Ergens voorbij de horizon zwemmen blauwvintonijnen vrij en blij!

18 juni 2010

Ergens voorbij de horizon zwemmen blauwvintonijnen vrij en blij!

Operatie Blue Rage: dag elf van de patrouille in de Middellandse Zee

Vrijdag 18 juni 2010
Locatie: voor de kust van Libië

Verslag van kapitein Paul Watson, Steve Irwin

Steve Irwin and Arctic Sunrise De dageraad, wazig door het fijne woestijnzand uit de Sahara, vond ons zonder achtervolgende schepen van de Libische en Maltezer marines, en dus konden we onze patrouille voortzetten.

We ontmoetten het Greenpeace schip Arctic Sunrise terwijl het naar het zuidwesten voer, richting de coördinaten van de kooi vol vissen die we gisteren hebben bevrijd. We veranderden van koers om hen te onderscheppen met de bedoeling om met hen te communiceren, maar ze draaiden en vluchtten op volle snelheid van ons vandaan. Wij volgden en konden hen inhalen rond 16.30 uur.

Het was eigenlijk wel prettig om deze twee schepen samen te zien. Terwijl we dichterbij kwamen verscheen er een school dolfijnen en begon de boeggolven van zowel het Sea Shepherd schip Steve Irwin als het Greenpeace schip Arctic Sunrise te berijden. Mijn vriend en mede Greenpeace-oprichter, wijlen Bob Hunter, zou dit zeker gezien hebben als een teken voor ons om samen te werken.

De Arctic Sunrise riep ons op via de radio en vroeg wat onze bedoelingen waren en wij zeiden dat we enkel een foto wilden nemen en of ze ons niet, nu we er toch waren, wilden vergezellen bij het bevrijden van wat vissen..

“Arctic Sunrise, dit is de Steve Irwin. Wij hebben een kooi gelokaliseerd met ongeveer 800 illegale vissen er in en dit kan een fantastische mogelijkheid zijn voor onze twee organisaties om samen te werken”, zei de eerste officier van de Steve Irwin, Locky MacLean.

Na een korte aarzeling antwoordde de kapitein van de Arctic Sunrise, Joel Stewart, simpelweg met: “Het antwoord is nee”.
“OK” zei Locky, “Arctic Sunrise, bedankt voor het fotomoment, fijne dag nog. Wij gaan wat vissen redden”.

Het was duidelijk dat de Arctic Sunrise geen luchtfoto van onze twee schepen naast elkaar wilde, want ze begonnen in cirkels te varen om dat te voorkomen. Echter, door de hogere snelheid van de Steve Irwin kregen we toch de foto die we wilden, daarna gingen wij een andere kant op.

Ik ben eigenlijk wel blij om een Greenpeace schip te zien in de Middellandse Zee. Ze waren hier de laatste jaren  niet meer geweest,  maar toen ze hoorden dat Sea Shepherd zou komen om de blauwvintonijn te beschermen, mobiliseerden ze de Arctic Sunrise en de Rainbow Warrior. Ze deden een paar mislukte pogingen om wat vissen te bevrijden, ze verloren twee dure opblaasbare boten en een van hun bemanningsleden raakte zwaar gewond, dus ze doen ongetwijfeld erg hun best om de aandacht te vestigen op deze bedreiging voor het overleven van de blauwvintonijn.

We zouden willen dat ze ook zouden terugkeren naar de Zuidelijke Oceaan om walvissen te beschermen, samen met ons. Maar voor Greenpeace zijn er door de jaren heen veel dingen veranderd en dat vuur van inspiratie dat eens mijn collega’s en mij motiveerden toen we Greenpeace oprichtten zo’n veertig jaar geleden, is aanzienlijk afgekoeld.

Maar ik moet zeggen dat toen ik naar de Arctic Sunrise keek, met de dolfijnen voor onze boegen, voelde ik een soort van trots als een van de oprichters van Greenpeace. Ik weet dat Robert Hunter dit fantastisch gevonden zou hebben en ik weet wat hij dan gezegd zou hebben. “Kijk Paul, de dolfijnen hebben beide schepen herkend en het  feit dat we de hele week nog geen dolfijn gezien hebben en ze nu plotseling, als de twee schepen samenkomen, tevoorschijn komen voor onze boegen...tsja, deze prachtige, armloze Boeddha's zijn wijzer dan wij en het lijkt erop dat wij nooit luisteren.”

En zo was het dat we naar het zuiden gingen, terug naar de Libische wateren, de Arctic Sunrise achterlatend. Het is echt jammer. Samen zouden Greenpeace en Sea Shepherd de oceanen kunnen beheersen, samen zouden we een macht zijn waar rekening mee moet worden gehouden.

Terwijl we zuidwaarts voeren sloot ik mijn iPod aan en speelde “Somewhere over the Rainbow” als ode aan Robert Hunter en al mijn oude Greenpeace maten. Ik verwonderde mij over alles wat we hadden bereikt sinds die dag in juni 1975 dat Bob en ik die Sovjet harpoen blokkeerden met onze lijven in de koude wateren van de noordelijke Stille Oceaan. Sinds die tijd is er zoveel gebeurd, zowel positief als negatief, maar het allerbelangrijkste is dat sommigen nooit de droom hebben losgelaten die we allemaal in ons hebben, en dat is de kracht om de wereld te veranderen. Alles wat we moeten doen is durven een verschil te maken en begrijpen dat je soms het onmogelijke moet doen om te zorgen dat het mogelijke wordt bereikt.

 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: