Taiji Campagneverslag

10 september 2010

Taiji Campagneverslag

Taiji Campaign ReportVerslag van Michael Dalton, Taiji campagneleider

De stad Taiji, in de prefectuur Wakayama, is een klein slaperig vissersstadje aan de oostkust van Japan, ongeveer vier uur rijden van het internationale vliegveld van Osaka (Kansai). Taiji wordt beschouwd als de bakermat van de traditionale walvisjacht in Japan, met een historie die terugloopt tot in de jaren 1600.

Als je vanaf Osaka langs de kustlijn naar beneden en naar Taiji reist, zie je dat de gehele kustlijn is bezaaid met soortgelijke stadjes – allemaal met dezelfde soort havens en kleine vissersboten.

Taiji Campaign ReportWat Taiji onderscheidt van andere steden is hun weigering om te accepteren dat er alternatieven zijn voor deze lange traditie van het slachten van kleine walvisachtigen. Het grootste deel van de wereld was zich er niet van bewust dat dit gebeurde, tot Ric O’Barry het onder ieders aandacht bracht met de productie en vertoning van zijn bekroonde documentaire “The Cove”.

“The Cove” was niet de eerste keer dat deze praktijken de aandacht trokken; in 2003 werden Sea Shepherd activisten Alex Cornelissen en Alison Lance gearresteerd voor het doorsnijden van netten in de beruchte baai. Zij werden vier weken vastgehouden voor zij Japan werden uitgezet.

Taiji Campaign ReportAangekomen in Taiji op 31 augustus 2010, met een kleine maar selecte groep van vrijwillige Sea Shepherd activisten - allen uit Brisbane, Australië - ontdekten we de stad niet was wat we verwacht hadden. De vloot van vissersschepen die werden gebruikt in de dolfijnenjachten, bij ons bekend door vrij beschikbare informatie van het internet, dobberden wat rond in de belangrijkste haven. Een eerste rit voorbij The Cove op onze eerste dag in Taiji, de laatste dag tot april 2011 die gegarandeerd veilig was voor de dolfijnen, leverde geen confrontaties op met de militante voorstanders van de jacht, noch met iemand anders. In feite leek de stad zo goed als verlaten.

Nadat we waren ingecheckt bij onze accomodatie ging ik met nog een andere duiker en twee verkenners terug naar de stad om na te gaan welke voorbereidingen er werden getroffen voor de start van een mogelijk zes maanden durende slachtpartij. We konden zonder problemen naar het strand van ‘the Cove’ lopen, wat zichtbaar is vanaf de weg naar het dorp. Er was, tegen onze verwachting in, geen controle of toezicht vanuit de aangrenzende  parkeerplaats. We trokken onze duikkleding aan en zwommen naar de afgelegen moordbaai - een verontrustende ervaring. Zwemmen in wateren waar meer dan 2000 tuimelaars en grijze dolfijnen, grienden en zwarte zwaardwalvissen op jaarlijke basis zijn afgeslacht, voelde simpelweg niet goed.

Onze zwemtocht in en uit de baai verliep rustig, wij kregen enkel aandacht van een stelletje dat ons begon te filmen en een kort interview met ons hield. Deze actie trok toch al snel de aandacht van de lokale politie. Met de duikspullen in onze handen probeerden we weg te lopen bij The Cove maar wij kwamen niet ver voordat we werden ondervraagd door twee lokale (Shingu) politieagenten. Na wat speelse grappenmakerij, en verrassend genoeg zonder vragen over waarom we aan het snorkelen waren in de baai, schudden we handen en vervolgden wij onze weg naar ons traditionele guesthouse in een nabijgelegen stadje.

Die nacht gingen twee van ons weer op weg naar de stad onder de mantel van de duisternis, bewapend met apparatuur om elke activiteit zowel binnen als buiten de haven en de baai te documenteren, inclusief de moord-baai. We namen onopgemerkt onze positie in voor de duur van onze surveillance activiteiten en rond drie uur ’s nachts begonnen er lichten in de stad te gaan branden toen de vissers opstonden voor hun dagelijkse routine. Om kwart voor vier vertrokken de vissers uit de haven, bij het licht van een halve maan en sterrenhemel. Pas om half zes, in het licht van de opgaande zon, vertrok een groep boten die betrokken waren bij de dolfijnenjacht uit hun veilige haven in oostelijke richting.

Kort voor 8 uur ‘s ochtends kwamen de boten terug uit dezelfde oostelijke richting. Dit keer niet stuk voor stuk maar in een lange boog van acht gelijkmatig verdeelde boten, terwijl zij langzaam varend een school doodsbange dolfijnen of kleine walvissen hun ondergang injoegen. Het enige geluid was het gebrom van de motoren op een afstandje. Twee van de grotere boten van de vloot gingen voorop om positie in te nemen bij de ingang van de baai, zodat zij zeker wisten dat hun prooi niet zou ontsnappen.De dolfijnen moeten dieper onder water zijn gegaan en hun richting hebben veranderd, want binnen enkele minuten verbraken alle schepen hun formatie en voeren zij terug richting de zee. Dit was een geweldige dag voor de dolfijnen, omdat er geen een is gevangen. Er werd snel een persbericht uitgestuurd om de wereld ervan te gewissen dat de jacht weer begonnen was en dat de eerste niet succesvol was.

Niet alleen de wereld luisterde naar dit eerste bericht, ook de vissers en de mensen die hoge functies bekleden bij het ‘Instituut voor Onderzoek naar Walvisachtigen’, de organisatie die uiteindelijk profiteert van de verkoop van dolfijnen voor gevangenchap en de jaarlijkse illegale walvisvangst in Antarctica. Zij wisten nu dat de vertegenwoordigers van hun aartsvijand, de Sea Shepherd Conservation Society, in de stad waren –  wachtend en toekijkend!

De volgende ochtend werd een groep tuimelaars gevangen en gezien in The Cove. Het agentschap voor de visserij in de stad bevestigde dat er twintig gevangen waren. Een aantal van hen zijn gehouden voor de verkoop en de rest is vrijgelaten.

Taiji Campaign ReportOns fotografisch bewijs bevestigde deze verklaring. Op vrijdag 3 september werden de gevangen dolfijnen handmatig verplaatst met behulp van kleine bootjes en brancards naar de kooien in de belangrijkste haven. Daar wachtten zij op hun slavendrijvers van dolfinaria en andere bedrijven die dolfijnen in gevangenschap houden; ze zijn voorbestemd voor een leven vol ellende en zullen gedwongen worden tot het eten van een onnatuurlijk dieet van dode vis, aangelengd met antibiotica en antidepressiva, om te kunnen overleven.

De wetenschap dat hun activiteiten nauwlettend in de gaten werden gehouden, zorgde voor een onmiddellijke verhoging van de bewaking bij de bedrijven en in de stad door een team van elf politieagenten en twee medewerkers van de Japanse kustwacht. Ze raakten bezorgd over een mogelijke reddingspoging van de dolfijnen. Sea Shepherd deed het in 2003, en zou het ook in 2010 weer kunnen doen!

Gedurende onze tijd in Taiji zijn we meerdere malen aangehouden door de politie, aan wie we nooit onze ware intenties of connecties hebben toegegeven. We zijn ook in aanraking gekomen met de Japanse kustwacht, die wist dat ik deze actie op hun grondgebied leidde en mij wilde waarschuwen dat, mocht ik een tweede Sea Shepherd actie uitvoeren op de netten, ik aangeklaagd zou worden. De anderen in de groep werden gewaarschuwd zich niet met mij te associëren!

De kustwacht liet ons gaan, maar zorgde ervoor dat we constant gevolgd werden door voertuigen van zowel de politie als de kustwacht, tot we deze wisten af te schudden door verschillende manoeuvres in de straatjes van Kushimoto. Sindsdien hebben ze ons niet opnieuw weten te vinden, ondanks hun pogingen zich voor te doen als media die zogenaamd een interview willen en ondanks dat ze ons altijd binnen een paar minuten nadat we aan hun aandacht zijn ontsnapt bellen.

Taiji Campaign ReportVoor de vissers in Taiji zijn de dolfijnen en kleine walvissen slechts grote vissen om gevangen en verkocht te worden en die dan in een onnatuurlijk leven in dolfijnenshow en dolfinaria worden gedwongen om mensen te vermaken – of inhumaan geslacht te worden voor hun aanzienlijk lagere waarde als vlees. Deze dieren zitten vol met giftige chemicaliën, waaronder polychloorbifenyl en methylkwik, die sinds de start van de industriële revolutie in de hele oceanische voedselketen doorgesijpeld zijn.

Ondanks wetenschappelijk bewijs voor de hoge waarden van verontreinigende stoffen in het vlees - waarden die hoger liggen dan de aanbevolen maximale hoeveelheid voor veilige menselijke consumptie - wordt het nog steeds verkocht in supermarkten en geserveerd in schoollunches. Inwoners van Taiji en nabijgelegen gebieden, worden blootgesteld aan chemicaliën die worden gelinkt aan catastrofische neurologische problemen (beter bekend als de Minamata ziekte), zoals eerder voorkwam bij inwoners van Minamata doordat hun drinkwater vergiftigd was met kwik uit industrieel afval.

De burgemeester van Taiji heeft publiekelijk verklaard dat zolang hij deze functie bekleedt, het slachten van dolfijnen en walvisachtigen zal doorgaan. Hij betoogt dat traditie en gewoonte vragen om de voortzetting van de dolfijnenjachten en hij weigert te erkennen dat het profiteren van deze zoogdieren als bron voor menselijk vermaak pas een recent fenomeen is.
De wereld moet weten wat er gebeurt in Taiji. Wij koesteren geen wrok tegen wie dan ook in Taiji, of verder in Japan, behalve tegen degenen die betrokken zijn bij deze wrede en barbaarse slachtpartijen, bij het vangen van dolfijnen voor exploitatie, of diegenen die van alletwee deze praktijken profiteren.

Wij hebben veel bijzondere inwoners ontmoet waar wij mee hebben gelachen tijdens onze korte tijd in deze prachtige omgeving die zo rijk is aan cultuur. Wij hebben hulp aangeboden gekregen wanneer we het ook maar nodig hadden, meer dan ik ooit in elk ander land dat ik bezocht heb, of waar ik heb gewoond, heb ondervonden. Het is jammer dat een klein handjevol mensen deze wateren blijft besmeuren met bloed en niet probeert om een alternatief te vinden, zoals zovele andere steden in Japan en elders ter wereld al hebben gedaan.

Taiji is geen stad die profiteert van de verkoop en slachting van dolfijnen; in plaats daarvan sterft de stad zelf ook langzaam uit. Zij blaast langzaam haar laatste adem uit door de weigering van jongere vissers om deel te nemen aan de slachtingen, waarvan de winsten gaan naar hogere autoriteiten die slechts hebzucht kennen zonder mededogen.

Tangalooma Resort, op Brisbane’s Moreton eiland, was ooit de thuisbasis van een van de meest beruchte basisstations voor walvisjachten in Australië. Deze was verantwoordelijk voor zo’n grootschalige aanslag op de populatie van de bultrugwalvissen in zo’n korte periode dat als zij niet waren gestopt met jagen, de bultruggen misschien nooit meer waren teruggezien.

In plaats van het verbergen van haar 400 jaar oude walvisjacht zou Taiji, net als het Tangalooma Resort, of zelfs Futo in Japan haar voordeel kunnen halen uit ecotoerisme. Immers, wie wil er naar een stad die verantwoordelijk is voor de rituele moord op walvisachtigen?

En tenslotte, voor organisaties zoals het walvismuseum in Taiji, de dolfinaria en de ‘Sea Worlds’ van deze planeet vol water: schaam je! Jullie hebzucht is de drijvende kracht achter de exploitatie van deze prachtige dieren en de reden dat de dolfijnenjachten blijven voortbestaan in plaatsen zoals Taiji. Deze hebzucht en totale minachting voor deze zoogdieren ontneemt ze de vrijheid van de oceanen en dwingt hen te leven in ondiepe, kunstmatige wateren waar zij moeten presteren om te kunnen eten, en waar zij niet de mogelijkheid krijgen om te zwemmen, jagen, paren en sociaal gedrag te vertonen.

Het wordt tijd dat mensen zich realiseren dat het bezoeken van dolfijnen en kleine walvissen in gevangenschap direct gerelateerd is aan de dood van met dan 20.000 walvisachtigen in Japan elk jaar!

 

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: