De dood getrotseerd op de stranden van Namibië

26 juli 2011

De dood getrotseerd op de stranden van Namibië

Bemanningsleden van Sea Shepherd ontsnappen uit Namibië

Verslag door Kapitein Paul Watson

Cape fur seals on the Cape Cross Seal ReserveZuidafrikaanse pelsrobben in het Cape Cross zeehondenreservaat

Het gebeurt niet vaak dat een kleine natuurbeschermingsorganisatie ervan wordt beschuldigd een gevaar te zijn voor de nationale veiligheid van een heel land. Mijn bemanning is zojuist veilig teruggekeerd naar Zuid-Afrika na Operatie Desert Seal, Sea Shepherds geheime missie in Namibië,  te hebben beëindigd. Ik ontmoette hen op vrijdag 22 juli in KwaZulu-Natal, Durban.

Ons doel was de gruwelijke slachting van zeehondenpups op de winderige en koude woestijnstranden van Afrika’’s zuidwestelijke kusten te documenteren en te tonen. Ik moet hierbij zeggen dat het moeilijk is om iets in het geheim te doen, zeker nu ons televisieprogramma Whale Wars zo populair blijkt, zelfs in het zuiden van Afrika. Mijn rol was ter plaatse interviews te geven op het Cape Cross zeehondenreservaat de dag dat de slachting van de jonge zeehonden zou beginnen. Ik deed de interviews zoals we gepland hadden, maar er was geen zeehondenjager te bekennen. Kennelijk hadden een aantal mensen mij herkend en werd rondverteld dat Sea Shepherd op de Namibische kust was.

Daarom vertelde men de zeehondenjagers dat ze van het strand weg moesten blijven, en de jacht werd uitgesteld. Dit uitstel duurde echter maar vijf dagen. In deze periode braken inbrekers in in onze gehuurde woning, ondanks het feit dat een vrouwelijk bemanningslid op dat moment in huis was. Het lukte haar te vluchten, maar toen ze later met andere leden terugkwam, bleken camera’s, paspoorten, laptops en geld gestolen te zijn. Een groep zeehondenjagers viel bij Henties Bay een aantal van onze leden aan, onder wie campagneleider Steve Roest. Steve kwam een winkel uit en trof een ander bemanningslid aan, omsingeld door een groep boze mannen die in haar gezicht schreeuwden. Het lukte haar rustig te blijven terwijl Steve de auto instapte en hen beiden in veiligheid bracht.

Crewmembers prepare for mission in the cover of the nightBemanningsleden bereiden zich in het donker voor op de missie

Onze dekmantel was waardeloos geworden en we waren gedwongen te doen alsof we ons terugtrokken. Om dat geloofwaardig te maken moest ik het land verlaten. Ik deed dit terwijl de Namibische geheime politie me achtervolgde door de woestijn naar het vliegveld in Windhoek, terwijl de rest van de bemanning uiteen viel in vooraf bepaalde groepjes om onze missie te vervolgen.

Dit was mijn eerste bezoek aan de kolonie Zuidafrikaanse pelsrobben, waar Hatem Yavuz, inwoner van Australië, Turks onderdaan en internationaal handelaar in zeehondenhuiden, de grootste slachting van zeehonden ter wereld orkestreert. Elk jaar worden er meer dan 90.000 zeehonden gedood.

Het was een prachtige ervaring om tussen zoveel vinpotigen te zijn en in de grootste zeehondenkolonie die ik ooit heb gezien. De zeehondenpups waren aandoenlijk, en de sociale relatie tussen de moederzeehonden en hun jongen was fascinerend. Maar om de babyzeehonden speels met elkaar te zien stoeien terwijl ik wist dat ze over een paar dagen gewelddadig neer zouden worden geknuppeld, was hartverscheurend. De Namibische toeristenindustrie weet dit ook, aangezien Cape Cross niet alleen een zeehondenreservaat is, maar ironisch genoeg ook een van de grootste toeristische attracties in Namibië, die veel meer inkomsten oplevert voor de lokale kustbewoners dan de zeehondenjacht.

Het probleem blijft echter dat deze plek niet vooral een toeristische bestemming is, maar de plek van een massaslachting. De zeehondenjagers slaan in de vroege ochtend de schedels van de pups in, en direct nadat ze klaar zijn met hun gruwelijke werk rijdt er een bulldozer het strand op om het bebloede zand te bedekken. Pas dan, als de waarheid letterlijk en figuurlijk onder het zand is begraven, mogen toeristen het reservaat in om het ‘mooie en vredige zicht op de Namibische zeehonden in hun natuurlijke omgeving’ te aanschouwen.

Dus waarom gaat dit maar door? Omdat mensen als Hatem Yavuz door omkoping in staat zijn jachtconcessies van de overheid en de politie te blijven krijgen. De gehele jacht is illegaal en kan alleen blijven bestaan door schaamteloze corruptie waarbij Namibische politici, bureaucraten, de politie en nu ook het leger bij betrokken zijn.

Nadat ik begin juli uit Namibië vertrok, hergroepeerden Sea Shepherd-teamleiders Steve Roest uit het Verenigd Koninkrijk en Laurens de Groot uit Nederland zich om hun plan uit te voeren om 15 kilometer open woestijn over te steken naar de zeehondenkolonie op het strand. Hun bedoeling was om daar camera’s neer te zetten en zo op afstand de wreedheid van de Namibische zeehondenjagers vast te leggen. Laurens leidde een team dat bestond uit een Australiër, meerdere Zuid-Afrikanen en een plaatselijke Namibische gids. Een tweede back-up team bestond uit enkele Amerikanen, een Australiër en twee Zuid-Afrikaanse burgers.

(L to R) Laurens de Groot, Paul Watson, Steve Roest(van links naar rechts) Laurens de Groot, Paul Watson, Steve Roest

De groep groef zichzelf op het strand in, in slaapzakken om hen tegen de kou te beschermen – het was niet prettig. Een van de bemanningsleden zat in een gat om beelden te filmen van de zeehondenjagers toen die in het donker naar de zeehondenkolonie reden, toen hij zich omdraaide en een zwarte dikstaartschorpioen zag, met zijn stekel omhoog en klaar om aan te vallen. Bijna oog in oog met de schorpioen rolde hij uit het hol tot de geleedpotige wegschoot. Hij was zich er niet van bewust dat een zwarte dikstaartschorpioen ook gif kan spugen. Onaangenaam als het was, lukte het het team toch hun posities in het donker veilig te stellen en een goed zicht op de moordplek te krijgen.

Het was een goed plan, maar uiteindelijk was Sea Shepherd geen partij voor het Namibische leger. Onze groep werd ontdekt doordat patrouilleschepen van de marine voor de kust warmtebeelden gebruikten, en er werden soldaten in de richting van onze actievoerders op het strand gestuurd. Dankzij het gebruik van nachtkijkers konden de Sea Shepherd vrijwilligers de soldaten zien komen en konden ze zien dat ook de soldaten uitgerust waren met nachtkijkers.

Seal clubbers taking a breakPauzerende zeehondenjagers

Het was een lange en uitputtende vlucht door de woestijn terug naar de voertuigen. Op een gegeven moment was een groepslid zoek toen hij dekking zocht in een zoutmijn om ontdekking te vermijden. Het lukte hem zich een weg terug te banen naar de groep, en net toen ze de snelweg opdraaiden, zagen ze politieauto’s hun kant op racen. De auto’s passeerden hen, met de bedoeling naar het strand te rijden om daar de ontsnapping van onze bemanning te voorkomen. Het Sea Shepherd team reed vervolgens de heuvels in met gedoofde lichten, waarbij ze de nachtkijkers gebruikten om keien, duinen en kliffen te vermijden, tot ze veilig de grens van Zuid-Afrika bereikten. Het was een gevaarlijke, aangrijpende en ongemakkelijke rit, maar het lukte hen de grens van Zuid-Afrika te passeren zonder gepakt te worden.

En het was net op tijd! De president van Namibië was woedend; dit was niet langer simpel zich op verboden terrein begeven. President Hifikepunye Pohamba verklaarde ons tot een gevaar voor de nationale veiligheid en zei dat de zeehonden gedood moeten worden om te voorkomen dat zij alle Namibische vis zouden opeten. Zo eindigde onze eerste onderzoeksreis naar de bloedige stranden van Namibië.

Waarom richt Sea Shepherd zich nu op deze jacht? Omdat na jaren strijd tegen de gruwelijke slachting van zeehonden in Canada, de markt voor Canadese zeehondenproducten is ingestort. Hoewel het Canadese Departement voor Visserij nog elk jaar haar quota verhoogt, dit jaar naar ongeveer 468.000 zeehonden, was het eigenlijke recente dodental slechts rond de 58.000, waardoor Namibië nu gestegen is naar de nummer één positie als het land met de grootste zeehondenjacht op deze wereld. En als Sea Shepherd ergens mee begint, gaan we door tot onze missie is volbracht. Ons doel om de markt voor Canadese zeehondenproducten te vernietigen is bereikt, en nu richten we onze energie op het stoppen van Namibië.

Police station in NamibiaPolitiebureau in Namibië

Het zal niet makkelijk worden. Net als Canada heeft Namibië het voor burgers een misdaad gemaakt om de wreedheden op het strand vast te leggen, zodat de moorden niet in het nieuws komen. Maar anders dan in Canada, waar je een boete en een licht pak slaag van de politie krijgt, dreigt Namibië potentiële overtreders met lange gevangenisstraffen (en de mogelijkheid op zware, levensbedreigende mishandeling). Het is een zeer gevaarlijke omgeving , veel gevaarlijker dan de ijsvelden en achtervolgingen door de Canadese kustwacht. In Namibië wordt gewoon bruut geweld gebruikt om de zeehondenslachting te verdedigen. In vergelijking met de Namibische zeehondenjagers lijken de zeehondenjagers uit Newfoundland en Magdalena Island op vredelievende hippies, en anders dan in Canada, is er in Namibië een overmaat aan corruptie. De overheid, de politie en het leger zijn te koop en iedereen weet dat.

Dit soort wrede tegenstand vraagt om een compleet andere strategie dan in Canada, en ons doel is het vastleggen en tonen van bewijs en dit gebruiken om economische druk uit te oefenen. We moeten de toeristen bereiken, vooral die uit Duitsland. We moeten beelden van de Namibische wreedheden over de hele wereld verspreiden. We moeten de internationale schijnwerpers richten op de kleine groep inhalige niet-Namibische burgers die profiteren ten koste van de onschuldige Namibiërs en van het zeeleven.

Namibië heeft een enorm potentieel als een toeristisch mekka, en een gezonde zeehondenpopulatie is zeker een toeristische trekpleister. De zeehondenpopulatie neemt echter af, en de omvang van de kolonie is al enorm verminderd.  Wat eens schitterend mooi was, is nu al veel minder, en verslechtert elk jaar. Binnenkort zullen er nog maar een handjevol zeehonden zijn, dan zal de toeristische interesse afnemen, en daarmee ook de enorme inkomsten uit het toerisme waar zo veel hardwerkende Namibiërs baat bij hebben.

Sea Shepherd heeft zich nu vastgebeten in de strijd om deze afschuwelijke en illegale zeehondenslachting te stoppen. We zijn deze strijd op een dramatische en agressieve manier begonnen, en we zullen doorgaan met onze fanatieke en moedige campagne tot we ons doel, het stoppen van de misdaden van Yavuz en de corrupte politici die hij omkoopt om winst te maken op het verspilde bloed van honderdduizenden weerloze en onschuldige zeehondenpups, bereikt hebben. 

Seal skinning factoryFabriek waar pelzen van zeehonden verwerkt worden

 

Evenementen:

4, 5 en 6 augustus
Lisse
23 & 24 juni
Groningen

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: