Japanse walvisvaarders vagen “bossen” van de Zuidelijke Oceaan weg

1 maart 2010

Japanse walvisvaarders vagen “bossen” van de Zuidelijke Oceaan weg

Intelligence willfully destroyed to read books
Moby Dick read by the light of burning whales,
Without a thought, blind to the connections
By death’s bright light, is read another book
Thou shalt not kill is one of the lying tales.
We define what is right by biased selections
- Captain Paul Watson, “Planet of Whales”

Het Antarctische Verdrag verbiedt duidelijke alle activiteiten die de ecosystemen van de Antarctische zee en atmosfeer beschadigen.

Het afslachten van walvissen door Japanse walvisvaarders is niet alleen een schending van het verdrag dat commerciële activiteiten verbiedt, het is ook een factor bij het vrijkomen van grote hoeveelheden koolstof in de atmosfeer door het verwijderen van walvissen als belangrijke opslagplaatsen voor koolstof.

En dus is de Japanse walvisjacht een activiteit die Japan zou moeten meenemen in hun berekeningen van broeikasgasuitstoot in overeenstemming met het Kyoto Protocol.
De walvissen zijn voor de oceaan wat de bomen zijn voor het land, zowel walvissen als bomen slaan tonnen koolstof op.

Vorige week is op een Ocean Science bijeenkomst, die gehouden werd in Portland, Maine,  door wetenschappers bekend gemaakt wat hun berekeningen zijn voor vrijgekomen koolstof door de walvisvaart .

In de natuur wordt de koolstof uit het lichaam van gestorven walvissen geïsoleerd in de diepten van de oceaan. Maar walvisvangst door mensen zorgt er voor dat de koolstof vrijkomt in de atmosfeer. Volgens wetenschappers is in de laatste eeuw door commerciële walvisjacht ongeveer 100 miljoen ton koolstof vrijgekomen in de atmosfeer van de aarde.

Volgens een recent nieuwsartikel van de BBC:

Dr. Andrew Pershing van de Universiteit van Maine omschrijft walvissen als  “bossen van de oceaan”

Dr. Pershing en zijn collega’s van het Gulf of Maine onderzoeksinstituut berekenden de jaarlijkse koolstof opslag capaciteit van walvissen als ze groeien.

“Walvissen zijn, zoals ieder dier of iedere plant op deze planeet, gemaakt van een heleboel koolstof,” zei hij. “Als je een walvis doodt en uit de oceaan haalt, dan haal je de koolstof uit dit opslagsysteem en stuurt het de atmosfeer in”

Hij benadrukte dat vooral in de vroege dagen van de walvisjacht, de dieren een bron waren van lampenolie, dat bij verbranding direct koolstof vrijliet in de lucht.

“Dit mariene systeem is uniek omdat walvissen die (op natuurlijke wijze) doodgaan, zinken, zodat ze die koolstof meenemen naar de bodem van de oceaan. “Als ze doodgaan waar het diep genoeg is, zal het (opgeslagen) misschien honderden jaren uit de atmosfeer blijven.”

In hun eerste berekeningen hebben de wetenschappers berekend dat 100 jaar walvisjacht een hoeveelheid koolstof heeft vrijgelaten die gelijk staat aan het afbranden van 130.000 km2 gematigde bossen of het 100 jaar lang continu rijden van 128.000 Hummers (zware terrein auto, veel gebruikt door het Amerikaanse leger).

Dr. Pershing  benadrukt dat dit een relatief kleine hoeveelheid is vergeleken met de miljoenen tonnen die ieder jaar geproduceerd worden door menselijke activiteiten. Hij zei tevens dat walvissen een belangrijke rol spelen in de opslag en transport van koolstof in het mariene ecosysteem.

“Het simpelweg laten opgroeien van grote groepen walvissen,” zei Pershing, “kan broeikasgassen “isoleren” in hoeveelheden die vergelijkbaar zijn met sommige herbebossingplannen die koolstofkrediet opleveren en verkopen.”

Aansluitend, volgens de BBC:

Hij stelt voor dat een gelijk system van koolstofkrediet toegepast kan worden bij walvissen door ze te beschermen en weer op grote aantallen laten komen.

“Het idee zou zijn om een volledige berekening te maken hoeveel koolstof je kunt opslaan in een volledige populatie vissen of walvissen en landen toestaan om hun visquota te verkopen als koolstofkrediet,” legt hij uit.

“Je kunt dit krediet gebruiken als een stimulans om de druk op de visserij te verminderen of instandhouding van sommige soorten te promoten.”

Andere wetenschappers zeggen dat hij een prikkelend en interessant probleem heeft geopperd.

Professor Daniel Costa, een mariene bioloog van de Universiteit van Californië, Santa Cruz, vertelde BBC News: “Er zijn veel meer groepen die kijken naar de betekenis van deze grote dieren voor de koolstofcyclus.”

“En het is één van de dingen waarvan je denkt, als je er naar kijkt: ‘Dit is zo voor de hand liggend, waarom hebben we dit niet eerder bedacht?””

Dr Pershing benadrukt dat walvissen, door hun grote formaat, veel efficiënter zijn in het opslaan van koolstof dan kleinere dieren. Hij zei dat het mariene koolstofkrediet-idee toegepast zou kunnen worden bij andere zeer grote zeedieren, inclusief de blauwvintonijn en witte haaien.

Dr Pershing zegt, “Dit zijn grote en geweldige roofdieren, dus tenzij ze opgevist worden is het heel waarschijnlijk dat hun biomassa naar de bodem van de zee verdwijnt als ze sterven.”

De Sea Shepherd Conservation Society zou koolstofkrediet moeten ontvangen voor iedere walvis die we gered hebben, zowel dit jaar als in de afgelopen vijf jaar.

“Het beschermen van de walvissen is niet alleen goed voor de walvissen, het is ook een goede zaak voor de planeet en uiteindelijk betekent dat een goede zaak voor de mensheid.

 

Evenementen:

4, 5 en 6 augustus
Lisse
23 & 24 juni
Groningen

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: