Schilderingen, goed eten en een tatoeage

20 december 2010

Schilderingen, goed eten en een tatoeage

Geert-Jan Vons, directeur van Sea Shepherd Nederland neemt dit jaar deel aan onze zevende Antarctische campagne ter verdediging van de walvissen, Operatie "No Compromise".
Hij houdt een blog bij van zijn "avonturen" op campagne. Hier volgt deel 10.

De tijd vliegt. Zojuist kwam ik erachter dat het alweer ruim een week geleden is dat ik mijn vorige blog geschreven heb. Het leven aan boord lijkt z'n ritme te hebben gevonden. Het zijn met name de diensten op de brug die mijn ritme bepalen en een strak kader vormen. Daarnaast heb ik in de tussenliggende uren nog tijd om me met andere zaken bezig te houden.

De Bob Barker heeft er inmiddels een paar muurschilderingen bij gekregen; een bultrug walvis, een griend en een zeeschildpad. Allen in een soort van tribal stijl. De komende tijd hoop ik er nog meerdere bij te zullen schilderen. Vanwege de deining op open water, op een bewegende boot is het helaas niet altijd even makkelijk om strakke lijnen en motieven op de muren te schilderen. Daarom even een paar dagen gestopt met  schilderen en gisteren een andere uitdaging aan gegaan.

Over het eten aan boord is absoluut niets te klagen. Als het eten niet goed is, dan werkt dat door in de sfeer aan boord. Klinkt misschien raar, maar is absoluut waar. Aan boord heersen strakke diensten en schema's. Buiten het draaien van diensten bestaat een groot gedeelte van de tijd uit wachten. Op de televisie uitzendingen van Whale Wars lijkt het of er bijna altijd actie is. Dat beeld is ietwat vertekend. Met name de lunch en het avondeten vormen de momenten dat de bemanning tot ontspanning komt en dat er veel gepraat en gelachen wordt. Goed eten is belangrijk voor een goede sfeer!  Iedere dag weer krijgen de drie dames van het "galley" (keuken) team het voor elkaar om drie fantastische maaltijden voor de bijna 40 koppige bemanning klaar te maken.

Gisteren kon ik iets terug doen voor onze chef kok. Ze wilde graag een tatoeage van een bultrug met jong. Op het voordek van de varende Bob Barker, in de open lucht, een tatoeage zetten. Uit de vrije hand op haar voet de twee walvissen tekenen en vervolgens aan de slag om er een onuitwisbare
herinnering van te maken. Was een unieke ervaring, voor zowel haar als voor mijzelf.

 

Lokiu en het Lied van de Zwarte Schimmen 2

Het begon altijd met vreemde geluiden die uit de diepten omhoog stegen en zich melancholisch een weg baanden door het water om uiteindelijk in eerste instantie weerstand maar vervolgens ook een klankbord te vinden in de romp
van het houten schip.
De laatste jaren had hij het niet meer meegemaakt en de schipper vertelde Lokiu dat dat hem zorgen baarde. De bedroefdheid sloeg over op Lokiu, maar die durfde niet te vragen wat de reden was en hoe dat zo was gekomen.

Lien O'Hannes had veel gevaren en van alle gemaakte reizen had hij dagboeken en verslagen bijgehouden en verder heel veel schetsen en tekeningen gemaakt.
Dat deed hij liever dan het maken van foto's omdat hij alles dan veel beter]kon onthouden zo vertelde hijzelf. Hij wist nog precies, bij iedere tekening, waar en wanneer hij die gemaakt had. Lokiu kon zich dat haast niet voorstellen, maar zoals Lien O'Hannes het hem vertelde, dat moest Lokiu wel geloven.

Zelf kon hij zich nog goed herinneren dat hij een kartonnen doos had, vol met vakantiefoto's, dat die door elkaar waren geraakt en dat het niet mee was gevallen om die weer in de juiste volgorde te krijgen!

De grote touwen,of eigenlijk trossen, waren zorgvuldig opgerold en Lien O'Hannes leunde even over de railing. Lokiu was naast hem gaan staan. Ze waren anderhalve dag onderweg en voeren nu tussen allemaal kleine eilandjes.
De meeuwen leken het schip te achtervolgen. Opeens wees Lien O'Hannes Lokiu op een paar plotseling uit het water tevoorschijn komende zwarte gedaante.

Inmiddels was het schemerig geworden maar toen hij goed keek, kon hij toch duidelijk langzaam iets uit het water omhoog zien komen. Lokiu was erg gespannen en werd ook wel een beetje angstig. Net zo langzaam als de gedaante zichtbaar leek te zijn geworden, verdween die ook weer langzaam, om even later opnieuw weer tevoorschijn te komen. Lokiu was nieuwsgierig geworden en vroeg zich af wat dit allemaal te betekenen had.

Die avond sliep Lokiu heel diep en droomde over onbekende wezens en vreemde geluiden. De volgende ochtend was hij vroeg wakker. Het was een zonnige ochtend en aan dek gekomen, en over het water turende zag Lokiu opnieuw een donker silhouet, vlak onder het wateroppervlak. Dus hier woonden ze, dacht hij.

Toen hij verder keek zag hij  dat er tussen de riffen lang de kust zich nog meer wazige, donkere schimmen bewogen.

 

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: