn blik van een paar seconden in het doodgaande walvisoog veranderde zijn leven voorgoed. Hij legde een plechtige gelofte af dat hij zijn leven in dienst zou stellen van het beschermen van walvissen en alle andere zeedieren.

In 1976 diende Paul wederom als eerste officier op de reis van de Greenpeace V. Dit schip was een omgebouwde Canadese mijnenveger, James Bay genaamd. Wederom confronteerde de bemanning de Sovjet walvisvloot, dit keer ten noorden van Hawaii.

Kort na de walviscampagne organiseerden Paul en David Garrick de eerste Greenpeace campagne om de zadelrobben en klapmutsen te beschermen aan de oostkust van Canada. Tijdens deze campagne blokkeerden Robert Hunter en Paul Watson een groot zeehondenjachtschip door in zijn vaarroute op het ijs te staan.

Het campagneverslag van Watson werd gepubliceerd in het Georgia Straight dagblad onder de titel  'Shepherds of the Labrador Front'. (‘Herders aan het Labrador-front’)  Dit artikel werd de inspiratie voor de naam Sea Shepherd een paar jaar later.

In 1977 voerde Paul de tweede Greenpeace campagne aan om de zeehondenjacht op de kust van Labrador tegen te werken, deze keer door met internationale filmster Brigitte Bardot naar de ijsvlakten te gaan om internationaal de aandacht te vestigen op de zeehondenjacht.

Later in deze campagne, in een poging om een van de jachtschepen tot stilstand te brengen, ketende Watson zichzelf met handboeien aan een stapel zeehondenvachten die aan de lier van een jachtschip waren vastgemaakt. Toen de zeehondenjagers zagen wat hij had gedaan sleurden ze hem en de stapel vachten over het ijs en de lucht in, waarna ze hem tegen de scheepsromp gooiden. Toen gooiden ze Paul een paar keer in de ijskoude wateren, waardoor hij het gevoel in zijn ledematen verloor en bewusteloos raakte. Toen er eindelijk agenten van het ministerie van Visserij arriveerden werd hij op een stretcher vastgebonden en aan boord gehesen, alwaar de zeehondenjagers hem bijna verstikten door zeehondenvet in zijn gezicht te drukken en hem daarna over het dek sleurden, door zeehondenvet en bloed, en hem voortdurend schopten

In juni 1977 verliet Paul Watson de Greenpeace Foundation vanwege meningsverschillen omtrent de tactieken en de toenemende bureaucratische structuur van de organisatie. Patrick Moore had Robert Hunter vervangen en was tegenstander van directe actie campagnes. Moore liet Watson weten dat hij niet zou toestaan dat hij een volgende zeehondencampagne zou leiden.

Paul verliet Greenpeace omdat hij van mening was dat de oorspronkelijke doelen van de organisatie werden gecompromitteerd en omdat hij de wereldwijde noodzaak zag van het voortzetten van directe acties en activiteiten ter behoud van de oceanen door een organisatie die zou toezien op de naleving van wetten ter bescherming van het zeeleven.

Om aan deze noodzaak tegemoet te komen richtte Paul in datzelfde jaar de Sea Shepherd Conservation Society op - gewijd aan onderzoek, opsporing en toezicht op de naleving van wetten , verdragen, besluiten en bepalingen die vastgesteld zijn ter bescherming van zeeleven over de gehele wereld. In december 1978 kocht Paul in samenwerking met Cleveland Amory en het Fund for Animals een Noordatlantische treiler in Engeland en bouwde haar om tot het verkenningsschip Sea Shepherd.

.

De eerste reis van de Sea Shepherd vond plaats in maart 1979 – bestemming was de Saint Lawrence Baai aan de oostkust van Canada om de Canadese zeehondenjacht onder de aandacht te brengen door het gebruik van directe actie om zeehondenbaby’s te redden. Het grootste gedeelte van de rest van het jaar werd gewijd aan het beeïndigen van de carrière van de beruchte walvisvaarder Sierra.


Hierboven staan de enige twee bemanningsleden afgebeeld
die ervoor kozen met Paul aan boord van de
Sea Shepherd te blijven –Peter Woof (links) en Jerry Doran

Om meer te lezen over de opwindende prestaties van Watson en zijn collega’s, klik hier – het verhaal gaat verder met meer details over de oprichting van Sea Shepherd en deze eerste twee belangrijke campagnes.

Activisme

Door de jaren heen heeft Watson opvallend veel diversiteit laten zien in zijn activisme. Naast mede-oprichter van Greenpeace in 1972 en Greenpeace International in 1979 en grondlegger van Sea Shepherd in 1977, was Watson een verslaggever ter plaatse voor Defenders of Wildlife tussen 1976 en 1980. Hij was vertegenwoordiger van het Fund for Animals tussen 1978 en 1981 en vertegenwoordiger van de Royal Society for the Protection of Animals in 1979. Hij was medeoprichter van de Earthforce Environmental Society in 1977 en van Friends of the Wolf in 1984. Watson’s eerste connectie met de Sierra Club was in 1968 en hij is sindsdien altijd een Sierra Club-aanhanger gebleven. Watson werd verkozen tot de raad van bestuur van de Sierra Club USA en was directeur van 2003 tot 2006.

Opleiding en publieke lezingen

Watson studeerde af in het hoofdvak Communicatie en Taalkunde op de Simon Fraser University in Brits Columbië. Hij gaf op grote schaal hoorcolleges op universiteiten over de gehele wereld en was verder professor Ecologie aan het Pasadena College of Design van 1990 tot 1994. Verder was Watson ook docent aan UCLA's Honors Program in het jaar 1998 en 1999. Tegenwoordig is hij een geregistreerde spreker van het William Morris Endeavor Entertainment (WME) en geeft regelmatig presentaties op colleges en universiteiten in de Verenigde Staten en op speciale gelegenheden over de gehele wereld..

Politiek

Op politiek gebied stelde Watson zich kandidaat voor parlementslid voor de stad Vancouver tijdens de Canadese verkiezingen. Hij stelde zich tweemaal kandidaat voor de Green Party, bovendien stelde hij zich beschikbaar als bestuurslid van Vancouver-natuurpark in 1987 en als burgermeester van Vancouver in 1995

Prijzen en aanbevelingen

Watson heeft over de jaren heen veel  prijzen en lof ontvangen. In 1996 werd Watson het eervolle staatsburgerschap van de Franse stad St. Jean Cap Ferrat toegekend. Daarvoor werd hij in 1989 tot eervol staatsburger van de Florida Keys uitgeroepen. Andere prijzen zijn onder andere de Environmentalist of the Year Award afkomstig van Toronto City TV in 1990, de Genesis Award in 1998 en hij werd opgenomen in de U. S. Animal Rights Hall of Fame in 2002. Ook werd hij beloond met de George H. W. Bush Daily Points of Light Award in 1999 voor zijn vrijwillige inspanningen voor het natuurbehoud. In het jaar 2000 werd hij uitverkoren tot één van de milieuhelden van de twintigste eeuw door Time Magazine.

 

Publicaties

Paul Watson is een productieve schrijver. Zijn gepubliceerde werken zijn o.a: Shepherds of the Sea* (1979), Sea Shepherd: My Fight for Whales and Seals* (1982), Cry Wolf *(1985),  Earthforce!, (1993), Ocean Warrior (1994),  en Seal Wars (2002).

* Deze boeken worden niet meer gepubliceerd en kunnen alleen tweedehands gevonden worden.

Persoonlijk

Watson heeft één kind, Lilliolani Paula Lum Watson, geboren in 1980. (“Lani”, hier één jaar oud met haar moeder Starlet Melody Lum)

Voortdurende betrokkenheid

Watson heeft gediend als Master and Commander

 Master and Commander op zeven verschillende Sea Shepherd schepen sinds 1978. Hij blijft de Sea Shepherd Conservation Society campagnes leiden ter bescherming van het kwetsbare zeeleven over de gehele wereld.  – klik hier om alles over de Sea Shepherd jaren te lezen.

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: