Status Sea Shepherd campagne – Operatie Blue Rage 2011

22 juni 2011

Status Sea Shepherd campagne – Operatie Blue Rage 2011

Gerapporteerd door Lamya Essemlali, voorzitter van Sea Shepherd Frankrijk, Officier Inlichtingen van Operatie Blue Rage 2011

Sea Shepherd’s Delta team approaches a fishing boat for investigation. Photo: Michelle McCarron  Het Delta Team van Sea Shepherd benadert een vissersboot voor onderzoek.
Foto: Michelle McCarron

In maart 2010 weigerde de Conventie van internationale Handel in Bedreigde Diersoorten (CITES) om de blauwvintonijn als een bedreigde diersoort op de lijst te zetten door druk vanuit Japan, China en Libië. Als een vis de gemiddelde prijs van 75.000 Amerikaanse dollars bereikt, kan een verbod op de handel erin veel mensen overstuur maken, en blijkbaar was de controversie teveel voor CITES. Na dit flagrante vertoon van onwil om de lucratieve vissen te beschermen door, op z’n minst tijdelijk, de internationale handel te verbieden, zijn alle ogen gericht op de Internationale Commissie voor de Instandhouding van Atlantische Tonijn (ICCAT), als een laatste redding voor de blauwvintonijn.

In november 2010 kwam ICCAT samen in Parijs om de quota voor het visseizoen van 2011 vast te stellen. Net als voorgaande jaren, en tegen alle wetenschappelijke aanbevelingen (en het gezond verstand) in, liet ICCAT het vissen toe van 15 mei tot 15 juni 2011, tijdens het voortplantingsseizoen van de blauwvintonijn en in hun paaigronden. De reden: het is makkelijker voor vissers om grote groepen tonijn te vangen als ze bij elkaar komen aan de oppervlakte om zich voort te planten. De meeste niet-gouvermentele organisaties (NGO’s) die zijn betrokken bij deze kwestie vroegen om een maximum quotum van 6.000 ton. De positie van Sea Shepherd Conservation Society was, en blijft, dat de quota op nul gezet moeten worden. Uiteindelijk zette ICCAT het quotum op 12.900 ton, vergeleken met 13.500 het voorgaande jaar.

Dit quotum is vastgesteld in overeenstemming met het “tonijn-herstelplan” van ICCAT, waarmee men verwacht dat er een kans van 60% is dat de blauwvintonijn zich heeft hersteld in 2020. Zou er iemand zijn die een vlucht zou nemen als de kans dat je aankomst op de plaats van bestemming slechts 60% is, met dus een kans van 40% op neerstorten?

Waarschijnlijk niet … maar blijkbaar was dit goed genoeg voor de organisatie die verantwoordelijk is voor het behoud van blauwvintonijn.

Als gevolg van de Libische oorlog heeft Libië alle blauwvinvisserij in zijn wateren verboden. Daarom hadden alle schepen onder Libische vlag geen recht om deel te nemen aan het visseizoen en moesten in de haven blijven. Het is in de Libische visserijzone dat Sea Shepherd 800 illegaal gevangen blauwvintonijnen vrij heeft gelaten in juni 2010.  De 800 tonijnen waren bestemd voor een Maltese viskwekerij in handen van Fish and Fish Ltd..

En ondanks de gevaren van de oorlog is Sea Shepherd op weg naar onze tweede jaarlijkse campagne, om op de Middellandse Zee te patrouilleren in de zoektocht naar illegale visserij gericht op de bedreigde blauwvintonijn. Oók in de Libische oorlogszone waar de chaotische situatie van de oorlog stropers zou kunnen verleiden.

Wat in deze campagne heel irritant, maar ook heel verhelderend blijkt, is dat meer dan de oorlog of welke andere factor dan ook, de meeste problemen zijn ontstaan door de organisatie die wordt geacht verantwoordelijk te zijn voor het behoud van de blauwvintonijn. Het gebrek aan transparantie ten aanzien van zeer eenvoudige informatie die kan helpen bij het identificeren van een illegale operatie maakte deze campagne extreem moeilijk, zo niet onmogelijk, omdat we niet kunnen controleren of we met illegale of legale vissers worden geconfronteerd. Sea Shepherd veroordeelt alle blauwvinvisserij, vooral door sleepnetboten, maar als een anti-stroperij organisatie hebben we zekerheid nodig dat een handeling illegaal is voordat we actie ondernemen. Het huidige gebrek aan duidelijkheid is in het voordeel van de stropers, maar zeker niet in dat van de blauwvintonijnen. Kan men redelijkerwijs iets anders verwachten van een organisatie die in essentie een conglomeraat is van tonijnvissende landen? Welke logica is er in het verzoek aan de mensen die profiteren van de meest winstgevende visserij in de wereld om hun eigen geldlust te reguleren – terwijl ze tegelijkertijd zeer bedreigde blauwvinnen stropen om aan de eetlust van onverantwoordelijke consumenten te voldoen? Zouden we de automobilisten in een land vragen om snelheidslimieten vast te stellen, te kiezen waar flitsers moeten staan, en te beslissen hoe hoog verkeersboetes moeten zijn?

De woordvoerder van de EU Commissie, nationalistisch Europees Parlementslid Simon Busuttil, zei onlangs over de pogingen van Sea Shepherd om de illegale vangst van blauwvintonijn in de Middellandse Zee tegen te houden: “We hebben geen enkele NGO mandaat gegeven om inspecties uit te voeren. Als deze dingen gebeuren, moeten de vissers deze praktijken onmiddellijk melden zodat we de nodige maatregelen kunnen nemen. Inspecties worden alleen uitgevoerd door autoriteiten uit EU-lidstaten en door niemand anders. En hij vertelt de waarheid. De EU heeft Sea Shepherd geen mandaat gegeven, maar we zijn gevraagd om aan hen informatie te verstrekken (natuurlijk zonder dat dit van hun kant ook wordt gedaan) 

A bird’s eye view of the Sea Shepherd’s fleet at sea, tuna net and fishing vessel. Photo: Michelle McCarronEen foto in vogelvlucht van Sea Shepherd's vloot op zee, een tonijnnet en vissersboot.
Foto: Michelle McCarron

Sea Shepherd doet niet alsof we onder de jurisdictie vallen van of handelen uit naam van ICCAT of de EU. Sea Shepherd handelt onder het VN Handvest der Natuur, dat NGO’s toestaat milieuwetten te helpen handhaven (binnen de grenzen van de wet), als autoriteiten falen dit daadwerkelijk te doen. Milieuwetten zijn gemaakt om de gemeenschappelijke belangen te beschermen tegen de particuliere belangen, en belangen van de burgers tegen die van de bedrijven.

Wat meneer Busuttil vergeet is dat, ongeacht het onvermogen van zowel ICCAT als de EU om de blauwvintonijnen effectief te beschermen tegen stroperij, een “bron” als de blauwvintonijn niet van ICCAT is, noch van de EU, maar van de gehele mensheid …en toch houdt hij vol dat het geen enkele NGO is toegestaan om te assisteren in deze cruciale missie om de blauwvintonijn te behouden. Zo’n defensieve houding zou niet zo frustrerend zijn als deze organisaties niet zouden falen in hun missie en als ze de illegale visserij echt onder controle zouden hebben. Omdat de populatie blauwvintonijn in de Middellandse Zee met 85% is verminderd sinds 1970, kunnen we betwijfelen of dat het geval is. Als, of, waarschijnlijker, wannéér de soort instort, is dat geheel hun verantwoordelijkheid, maar de tragedie zal ons allen overkomen. Hun falen zal ons onherstelbare, onschatbare en universele verlies zijn.

Enkele noemenswaardige gebeurtenissen tijdens Operatie Blue Rage 2011:

Op 11 juni ontmoetten de Steve Irwin en de Brigitte Bardot een groep Tunesische vissersboten. Ze hadden niet allemaal een quotum en sommigen hadden geen toestemming om actief te vissen. Sommigen waren alleen maar aan het “helpen” of schepen aan het slepen. We vroegen of we de ICCAT inspecteur konden spreken aan boord van een van de sleepnetboten; de scene die volgde zou behoorlijk grappig zijn geweest als de kwestie niet zo serieus was. In principe kon niemand geloven dat “Mohammed”, die zichzelf voorstelde als de ICCAT inspecteur, echt was wie hij zei dat hij was, gewoonweg omdat we hem de nummers en namen die de vissers achter hem aan het dicteren waren konden horen herhalen. We ontvingen later bevestiging van het Franse marineschip Commandant du Coin dat deze persoon inderdaad de officiële vertegenwoordiger van ICCAT was.

Tenzij men lid is van de ICCAT, is er geen enkele manier om daadwerkelijk uit te vinden of iemand echt een inspecteur is en of de toestemming om een aantal quota te hergroeperen onder een enkel schip geldig is of niet. Zo is er nog veel meer andere elementaire informatie die alleen door de openbaarmaking ervan al zou helpen met het blootleggen van deze illegale activiteiten. Dit gebrek aan transparantie, gecombineerd met het feit dat veel van de informatie op de ICCAT lijst van geregistreerde vissersboten niet goed wordt bijgewerkt, is zeker niet in het belang van de blauwvintonijn. Zulke onvolkomenheden werken de stroperij in de hand en zorgen ervoor dat groepen zoals Sea Shepherd die de wet willen handhaven, geen daadwerkelijke actie kunnen ondernemen.

Het andere interessante dat er die dag gebeurde is hoe de Franse marine, die een vliegtuig langsstuurde voor surveillance, blindelings de kant van de Tunesische vissers koos, ook al waren we niet eens in de buurt van hun kooien gekomen of vijandig tegen hen geweest (en hun eigen niet-bewerkte beelden kunnen deze verklaring makkelijk ondersteunen). Met betrekking tot hun eis aan ons om het gebied te verlaten, antwoordde kapitein Paul Watson eenvoudigweg dat we ons in internationale wateren bevonden en zij dus geen bevoegdheid hadden om dit aan ons te verzoeken. Terwijl de vissers ons beschuldigden van de aanwezigheid van bemanning in het water om hun netten door te snijden, kon de Franse marine met zowel hun ogen als hun camera’s zien dat al onze bemanningsleden in een kleine gemotoriseerde boot zaten en nergens in de buurt van hun kooien waren. Als Frans inwoner vraag ik me af waarom de Franse marine blindelings de kant van de Tunesische vissers kiest.

Tot slot, tijdens deze tweede campagne in de Middellandse Zee tegen de illegale vangst van blauwvintonijn heeft Sea Shepherd actief gepatrouilleerd in de Libische oorlogszone en daarbuiten. Zonder te pretenderen dat we de stroperij volledig hebben tegengehouden, diende onze aanwezigheid zeker als een afschrikmiddel voor illegale activiteiten. De stropers wisten dat we hun netten zouden doorsnijden, hun vissen zouden vrijlaten, en dat we hen enorm veel geld zouden kosten. We zouden ook media-aandacht en slechte publiciteit genereren, gericht op de betrokkenheid van hun bedrijven bij deze illegale acties. De vissers die we dit jaar hebben ontmoet waren goed op de hoogte van onze acties in het voorgaande visseizoen.

Gezien de huidige situatie – de technologische, menselijke en financiële middelen die ons nu ter beschikking staan, en het complete gebrek aan transparantie van de kant van de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de zogenaamde regulering van deze zeer lucratieve visindustrie, konden we binnen de grenzen van de wet niet meer successen boeken. We zouden blij zijn om afstand te nemen van wat de verantwoordelijkheid van de ICCAT en de EU zou moeten zijn, als ze hun werk maar zouden doen. Er zijn tal van andere kwesties op het gebied van wilde zeedieren die onze interventies nodig hebben, maar helaas, zo lang de enige entiteiten die de visserijen reguleren degenen zijn die er ook het meeste profijt van hebben, zal de blauwvintonijn op de agenda van Sea Shepherd blijven staan. In de tussentijd zou het juister zijn als het algemene publiek de ICCAT de “International Conspiracy of Consumers of Atlantic Tuna” (Internationaal Complot van Verbruikers Atlantische Tonijn – red.) zou noemen. Het klinkt wel niet zo geweldig, maar is zeker een meer nauwkeurige omschrijving van wat ze vertegenwoordigen.

Sea Shepherd’s helicopter patrols the sea at sunset. Photo: Libby MillerSea Shepherd's helikopter patrouilleert boven zee bij zonsondergang.
Foto: Libby Miller

 

Operation Blue Rage 2011

Operation
Blue Rage 2011

 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: