De krankzinnige controverse van Cape Cross

30 augustus 2012

De krankzinnige controverse van Cape Cross

COMMENTAAR DOOR LAURENS DE GROOT, DIRECTEUR O.R.C.A. FORCE

O.R.C.A. Force with UAVO.R.C.A. Force team met UAV
(Unmanned Aerial Vehicle – onbemand luchtvaartuig)

Een touringbusje stopt op de parkeerplaats bij Cape Cross. Een handjevol buitenlandse toeristen stapt uit en wordt onmiddellijk begroet door een ijskoude wind en de verschrikkelijke geur van dood en verderf. “Hier gaat u wel aan wennen,” belooft de gids met een grijns terwijl de bezoekers het houten pad, dat het gebied omringt, opstappen.

Ogen lichten op. Voor de toeristen schittert het beeld van duizenden Kaapse pelsrobben in het Cape Cross zeehondenreservaat – de grootste broedkolonie op het vasteland van Namibië. De lucht van deze koude wintermorgen wordt gevuld door geflits en het geluid van zoomende camera’s. Gelukkig en met een diep gevoel van één zijn met hun omgeving, genieten de toeristen van één van de mooiste geschenken van de natuur aan de mens.

Een touringbusje stopt op de parkeerplaats bij Cape Cross. Een handjevol buitenlandse toeristen stapt uit en wordt onmiddellijk begroet door een ijskoude wind en de verschrikkelijke geur van dood en verderf. “Hier gaat u wel aan wennen,” belooft de gids met een grijns terwijl de bezoekers het houten pad, dat het gebied omringt, opstappen.

Ogen lichten op. Voor de toeristen schittert het beeld van duizenden Kaapse pelsrobben in het Cape Cross zeehondenreservaat – de grootste broedkolonie op het vasteland van Namibië. De lucht van deze koude wintermorgen wordt gevuld door geflits en het geluid van zoomende camera’s. Gelukkig en met een diep gevoel van één zijn met hun omgeving, genieten de toeristen van één van de mooiste geschenken van de natuur aan de mens.

Ik voel me vreselijk; niet omdat ik de vrolijke gezichten zie, maar om wat ik vervolgens moet doen. Ik ga hun bezoek bederven. Maar dat moet ik doen; ze moeten het weten – alleen zij kunnen het beëindigen. “Weet u wat hier gebeurt?” vraag ik beleefd aan een stel uit Italië. De nieuwsgierige gezichten proberen te raden wat er komen zal. Een diepe ademhaling en het gruwelverhaal begint. Vanaf begin juli, als de broedplaatsen nog gehuld zijn in mist, parkeert er elke ochtend een 4WD voertuig in het reservaat. Zijn passagiers controleren de omgeving op indringers. Zodra de kust veilig is krijgt het konvooi des doods toestemming om dichterbij te komen. Meerdere patrouilleauto’s, een bestelwagen met werknemers en een gele vrachtwagen komen vanuit Hentiesbaai, een klein dorpje op slechts 60 kilometer van deze externe kustlijn.

Terwijl de zon langzaam boven de horizon stijgt, gaan de mannen aan het werk. Bange, volwassen zeehonden zoeken hun toevlucht tot veiligheid in zee. De nog zogende babyzeehonden blijven in paniek achter op het strand. De werknemers worden genadeloze zeehondenjagers, wiens knuppels de schedels van honderden babyzeehonden verpletteren. De rotsachtige kusten en het zandstrand zijn binnen een aantal minuten met bloed bedekt. De harten van de stervende pups worden zorgvuldig maar op brute wijze doorboord, om beschadigingen van hun waardevolle huiden te voorkomen. Nadat de laatste schreeuw wegsterft, komt de vrachtwagen voorrijden en worden de dode lichamen ingeladen. Zodra de zeehondenjagers klaar zijn bedekken ze de bloedsporen met zand. Krijsende meeuwen vechten om wat er is achtergelaten.

Het konvooi vertrekt net na acht uur, de patrouilleauto’s vertrekken eerst om ervoor te zorgen dat niemand hun afschuwelijke zaken verstoort. Ten slotte vertrekt de vrachtwagen, begeleid door een gewapende patrouillewagen. Alleen de sporen van de auto’s blijven, als stille getuigen van de wrede slachting die zojuist heeft plaatsgevonden, achter.
De zeehondenjagers rijden naar een fabriek in Hentiesbaai waar de babyzeehonden worden gevild. De huiden zullen uiteindelijk in een fabriek in Turkije terechtkomen, waar de van oorsprong Turks/Australische Hatem Yavuz de vachten bewerkt tot haute couture voor zijn wereldwijde, gewetenloze clientèle.

Amper anderhalf uur na de grootste zeedierenslachting in de wereld, worden de poorten van Cape Cross geopend om toeristen in dit unieke zeehondenreservaat te verwelkomen.

Het stel kijkt verbijsterd, hun kaken wijd open en de vrolijke ogen zijn nu gevuld met verdriet. Ik verontschuldig me maar leg uit waarom ze het moeten weten; alleen de druk van de toeristenindustrie kan deze afslachting stoppen. Ze begrijpen het en beloven om een klacht bij hun reisbureau in te dienen. Een kleine overwinning, maar voorlopig goed genoeg. Wij keren terug naar de heuvels van de Namibische woestijn waar O.R.C.A. Force haar missie voorzet om ervoor te zorgen dat dit horrorverhaal de rest van de wereld bereikt. Zodra we de harten en het verstand van de toeristen winnen, zal het dalende bezoekersaantal de corrupte overheidsambtenaren op hun knieën dwingen.

Het zal echter nog moeten blijken hoe Namibië de getallen met betrekking tot de zeehondenslachting interpreteert. Het lijkt erop dat de regering moeite heeft om de precieze economische basis uit te zoeken. Voor Namibië zijn de inkomsten uit de zeehondenindustrie ongeveer US$ 120.000. Dit is niet de werkelijke, definitieve winst; nee, integendeel, dit is het bedrag dat Hatem Yavuz verdient; met een inkomen van 3,25 miljoen US dollar verkregen uit de verkoop van pelzen lacht hij in zijn vuistje. Hij bevindt zich echter niet in de buurt van Namibië. De Namibische toeristenindustrie verdient anderzijds miljoenen dollars aan bezoekers die het Cape Cross gebied jaarlijks bezoeken. Dus wat zou het Afrikaanse land moeten doen? Doorgaan met het uitdunnen van de kwetsbare zeehondenkolonie of haar fauna koesteren en investeren in ecotoerisme, meer banen creëren – ja, zelfs voor de zeehondenjagers – en een inkomstenstroom genereren, die profiteert van levende in plaats van dode zeehonden? Ik weet dat iedereen met een gezond verstand zal zien dat dit retorische vragen zijn. Maar Namibië niet; vorig jaar heeft Sea Shepherd US$ 30.000 aangeboden (meer dan alle zeehondenjagers samen verdienen) wat rechtstreeks geïnvesteerd zou moeten worden in de promotie van het ecotoerisme als ze met de afslachting zouden stoppen. Het aanbod werd geweigerd.

Young Cape Fur SealJonge Kaapse pelsrob

Omdat de situatie in Cape Cross een krankzinnige controverse is, is dit waar we ons op richten in Namibië. Ook in de Wolf- en Atlasbaai in de buurt van Luderitz vinden zeehondenslachtingen plaats, maar Cape Cross moet ons beginpunt zijn om de barbaarse, Namibische zeehondenslachting te stoppen. Het gebied is een aangewezen zeehondenreservaat, net als de Antarctische wateren een walvisreservaat zijn. De Namibische bevolking heeft Cape Cross uitgeroepen tot beschermd gebied voor zeehonden. Als een land besluit dat een plek beschermd is wordt het de plicht van de regering om er voor te zorgen dat het reservaat behoed wordt. Mochten zij falen dan is het aan individuen om ervoor te zorgen dat dit gebeurt. Het is niet alleen een lokale of zelfs nationale aangelegenheid; het is een kwestie van bedreigde diersoorten in de wereld beschermen. Waar we ook vandaan komen, we moeten in actie komen als we kunnen, zodra we horen over een gruweldaad gericht op bedreigde, beschermde wilde dieren.

Na Operatie Desert Seal I hebben Sea Shepherd vertegenwoordigers een ontmoeting met de Namibische ombudsman en verschillende andere belangengroepen gehad. Deze zogenaamde “Voice of the Namibian People” (Stem van het Namibische volk) beloofde een grondig onderzoek naar alle kanten van het verhaal te beginnen. Dit heeft hij nooit gedaan.

Hij heeft nooit onafhankelijke wetenschappers laten onderzoeken wat de gevolgen van de afslachting van de zeehondenkolonie van Cape Cross zijn, laat staan iets gedaan aan de ‘onmenselijke’ praktijken van het doden van de zeehonden. Hij vertrouwde op de verslagen die door het ministerie van visserij vervaardigd waren, dat geen ander belang heeft dan het doden van de zeehonden. Zeehonden – die voor hun voortbestaan van de zee afhankelijk zijn – worden er ten onrechte van beschuldigd alle vis op te eten. Het is niet moeilijk in te zien dat een dergelijke verklaring gewoon niet waar is. Tegenwoordig zal een eenvoudige zoekopdracht op Google met de trefwoorden ‘overbevissing Afrika’ aantonen dat het de vissers zijn die de Afrikaanse zeeën uitdunnen, niet de dieren, die duizenden jaren in harmonie met de oceaan hebben geleefd.

De ombudsman concludeerde dat de zeehondenslachting door kan gaan. We zijn het hier niet mee eens en wisten meteen dat Sea Shepherd, ondanks de risico’s, terug zou keren naar het Zuid Afrikaanse land om de zeehonden te helpen.

Onze strategie is eenvoudig: de smerige, geheime activiteiten van de zeehondenslachting, die zo zorgvuldig verdoezeld worden, aan het licht te brengen. We wisten wat te verwachten: marineschepen, corrupte politie, gewapende bewakers en een ruw klimaat om in te werken. Niettemin hebben we besloten om de rollen in ons voordeel om te draaien. Als de vijand groot is moeten wij klein zijn, als het terrein slecht is moeten wij die plekken vinden waar de vijand niet wil zijn. Als het daglicht niet geschikt is om onopgemerkt te kunnen werken, werk je tijdens de lange, donkere winternachten. Als ze verwachten dat je via land of zee komt, gebruik je dat ene gebied waar ze je – in ons geval – niet kunnen vinden: de lucht.

De enige manier om het zwaar bewaakte zeehondenreservaat in te komen zou met behulp van UAV (Unmanned Aerial Vehicles – onbemande luchtvaartuigen) zijn. Tijdens de slachting is het luchtruim gesloten, dus was het onmogelijk om iemand te vinden die een helikopter of een vliegtuig bestuurt. Vervolgens moesten we UAV’s, die licht en gemakkelijk te vervoeren en die niet al te veel op militair materieel leken, het land binnen krijgen. Dat zou betekenen dat we compromissen moesten sluiten voor wat betreft het bereik, uithoudings- en cameravermogen. Daarnaast moesten ze rendabel zijn. Van tevoren konden we niet voorzien wat er zou gebeuren als we de grens zouden overgaan. Wij konden het niet riskeren dat zeer geavanceerde en dure apparatuur in beslag genomen zou worden voordat we een kans van slagen hadden. Tijdens onze voorbereidingen realiseerden we ons dat ons plan steeds meer op een onmogelijke missie leek. Maar we stonden achter de zin die kapitein Watson vaak gebruikt: “verloren zaken zijn de enige die het waard zijn om voor te vechten”.

Dus hier zijn we dan: op een geheime locatie in de enorme Namibische woestijn, waar we zojuist onze eerste succesvolle testvlucht over Cape Cross hebben volbracht. Geluk is alles wat we nu nodig hebben in de tot nu toe verschrikkelijke koude winter en met onze vliegapparatuur die heen en weer klappert door de wind en het zand.

We hebben niet veel nodig, we willen gewoon de Namibische regering en onze aanhangers wereldwijd laten zien wat we met zeer weinig hulpmiddelen kunnen doen, zodat we jaar na jaar terug kunnen komen om, indien nodig, Namibia’s vuile geheim live via streams op internet te kunnen laten zien.

Door boven het gebied te vliegen zullen de zeehondenjagers schrikken en boos worden en zullen we de corrupte ambtenaren, die steekpenningen aannemen om de zeehondenslachting door te laten gaan, in verlegenheid brengen. O.R.C.A. Force zal hen laten zien dat ze al het geld in de wereld kunnen besteden om de afslachting te verbergen, maar wij zullen doorgaan om de waarheid achter hun tweede grootste toeristische attractie te ontmaskeren. Het zal een lange en harde strijd kunnen worden om de toeristensector, de Namibische bevolking en de politici te overtuigen om de vrede in het Cape Cross zeehondenreservaat te herstellen en de natuur zijn gang te laten gaan, maar ons team zal de zeehonden nooit in de steek laten. We zijn er ons van bewust: in Afrika is het altijd een lange vlucht naar vrijheid.

Vehicle tracks are all that remain following the seal slaughterAlles wat overblijft na de zeehondenslachting zijn voertuigsporen
Tourists watch the seals from boardwalkVanaf de promenade bekijken toeristen de zeehonden
 

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: