Cove Guardians zijn getuige van ramp in Otsuchi, Japan

13 maart 2011

Cove Guardians zijn getuige van ramp in Otsuchi, Japan

door Scott West

Our path out of OtsuchiOnze weg uit Otsuchi (Klik om te vergroten)De dag begon zo normaal als maar mogelijk is, als je aan het werk bent om de grootste slachting op walvisachtigen op deze planeet aan het licht te brengen en stop te zetten. De avond ervoor hadden zich drie nieuwe Guardians bij ons gevoegd: Marley, Carisa en Mike. Met z’n zessen gingen we het dorp in om te zien of er ondanks de wind harpoenboten waren uitgevaren. Twee hadden dat inderdaad gedaan. We hadden ook een ontmoeting met de politie van de prefectuur, die op ons stond te wachten.

Nadat een van de boten terugkeerde met een lading kleine vissen, gaven we de nieuwe Guardians een rondleiding door het gebied. De politie volgde ons en zo reed er een kleine optocht van drie auto’s door en rondom de haven. We kwamen bij een dokgebied in de centrale haven. Sinds we hier zijn hebben we al verscheidene aardbevingen en schokken gevoeld. Ik heb ook enkele jaren in het gebied rond San Francisco gewoond, maar zoiets als dit had ik nog nooit meegemaakt. De voertuigen sprongen in het rond en het was moeilijk om te blijven staan. Ik stelde voor om te vertrekken en ik hoefde niemand over te halen. Er staan (stonden) een paar visverwerkingsfabrieken op de pier. De medewerkers stroomden naar buiten en gingen richting de tsunamimuur. De politieagenten, die zich bij de enige plek waar we konden passeren hadden opgesteld, gebaarden druk dat iedereen door de poorten in de tsunamimuur moest gaan.

We kwamen erdoorheen. Deze muren en poorten zijn gigantische structuren, die gebouwd lijken te zijn om militaire bombardementen te weerstaan. Ze reiken tot hoog in de lucht en omspannen het gehele havengebied van het dorp. We wisten nog een weggetje, dat langs de kust naar het zuiden van het dorpje liep en waarvandaan we het hele verwerkingsgebied voor de bruinvissen konden zien. Daar gingen we heen. Terwijl we langs de binnenkant van de muur reden, werden de gigantische poorten naar beneden gelaten en gesloten. Er waren veel mensen vastberaden bezig met deze taken. Wij gingen naar het uitkijkpunt en werden daar al snel vergezeld door een brandweerwagen en een zestal voertuigen van lokale inwoners.

Niet lang daarna trok het water zich terug uit de haven, om deze daarna gelijk weer te vullen. Van de brandweermannen leerden we dat dit leeglopen en weer vollopen verscheidene keren zou gebeuren. Toen liep de haven heel snel weer vol met water, dat omhoog kwam tot het hele gebied aan de waterkant van de muur onder water stond. Alles gebeurde heel snel. De haven liep weer leeg, dit keer bijna tot aan de modder. Toen sloeg het terugkerende water over het zich terugtrekkende water heen, waardoor een muur van zwart kolkend water ontstond. Ditmaal kwam het water zelfs nog sneller omhoog en sloeg over de muur heen. Het bleef maar tegen de heuvels op omhoog komen en vulde de dalen en spleten erachter. Dit gebeurde verscheidene malen en de naschokken bleven in de tussentijd steeds doorgaan.

Otsuchi, Japan, March 12Otsuchi, Japan, 12 Maart
(Klik om te vergroten)
Toen het donker begon te worden, werd het duidelijk dat we niet meer van die heuvel af zouden kunnen rijden. De weg was aan beide kanten versperd door puin en we kwamen er later achter dat de wegen waren verdwenen. De brandweermannen en de inwoners trokken te voet over de heuvels, om te kijken wat ze te weten konden komen over hun dierbaren. De mobiele telefoons waren nu al nutteloos. Zo bleven wij zessen achter op de weg, samen met een jonge vrouw uit een ander dorp, die hier op bezoek was. Toen begon het te sneeuwen. Samen met de sneeuw kwam er as naar beneden van de vele vuren, die in de heuvels en beschadigde gebouwen brandden. De rook was verstikkend.

We schuilden met z’n zevenen in onze auto’s. Toen de sneeuw ophield namen we onze situatie in ons op. Het water in de haven beneden ons was nog steeds aan het stijgen en dalen. Puin, bestaande uit huizen, auto’s, olietanks, boten, visgerei, persoonlijke bezittingen en onderdelen van dit alles, kolkte rond in het zwakke licht. We zagen minstens één lichaam op het strand. Later kwam dit verstrikt te zitten in de takken van een boom.

Plotseling hoorden we vanuit deze puinhoop een vrouw om hulp schreeuwen. In de schemering konden we net haar silhouet zien op een stuk drijvend puin. We gingen naarstig op zoek naar touw en probeerden tevergeefs een boot aan de praat te krijgen. De Japanse vrouw bij ons riep terug naar de vrouw. Toen rende Mike terug de heuvel op om de brandweerauto te halen, die hij meenam naar de plek waar wij stonden. Met de radio van de brandweer konden we de autoriteiten op de hoogte stellen van de benarde situatie van de vrouw. Maar er kwam geen hulp.

We waagden ons op een muur in zee, die voortdurend bloot werd gelegd en dan weer werd overspoeld met water. Het was een gok, maar we dachten dat dit ons dichter bij haar zou brengen. Ze kon het platform waar ze op lag niet bewegen en wij konden op geen enkele manier een touw bij haar krijgen. Het was afschuwelijk. De sneeuw kwam weer dubbel zo hard terug. Haar geschreeuw om hulp kwam en ging, terwijl het puin door de snelle stroming van het water werd weggetrokken en teruggeduwd. Het was nu al pikkedonker. We vonden de schakelaars van de twee zoeklichten van de brandweerwagen en probeerden haar te vinden. In de verte verschenen er twee boten. Het kostte ons bijna twee uur om hun aandacht te trekken en ze naar de plek te dirigeren waar we dachten dat de vrouw zich bevond. Ze kwamen dicht bij haar, maar gingen toen weer een andere kant op. Wij keken geschokt en ongelovig toe. Het puin werd toen snel weggetrokken, de baai in. We konden haar niet meer horen. We zagen wel, dat een van de boten met het puin meevoer en kunnen alleen maar hopen dat de boot haar heeft gevonden.

De temperatuur lag rond het vriespunt. Het was een lange, slapeloze nacht, met z’n zevenen in twee kleine auto’s. Gelukkig hadden we volle benzinetanks en konden we van tijd tot tijd de verwarming aan doen. Ook hadden we een paar mueslirepen en wat water bij ons.

Het daglicht bracht ons meer naschokken, met rook gevulde luchten en de terugkeer van de brandweermannen. Ze hadden ook een paar vluchtelingen gevonden in de bossen. We pakten onze spullen bijeen, sloten de auto’s af en begonnen aan onze aftocht. Aan de voet van de heuvel konden we de schade aan de weg beter inschatten. We wisten niet waar de brandweermannen heen gingen, maar ze maakten duidelijk dat we hen moesten volgen.

Our path out of OtsuchiOnze weg uit Otsuchi (Klik om te vergroten)De weg was onbegaanbaar door de modder, het water en het puin, dus besloten de brandweermannen dat we de heuvel op zouden gaan. Dit is een hele steile helling, bijna verticaal. We moesten verscheidene van onze bezittingen tijdens de klim achterlaten. Uiteindelijk konden we weer afdalen naar een kleine vallei, die uitkwam op zee. Elk huis in dit dorpje was verwoest. We vonden een zeer welkom vuurtje en kregen rijst en soep aangeboden uit de ketel, die boven een vuurtje pruttelde dat gestookt was met hout uit de wrakstukken. De vrijgevigheid van de mensen kan niet genoeg worden geprezen. Terwijl ze werden omringd door zoveel dood en verwoesting en met een onzekere toekomst in het verschiet, deelden ze het weinige eten dat ze hadden met ons. Toen ze stokken en andere materialen uit de rotzooi begonnen te bergen, werd het ons duidelijk dat ze daar voor langere tijd hun kamp wilden opslaan.

We wilden hen niet tot last zijn en besloten om verder te trekken. De brandweermannen moedigden ons aan om te blijven, omdat ze wisten wat er verderop op ons wachtte. We bedankten hen, gaven hen de paar handdoeken en dekens die we hadden en trokken verder.

De set van een rampenfilm is niets vergeleken bij de verwoesting die we aantroffen, terwijl we ons langzaam een weg baanden. Otsuchi was een redelijk groot stadje, maar het is nu zo goed als verdwenen. Na de schade door de aardbeving, de tsunami en de branden is er niets meer van over. Het was fysiek een moeilijke reis, vol doodlopende wegen en gevaarlijke doorkruisingen. Ook emotioneel gezien was het zwaar. De omvang van de ellende is niet te beschrijven. Uiteindelijk kwamen we door een brandend gebied uit op een weg. De verwoesting was nog steeds overal om ons heen, maar we waren door het grootste gedeelte van het puin heen. Bijna iedereen die we zagen was in shock.

Omdat we de volle omvang van de schade overal in Japan niet wisten, hoopten we vertegenwoordigers van de Amerikaanse en Canadese ambassades te vinden die op ons wachtten. We benaderden een paar politieagenten en kwamen te weten hoezeer we op onszelf waren aangewezen. We hadden een hotel gekozen dat flink ver in het binnenland lag, om ons zo beter verscholen te houden voor de autoriteiten. Onze bestemming werd ons hotel in Tono. Tono ligt ongeveer 50 kilometer van Otsuchi, maar door de bergen deden we er met de auto ongeveer 90 minuten over. Volgens de politie waren de wegen niet begaanbaar en konden we niet in Tono komen. We pakten onze rugzakken en begonnen te lopen. Onderweg kwamen we inderdaad nog meer vernieling tegen. We hadden al enkele kilometers gelopen, toen we een geweldige man tegenkwamen. In zijn verwoeste dorp nam hij de uitdaging aan om ons een lift naar Tono te bezorgen. Nergens was er een auto te huur, want de autoverhuurbedrijven lagen allen in grotere kustplaatsen, die allemaal vernietigd waren. Toch wist de man twee voertuigen te vinden, die ons wat kilometers verder het binnenland in konden brengen. Het stelletje in een van de auto’s had alles verloren en was nog steeds bereid om dit groepje buitenlanders te helpen. We werden meegenomen naar een wegrestaurant en ze vroegen ons daar te blijven. De man vertrok, maar kwam terug met een vrouw en haar bestelbusje. Haar winkel in Otsuchi was verwoest, maar vol warmte en waardigheid reed ze ons de berg over naar Tono.

Er zijn geen woorden om de vriendelijkheid en vrijgevigheid te beschrijven, die ons op deze dag ten deel vielen. Dit bevestigt mijn geloof in de warmte en vriendelijkheid van de Japanners. De activiteiten van de dolfijnslachters in Taiji en de bruinvisslachters van Iwate zijn de afschuwelijke uitzonderingen op de regel. Er is zoveel hoop, dat we het einde van de slachtingen zullen zien en dat Japan de leider in maritiem natuurbehoud wordt, die het zou moeten zijn.

En over Taiji gesproken, we zijn te weten gekomen dat de tsunami ook daar geweest is. De vissersboten en de boten van de moordenaars zijn de zee op gegaan om de golf af te wachten. Aan de dolfijnen, die gevangen zaten in de kooien in de haven, werd niet gedacht. Zes maal trok het water weg en keerde het weer terug, maar het dorp is niet overstroomd. Zes maal werden de gevangen dolfijnen tegen de rotsen gegooid en schreeuwden ze het uit van de pijn. Tenminste 24 dolfijnen kwamen om. Elke boer zou zijn vee vrijlaten als er brand uitbreekt. De zielen van de dolfijnslachters zijn zo zwart als de nacht.

Voor de oceanen,

Scott West

 

Tsunami in Otsuchi, Japan
op 11 Maart

Video credit: Sea Shepherd (4 minuten)


Klik op een plaatje om de vergrote versie te bekijken.

Water receeding from the porpoise butcher houseHet water trekt zich terug van het slachthuis voor bruinvissen Water rushing out and into the harbor againHet water stroomt snel de haven uit en weer in
March 12, Otsuchi, Japan12 Maart, Otsuchi, Japan March 12, Otsuchi, Japan12 Maart, Otsuchi, Japan
Fires across the harbor. Photo: Mike XVXBrand aan de overkant van de haven. Foto: Mike XVX Tarah and Carisa save a fish. Photo: Mike XVXTarah en Carisa redden een vis. Foto: Mike XVX

Wave coming ashore. Note the scale with the houses floating in the water and notice the water line high up on the bank in the distance. Photo: Mike XVXGolf komt aan land. Let op de schaal met de huizen die in het water drijven en de vloedlijn hoog op de oever in de verte. Foto: Mike XVX

 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: