Waarnemingen op een longliner

13 september 2012

Waarnemingen op een longliner

Door Julie Andersen, campagneleider van Operatie Requiem

Een team van Sea Shepherd controleerde in de Stille Zuidzee een Koreaanse longliner. Deze bleek meer dan 50 vinnen van blauwe haaien aan boord te hebben. Omdat alle papieren in orde bleken te zijn en zij tevens de karkassen van de haaien in de vriezer hadden liggen, konden er geen arrestaties worden verricht.

Ik had nooit verwacht in de snelvriezer van een enorm lijkenhuis te staan, met één oog op de deur gericht om er zeker van te zijn dat ik niet een vergelijkbare dood zou sterven, de karkassen van blauwe haaien tellend in de romp van een longliner midden op de Stille Zuidzee, honderden mijlen van de kust. Maar daar stond ik dan

Julie Andersen Simon Ager takes Julie to the ship for boardingSea Shepherd bemanning nadert een longliner voor inspectie
Foto: Julie Andersen / Sea Shepherd

"Longliner in zicht!”

Tot nu toe waren we alleen aan boord van sleepnetboten gegaan, dus ik keek ernaar uit om die woorden te horen. Voor mij betekenden longliners (beugvissers) haaien – en waarschijnlijk heel veel. Weer een nieuwe kans om zo veel mogelijk te leren over de vissers die voor een aanzienlijk deel verantwoordelijk zijn voor het afnemen van haaienpopulaties. En om hen eventueel te arresteren voor hun illegale haaienvangsten.

Marineofficier Iaekana en ik trokken onze uitrusting snel aan en bereidden ons voor om aan boord te gaan van het Koreaanse vaartuig dat een legale vergunning heeft om in PIPA (Phoenix Islands Marine Protected Area) te vissen.

Terwijl we onze droogpakken aantrokken, vertelde Iaekana me over een recente schietpartij aan boord van een longliner, wat resulteerde in de dood van een visser. Dit was duidelijk bedoeld als waarschuwing: longliners zijn heel wat anders dan sleepnetboten. We naderden het vaartuig en gingen voorzichtig aan boord.

Terwijl Iaekana het papierwerk van de boot doornam, inspecteerde ik het grote schip door het filmen en observeren van de bakens, de vislijnen en boeien en de zakken vol met haken. Al snel vond ik de haaienvinnen die lagen te drogen op het achtersteven van het schip, hangend aan een lijn tussen de pas gewassen kleren van de bemanning. Vinnen van blauwe haaien— en veel — afkomstig van exemplaren in allerlei maten, tot aan haaien die ongetwijfeld groter waren dan ik. Rug-, borst- en staartvinnen, alles hing in de zon te drogen.

Een bemanningslid vertelde mij in gebroken Engels dat ze tegenwoordig slechts enkele haaien vangen — vandaag hadden ze er twee gevangen. Deze trieste uitspraak geeft aan hoe het er met de haaienpopulatie in onze oceanen voorstaat. Dit is het gevolg van de wereldwijde jacht op hun vinnen. Ik vroeg hem waar de haaienkarkassen waren die hoorden bij de vinnen, aangezien haaienvisserij weliswaar alleen illegaal is in kleine delen van PIPA, maar er voorschriften zijn die bepalen dat een vaartuig geen vinnen mag vervoeren die meer wegen dan vijf procent van het “schoongemaakte” gewicht van de haaien. Hij wees naar de romp en vertelde dat ook de haaienkarkassen aan boord waren.
Vastberaden om dit vaartuig aan de letter van de wet te houden en om eindelijk iemand te kunnen arresteren namens de haaien, vroegen we toegang tot de vriezer en de romp. Iaekana zei me dat ik alleen moest gaan. Als we beiden gingen, zouden we eenvoudig opgesloten kunnen worden en zou men nooit meer van ons horen. Dus hij bleef buiten staan om mij te beschermen en ik hield zowel de bemanningsleden die met mij mee de vriezer ingingen als de zware, kleine deur die het verschil maakte tussen tropisch en arctisch, tussen leven en dood, in de gaten. Ik keek de piepkleine, bevroren en met ijs bedekte doorgang in. Hoewel ik slechts een paar voet voor me uit kon kijken, boog ik me voorover en bewoog voorwaarts de koude duisternis in, mijzelf ervan verzekerend dat ik absoluut alles over had voor het redden van haaien. De enorme grotten van de diepvriezer bevatten de vangst van die dag: dozijnen enorme tonijnen en twee kleine blauwe haaien.

Julie Andersen Shark fins drying in the sunHaaienvinnen hangen te drogen in de zon
Foto: Julie Andersen / Sea Shepherd

Aangezien er meer dan 50 haaienvinnen aan de lijn hingen te drogen, had ik véél meer haaienkarkassen moeten zien. Terug uit de vriezer vroeg ik waar de rest van de haaien waren, bij mezelf denkend dat we de eerste illegale vissers van deze reis gevangen hadden. Helaas leidden ze me naar een ander deel van de romp, ditmaal onder de vloer.

Het enorme luik openend tuurde ik de diepe duisternis in, en toen een licht werd neergelaten, zonk de moed me in de schoenen: ik zag meer haaien dan ik kon tellen.

Het feit dat het haaienvlees was gescheiden van de veel waardevollere tonijnen verraste me niet. Haaienvlees is vrijwel niets waard vergeleken met de vinnen, maar vissers houden de lichamen aan boord om te voldoen aan de letter van de wet en gooien ze soms alsnog weg in de haven.

Deze diepgevroren haaien daarentegen, hadden Korea als eindbestemming, waar een opkomende markt voor haaienvlees bestaat — ongetwijfeld veroorzaakt door een gebrek aan andere vissoorten. Dezelfde plek waar de haaien die we in bevroren toestand uitgeladen zagen worden in Tonga, ook naartoe gingen.

Er was echter geen veilige manier om neer te worden gelaten in de scheepsromp én toch een vluchtroute te behouden. Bovendien zou ik niet meer dan de eerste paar rijen haaien kunnen tellen, aangezien ze erg strak achter grote hoeveelheden aas opeengepropt lagen. Er was kortom geen enkele manier om te bepalen hoeveel haaien er nu precies aan boord waren en ik moest dus wel vertrouwen op de gegevens van de vissers. Ik wist zeker dat het er meer dan 50 waren en dat de drogende vinnen zeer waarschijnlijk slechts een klein deel van de vinnen aan boord — of die aan boord waren geweest voordat ze waren overgeladen — representeerden. Maar urenlange zoektochten en een team van 20 man hadden waarschijnlijk niet geresulteerd in andere bevindingen dan de onze. Gefrustreerd realiseerde ik me dat inspecties en observanten slechts een deel van het verhaal kunnen vertellen.

Ik leidde Iaekana naar de vinnen die ik had gevonden en vroeg hem of er echt niet een of andere wet was die we konden gebruiken. Deze misdaad tegen de natuur en toekomstige generaties zou toch wel een passende straf kennen? Diep van binnen wist ik het antwoord al, omdat ik inmiddels een expert ben op het gebied van vis- en milieuwetgeving in Kiribati, om over al die conventies en verdragen die zijn ondertekend nog maar te zwijgen. Omdat we niet wisten waar de haaien waren gevangen en er geen duidelijke wetgeving is om ze te beschermen, schudde Iaekana langzaam zijn hoofd: “Nee”. De vissers hadden zich aan de regels gehouden, hadden hun vangst voldoende vastgelegd zodat wij alles konden inspecteren, behielden de haaienkarkassen en lieten ons bovendien hun logboeken zien met daarin de gebieden die ze hadden bevist. Wellicht voldeed dit schip inderdaad aan de vereisten, maar ik wist dat veel anderen dat niet deden — en daarmee wegkwamen. Maar op deze manier hadden we een hele vloot en een leger aan ambtenaren nodig om effect te hebben.

Hoewel er bij natuurbescherming nooit alleen sprake is van zwart of wit, zou dat bij wetten die haaien beschermen wel zo moeten zijn. Anders zullen vissers altijd in staat zijn om weg te komen met hun vangst. Als het bezit van haaienvinnen verboden zou zijn of het vissen op haaien (NIET ALLEEN HET VINNEN) 100% illegaal zou zijn waar dan ook, dan is het duidelijk dat we de wet aan onze kant hebben. Gelukkig is er een groeiend aantal plekken op de wereld waar dit wel het geval is en Sea Shepherd staat klaar bij het handhaven van deze wetten, daarbij landen die al genoeg te doen hebben werk uit handen nemend.

Ik weet in ieder geval dat ik persoonlijk in alle diepvriezen ter wereld zal klimmen als ik daarmee de haaien zou kunnen behoeden voor een dreigende uitroeiing.

Julie Andersen Entering the blast freezerHet binnengaan van de diepvries
Foto: Julie Andersen / Sea Shepherd

Julie Andersen Inside a longliners freezerBinnen in de vriezer van een longliner
 Foto: Julie Andersen / Sea Shepherd

Operation Requiem
Bezoek onze
Operation Requiem
website voor meer informatie.
 

Evenementen:

5 & 6 maart 2017
Utrecht
25 maart
De Koog, Texel
8 april
Harlingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: