Een lange avontuurlijke reis voor de walvissen

10 september 2012

Een lange avontuurlijke reis voor de walvissen

“Once more unto the breach dear friends, once more.”
— William Shakespeare, “Henry V”

Photo: Barbara VeigaFoto: Barbara Veiga

Het is nu 10 september; 50 dagen ben ik nu vrij, sinds ik ben vertrokken uit Duitsland.

Ik kan niet zeggen dat het onplezierig is geweest. Sterker nog, ik denk niet dat ik in jaren de kans heb gehad om zo intens te kunnen genieten van de natuur. Ik heb in de afgelopen tijd een groot aantal diersoorten met eigen ogen van dichtbij kunnen zien. Voor mij is dat de echte waarde van het leven: de natuurlijke wereld te zien, horen, ruiken, proeven en voelen; om tussen de dolfijnen en walvissen te zijn; tussen de zeehonden en schildpadden, de vogels en de vissen. Om het leven te ervaren; zowel boven als onder de zeespiegel.

Om de sterren ’s nachts te zien; een brede, eindeloos glitterende lading mysterie uit het verleden. Om meteorieten op te zien branden tot stof in de atmosfeer, de groene gloed van de zon als deze in de zee zakt. Een wolkbreuk die de dekken volstort met het kraakheldere levensvocht van de aarde.

Soms vergeten we wat het ook alweer is dat we verdedigen, en het is verfrissend om herinnerd te worden aan waar het allemaal ook alweer om gaat; wat echt van belang is.

Afgelopen maand is voor mij een maand van rouw geweest wegens het verlies van mijn geliefde broer Stephen. Het spijt mij dat ik niet de mogelijkheid had om ter plaatse afscheid van hem te nemen. Wanneer wij elkaar spraken was ik altijd zo onder de indruk van zijn gebrek aan angst, zijn ongelofelijke optimisme en zijn liefde voor zijn familie en de wereld. Hij is altijd een grote bron van inspiratie voor mij geweest, en zal dat altijd blijven. Hij heeft mij gevraagd zijn as naar Antartica te brengen, en dat zal ik dan ook doen.

Hij was een kunstenaar, en dat is altijd een bijzonder soort strijder.

Operation Zero Tolerance loopt op schema. Dit dankzij het uitstekende leiderschap van de kapiteins Peter Hammarstedt, Locky MacLean, Alex Cornelissen, Malcolm Holland en Sid Chakavarty, en dankzij de toegewijde inspanningen van alle andere bemanningsleden en onze vrijwilligers aan land. Vrijwilligers die ervoor zorgen dat onze schepen kunnen blijven varen om de Japanse walvisvloot opnieuw te onderscheppen voordat ze hun genadeloze walvis-slachtpartij weer kunnen starten in het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan.

De Steve Irwin is zeer goed ontvangen op Circular Quay in Sydney, Australie vorige week, en is nu op de terugweg naar Williamstown voor de laatste voorbereidingen. De Bob Barker legt de laatste hand aan de voorbereidingen in Sydney, en de Brigitte Bardot komt terug van anti-stroperij-patrouilles in de grote oceaan.

Ons afrikaanse team onder leiding van Laurens De Groot heeft zojuist een zeer succesvolle campagne voltooid om zeehonden te beschermen in Namibie, en onze haaiencampagne in de Stille Oceaan onder leiding van Julie Andersen is ook succesvol afgerond.

Jeff Hansen, directeur van Sea Shepherd Australie, is samen met Operation Kimberly Miinimbi-campagneleider Bob Brown afgereisd naar noord-west Australie, waar zij de aandacht hebben gevestigd op de bedreigingen die de voorgenomen gasboringen vormen in een gebied waar bultruggen zich voortplanten. Daarnaast zijn zij er ook in geslaagd het bedrijf Chevron ervan te overtuigen zich terug te trekken uit het project.

Natuurlijk kun je dit alles niet bereiken zonder vijanden te maken. Sea Shepherd heeft een aantal sterke tegenstanders die er veel geld voor over hebben om ons te stoppen.

In juni hebben we de zaak tegen het Maltese bedrijf Fish and Fish gewonnen. Deze zaak ging over het ingrijpen door Sea Shepherd bij de illegale vangst van blauwvintonijn. Het Britse gerechtshof heeft Fish and Fish opgelegd de door ons gemaakte juridische kosten te vergoeden. Ook is onze boete van 520.000 pounds (650.000 Euro) teniet gedaan. De advocaat van Fish and Fish is hiertegen in beroep gegaan, onder het motto “we krijgen ze wel, als we er maar genoeg geld tegenaan gooien”.

Dit betekent dat we nu tot december zullen moeten wachten voor de uiteindelijke uitspraak. Dat is niet erg, we hebben geduld. We zullen hierdoor echter nog meer juridische kosten moeten maken.

In maart heeft Sea Shepherd ook een zaak tegen de Japanse walvisvaarders gewonnen. Het ging om een gerechtelijk bevel dat ons zou verbieden de illegale walvisjacht in het walvisreservaat te dwarsbomen. 
De Amerikaanse rechtbank heeft dit verzoek afgewezen. Tegen deze uitspraak zijn de Japanse walvisjagers ook in beroep gegaan, waardoor wij nu nog meer geld zullen moeten uitgeven voor juridische ondersteuning.

En dan zijn er nog de onzinnige beschuldigingen tegen mij namens Costa Rica en Japan.

De Japanse walvisvloot heeft 30 miljoen dollar (meer dan 23 miljoen euro) van het Tsunami Relief Fund gebruikt om Sea Shepherd aan te vallen via de rechtbank, voor PR-campages en voor extra beveiligingsmaatregelen voor hun walvisvloot.

Donaties en belastinggeld worden door de Japanse walvisvloot gebruikt om ons op juridisch vlak aan te vallen. Dit is geen verrassing. De Japanse walvisindustrie en de Japanse overheid zijn vernederd door de activiteiten van Sea Shepherd, en de Japanse trots en koppigheid zijn legendarisch. Zo weigert Japan bijvoorbeeld tot op de dag van vandaag verantwoording te nemen voor de Rape of Nanking. (http://en.wikipedia.org/wiki/Nanking_Massacre), waarbij zij nog steeds ontkennen dat deze wreedheden ooit hebben plaatsgevonden. Zij hebben voor deze walgelijke oorlogsmisdaden ook nooit hun excuus aan China aangeboden.

We hebben de Japanse walvisindustrie gereduceerd tot een ontwikkelingsproject dat alleen nog bestaat dankzij enorme overheidssubsidies. Ook hebben we hun illegale walvisjacht aan de hele wereld kenbaar gemaakt dankzij de uitzending van onze campagnes via de TV-serie Whale Wars. En het meest belangrijk is natuurlijk dat dankzij ons meer dan 4.000 walvissen nog vrij rondzwemmen, die zonder onze tussenkomst dood zouden zijn.

Deze mensen geloven alleen in geld, daarom denken ze dat ze ons daadwerkelijk belemmeren door ons te forceren om geld uit te geven. Ze zien geld als een doel op zichzelf; iets wat nagestreefd dient te worden ongeacht de consequenties voor de natuur, voor het leven op aarde en voor de toekomst.

Aan de andere kant zien wij geld als een middel. Het middel om daar te komen waar we moeten zijn om te stoppen wat we moeten stoppen. Geld is voor ons niet meer dan een middel om het leven te verdedigen.

Onze vijanden zullen ons niet kapotmaken in het veld, in de rechtszaal of financieel, omdat wij zullen blijven strijden met niets als het moet, en vanuit de muren van een gevangenis indien nodig. Nooit zullen we ons verlagen tot hun meedogenloze hebzucht en roekeloze vernietiging.

Dus ik mag dan wel voortvluchtig zijn, maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik erg tevreden ben met wat ik heb kunnen doen, wat we kunnen blijven doen, en wat we willen doen.

Alle zeelui weten dat een reis een tocht is naar het onbekende en dat de omstandigheden voortdurend veranderen. Onvoorspelbaarheid is iets dat met zekerheid voorspeld kan worden. Gevaren liggen achter iedere horizon, onder de golven en in de wolken.

We navigeren door deze tijden met drie basisinstrumenten: moed, verbeeldingskracht, en boven alles: passie.
Als we neergeslagen worden, staan we weer op. Als we teleurgesteld zijn, gaan we door, en als we doodgaan in het nastreven van onze doelstellingen zullen we een legende worden en een inspiratie voor anderen.

Er is een tijd en plaats voor strategische beslissingen, en op een gegeven moment zal ik mijzelf ongetwijfeld aangeven om de belachelijke beschuldigingen van Japan en Costa Rica te weerleggen, maar momenteel liggen mijn prioriteiten bij het lanceren van Operation Zero Tolerance, waarbij Sea Shepherd opnieuw terug zal keren naar het walvisreservaat van de Zuidelijke Oceaan.

De Japanse walvisjagers denken dat ze mij ervan kunnen weerhouden om de volgende campagne te leiden, en dat ze onze schepen kunnen stoppen in hun terugkeer naar de Zuidelijke Oceaan. Natuurlijk lukt ze dit niet, maar het is mijn taak om alles op alles te zetten zodat ik terug kan keren naar mijn vlaggenschip om de leiding te nemen in deze campagne.

Mocht dit niet lukken, dan zal de rangorde binnen Sea Shepherd ervoor zorgen dat we toch door kunnen gaan met de onderscheppingen van de walvisvloot.

En we zullen terugkeren, sterker, met meer ervaring en met meer wilskracht dan ooit tevoren.

Voor iedereen die zich afvraagt waar ik ben, het antwoord is dat ik simpelweg vrij ben. Ik concentreer me op de voorbereidingen voor Operation Zero Tolerance. De Sea Shepherd Conservation Society is een wereldwijde organisatie met supporters van over de hele wereld. Ons toneel bestaat uit het deel van onze planeet dat is bedekt met zout water. De oceaan vormt nog het laatste echte bolwerk van vrijheid op deze wereld.

Sea Shepherd is de oceaan, en de oceaan is Sea Shepherd. In welk afgelegen gebied we ook zijn, hoe uitgestrekt de zeeën ook zijn, hoe sterk en koud de wind ook is en hoe ijzig het water, de oceaan is ons toevluchtsoord en ons thuis. Het is de bron van al het leven op deze planeet. Als de oceaan sterft, zullen we allemaal sterven.

En daarom is het mijn intentie om me weer aan te sluiten bij de Sea Shepherd-vloot. Opnieuw staan we aan de vooravond van een campagne om de medogenloze moordenaars van de grootste intellectuele wezens van de oceaan te stoppen.
We hebben meer dan 4000 van deze gigantische, bijzondere en intelligente wezens in de Zuidelijke Oceaan gered van een wisse dood. Ik sta erop dat we de levens van nog eens duizende walvissen redden.

Ik wil hierbij om jouw hulp vragen.

We hebben de schepen. We hebben de uitrusting. We hebben de ervaring en we hebben een gepassioneerde en moedige bemanning van vrijwilligers.

Wat we nu nodig hebben is de brandstof om ons daar te brengen, ons daar te houden en om veilig terug te keren.
We hebben totaal 1200 ton brandstof nodig om onze schepen op zee te houden, zodat we de Japanse walvisvloot gedurende het gehele seizoen kunnen uitschakelen.

Twaalfduizend ton brandstof, wat 1.250 dollar per ton kost (bijna 1.000 euro), betekent een totaal van bijna 1.2 miljoen euro.

Dit is het bedrag wat we bij elkaar moeten krijgen, en we kunnen dit gemakkelijk verwezenlijken als iedereen die om de levens van walvissen geeft iets doneert voor dit doel.

Toen we 750.000 dollar aan borg nodig hadden om de Steve Irwin te bevrijden vanuit Lerwick, Schotland, hebben we dit binnen tien dagen bij elkaar gekregen omdat wij een wereldwijde achterban hebben van mensen die geven om het lot van zeezoogdieren.

En omdat jij hierom geeft, ben ik ervan overtuigd dat we dit doel kunnen verwezenlijken in de komende twee maanden. Als tegenprestatie voor jouw investering in deze campagne zullen we je de gift van het leven retourneren, in de vorm van levende walvissen, die vrij kunnen zwemmen in het walvisreservaat van de Zuidelijke Oceaan.

 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: