Wij laten ons niet tegenhouden

29 augustus 2012

Wij laten ons niet tegenhouden

Commentaar door Kapitein Paul Watson

Captain Paul Watson, founder and president, Sea Shepherd Conservation SocietyKapitein Paul Watson, oprichter en voorzitter van de Sea Shepherd Conservation Society

Waar ik in mijn lange carrière het meest trots op ben, is het feit dat we al vijfendertig jaar het leven in zee verdedigen, maar in die tijd niemand hebben verwond en dat er na zo’n 350 reizen ook niemand van mijn bemanning ernstig gewond is geraakt. Ik ben ook trots op het feit dat, hoewel we agressief hebben opgetreden tegen de illegale jacht op walvissen, zeehonden, dolfijnen en schildpadden, en tegen drijfnetvissers, trawlers, en meer van dat soort verwoestende activiteiten, we dit altijd hebben gedaan binnen de grenzen van de wet.

Wij hebben acht campagnes gelanceerd en uitgevoerd tegen de Japanse walvisjagers die arrogant te werk gaan in het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan. We hebben niemand van hen verwond, noch hebben we schade aan hun schepen veroorzaakt. De walvisvaarders, daarentegen, hebben op ons geschoten, onze schepen geramd en een ervan volledig vernietigd, zonder enige juridische consequenties. Wat wij hebben gedaan is hen financieel verlamd, door ervoor te zorgen dat ze geen walvissen konden vermoorden. De prestatie waar ik het meest trots op ben, is dat door onze tussenkomst en dankzij de moedige inspanningen van mijn ongelooflijke bemanningsleden, ongeveer 4.000 walvissen nog leven.

Onze doelstelling vanaf het begin van de campagne was om de Japanse walvisvloot economisch te doen zinken. Dat hebben we bereikt. Dankzij ons zijn ze failliet en hebben ze schulden, en de walvisvloot, nu zwakker dan ooit, overleeft alleen door gigantische subsidies van de Japanse regering.

Ik heb nooit de illusie gehad dat het geen gevolgen voor ons zou hebben om het op te nemen tegen een van ’s werelds economische grootmachten, vooral omdat we de walvisjagers op zee zo vernederd hebben door ze altijd een stapje voor te zijn en door ze uit het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan te jagen zonder quotum en zonder winst.
En dan zijn er natuurlijk de twee gebeurtenissen die niet konden worden voorzien in onze algemene strategie en die ons de meeste problemen hebben gegeven.

De eerste is de Japanse tsunami.

Van de honderden miljoenen dollars die zijn bijgedragen uit de hele wereld aan de slachtoffers van die ramp, is een bedrag van circa 30 miljoen dollar toegewezen aan de walvisvaarders om de Sea Shepherd Conservation Society te bestrijden. Dat is zeker niet wat de mensen die de donaties deden in gedachten hadden toen ze die bijdragen gaven. Huizen weer opbouwen, voedsel, medicijnen, het repareren van de infrastructuur, ja, maar om de activiteiten van de walvisvaarders te subsidiëren om verder te gaan met het doden van walvissen in een reservaat… Wie had zo’n verraad van vertrouwen kunnen voorzien?

Met dat geld hebben de walvisvaarders PR-bedrijven ingehuurd, de beveiliging verhoogd, en zijn ze rechtszaken gestart. Echter, de verhoogde beveiliging van hun vloot weerhield Sea Shepherd er niet van opnieuw in te grijpen. Als gevolg daarvan vingen de walvisvaarders slechts ongeveer 26% van hun beoogde quotum en verloren ze wederom alle eventuele winst, waardoor ze nog dieper in de schulden kwamen.

De aanvraag bij een Amerikaanse rechtbank voor een dwangbevel tegen Sea Shepherd mislukte ook toen de rechter hun verzoek tot een voorlopig dwangbevel weigerde en hoewel ze in beroep zijn tegen deze uitspraak, zijn hun kansen op succes klein.

Ze dwingen Sea Shepherd om fondsen te besteden aan juridische kosten, maar deze kosten maken deel uit van het algemene strijdplan en door ons succes op zee komt er meer en meer steun binnen, zodat we onze strijd tegen hun stroperij voort kunnen zetten, zowel op het water als nu in de rechtszaal.

De tsunami-fondsen zijn ook gebruikt om strategieën te vinden om ons te verslaan, en een ervan was het opsporen van een tien jaar oud incident uit Guatemala. We hadden hier met toestemming van de regering van Guatemala ingegrepen tegen een illegale Costa Ricaanse haaienvinner. De aanklacht werd verworpen nadat de Costa Ricaanse rechter onze documentatie had beoordeeld, en het incident is door honderdduizenden mensen gezien in de bekroonde documentairefilm Sharkwater. Maar met een beetje overtuigingskracht van Japan besloot Costa Rica om het incident te laten herleven met een beschuldiging dat we water hadden gesproeid op het schip van de haaienvinners, waardoor ze de controle verloren en botsten met mijn schip. Toch waren er geen gewonden en was hun schip niet beschadigd. Niet echt een vergrijp dat om uitlevering vraagt.

Toen Costa Rica het verzoek voor het eerst indiende bij Interpol, werd het afgewezen. Maar toen ik op 13 mei in Duitsland landde, besloten de Duitsers ondanks de afwijzing gevolg te geven aan het verzoek en hielden ze mij vast. Vanaf het begin vermoedde ik dat dit een Japanse initiatief was, en toen Japan eenmaal zag dat Duitsland bereid was om op bilaterale basis met Costa Rica op te treden, benaderden zij Duitsland met hun verzoek om uitlevering.
Toen een betrouwbare bron binnen het Duitse Ministerie van Justitie mij tipte dat de Duitsers mij de volgende ochtend wilden arresteren als ik me zou melden bij de politie van Frankfurt, wist ik dat als ik eenmaal naar Japan gestuurd zou worden, ik daar voorlopig niet meer weg zou gaan. Daarom heb ik de beslissing genomen om uit Duitsland te vertrekken.

Deze Duitse bron stuurde mij ook een kopie van het Japanse verzoek, en deze hele zaak van Japan is gebaseerd op beschuldigingen tegen mij door Peter Bethune.

Dit was het tweede onvoorziene incident.

Tijdens Operatie Waltzing Matilda (2009-2010), werd de Ady Gil, met Pete Bethune als kapitein, bewust geramd en in tweeën gesneden door de Shonan Maru Nr. 2. Pete Bethune besloot om aan boord te gaan van de Shonan Maru Nr. 2 om de Japanse kapitein te confronteren. In een van de afleveringen van Whale Wars adviseer ik Bethune niet aan boord te gaan. Zijn antwoord was dat het iets was wat hij moest doen, het was zijn schip en hij had het recht om te eisen dat de Japanse kapitein verantwoording zou afleggen voor de vernietiging van de boot. Bethune zei dat hij de volledige verantwoordelijkheid zou nemen voor zijn daden en dus ging hij aan boord van het schip met zijn eigen jetski en bijgestaan door zijn eigen bemanningslid.

Bethune werd meegenomen naar Japan en in plaats van dat hij de volledige verantwoordelijkheid nam voor de beslissing die hij maakte, beschuldigde hij mij ervan dat ik hem had bevolen aan boord te gaan van de Shonan Maru Nr.2. Dit was een deal die hij maakte met de officier van justitie in ruil voor een voorwaardelijke straf. Ons juridische team heeft gedocumenteerd bewijs van deze deal.

Mijn critici kunnen zeggen wat ze willen, maar ik denk dat een objectieve beoordeling van de feiten in het kader van onze voorgeschiedenis zal laten zien dat deze eisen voor mijn uitlevering politiek gemotiveerd zijn, en niet gebaseerd op een degelijk juridisch onderzoek. Alles wat tijdens het Costa Ricaanse incident gebeurde, is vastgelegd door de onafhankelijke filmmaker Rob Stewart tijdens het maken van de film Sharkwater. Alles wat zich heeft voorgedaan met betrekking tot de Japanse walvisjacht in het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan is vastgelegd voor het Animal Planet-programma Whale Wars en de film At the Edge of the World. De Sea Shepherd Conservation Society werkt openlijk en eerlijk. Alles wat we doen wordt vastgelegd.

Voor die critici die zeggen dat ik, als ik toch niets te verbergen heb, mezelf moet uitleveren aan Costa Rica of Japan, kan ik alleen maar zeggen dat dat een optie zou zijn als er een mogelijkheid was voor een eerlijk en onpartijdig proces. Ik geloof niet dat een van beide landen mij een eerlijk en onpartijdig proces zou geven, en zelfs als ik werd vrijgesproken door een Costa Ricaanse rechter zou ik daarna worden uitgeleverd aan Japan. Japan zoekt niet naar gerechtigheid, ze zijn op zoek naar wraak.

Wat we hier hebben is een Japanse kapitein die een schip van 1,5 miljoen dollar volledig verwoest heeft, een cameraman heeft verwond en zes bemanningsleden bijna heeft gedood. Pete Bethune heeft zelf de bemanning voor zijn schip, de Ady Gil geworven. Zij waren geen Sea Shepherd bemanningsleden, maar Sea Shepherd werkte met hen samen om te proberen de Japanse walvisvaarders te stoppen en Sea Shepherd redde hen toen hun schip werd geramd en vernietigd. Let erop dat Pete Bethune ook geen kapitein van Sea Shepherd was. Sterker nog, ik twijfel er niet aan dat als er die dag een kapitein van Sea Shepherd het commando over de Ady Gil had gehad, de botsing geheel zou zijn vermeden. Maar dat was niet het geval en de botsing vond plaats, maar de kapitein van de Shonan Maru Nr.2 is nog niet eens ondervraagd over dit incident. Dit in tegenstelling tot beschuldigingen tegen mij, die niet eens gaan over activiteiten door mijzelf, maar uitsluitend zijn gebaseerd op de beschuldigingen van een man die een deal heeft gemaakt met de Japanners in ruil voor een voorwaardelijke straf.

Wat betreft Costa Rica: de rechtbank heeft de bewijzen gezien, mijzelf en de getuigen ondervraagd en mij in 2002 toestemming gegeven om Costa Rica te verlaten (zie scan van de vrijwaringsdocumentatie). Vervolgens hebben zij de beschuldigingen tien jaar later nieuw leven ingeblazen op hetzelfde moment dat een bijeenkomst plaatsvond tussen president Chinchilla van Costa Rica en de minister-president van Japan

Klik hier om de toestemming uit 2002 voor vertrek uit Costa Rica te zien in het scheepslogboek (PDF)

Andere incidenten door Japan zijn ook niet onderzocht, waaronder het rammen van de Bob Barker door een van de harpoenschepen, en de botsingen van de harpoenschepen met de Steve Irwin toen de walvisvaarders probeerden het schip van Sea Shepherd weg te duwen bij de laadhelling van de Nisshin Maru.

Wat mijzelf betreft, ik moet binnen het kader van onze algemene strategie de beste manier van handelen bepalen om het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan te verdedigen en te beschermen. Als ik mezelf overgeef aan Japan en/of Costa Rica ben ik niet meer in staat om in te grijpen tegen de Japanse walvisstropers in de Antarctische wateren. Ik kan de coördinatie van de campagne vanaf het land of op zee doen, maar het zal niet mogelijk zijn om dit te doen als een gevangene van de Japanners. Operatie Zero Tolerance moet mijn eerste zorg zijn en daarom heb ik besloten om mezelf aan de lancering van deze campagne te wijden. Als ik voor de lancering wordt gearresteerd, gaat de campagne verder onder leiding van de aangewezen opvolgers. Als na de campagne de juridische kwesties nog steeds niet zijn opgelost, zal ik deze het hoofd bieden op een moment van mijn keuze onder begeleiding van ons juridische team.

Een ander stukje misleidende informatie is dat ik op de vlucht ben voor justitie. Ik ben dat niet, en het is geen misdaad voor iemand om met mij te werken of mij te helpen. Het is een ingewikkelde zaak, maar buiten Japan, Costa Rica en Duitsland is men niet op zoek naar mij. Er is geen arrestatiebevel voor mij buiten deze drie landen en met betrekking tot Duitsland: ik heb geen Duitse wet gebroken. Het verbeuren van borgtocht is geen misdaad in Duitsland, onafhankelijk van de reden van de arrestatie.

Op dit moment ben ik op een plaats waar de Red Notice van Interpol mij niet kan hinderen, en ons juridische team werkt om te bewijzen dat de lokale arrestatiebevelen van Costa Rica en Japan politiek-gemotiveerd zijn zodat Interpol deze zal negeren. Ik geloof dat een onpartijdige beoordeling van het bewijsmateriaal mij zal vrijspreken en het is het beste om dit bewijs onpartijdig te laten beoordelen in plaats van mezelf over te geven aan de genade van een rechtbank waar het vonnis reeds is vastgesteld.

Vanaf het begin van deze campagne tegen de Japanse walvisstropers in de Zuidelijke Oceaan was ik goed op de hoogte van de buitengewone risico’s. Naast het werken in de meest vijandige mariene omgeving op deze planeet, waren we ons er ook van bewust dat we het opnamen tegen een van de rijkste en machtigste landen ter wereld.
Desondanks zijn we elk jaar sterker geworden en is de walvisvloot zwakker geworden. En het belangrijkste is dat onze inspanningen om de walvissen te beschermen, om hun leven te redden, zoveel vruchten hebben afgeworpen dat de Japanners, nu hun slachtoffers niet langer hulpeloos zijn, al twee jaar op rij niet meer dan 70% van hun quotum hebben kunnen doden.
En zo komen we bij de ontknoping en de reden waarom we dit Operatie Zero Tolerance noemen. Ons doel dit jaar is het bereiken van nul slachtoffers en we zullen al het mogelijke doen om dat doel te realiseren. De verwachting is dat de Japanners alles in de strijd zullen gooien om ons te stoppen en een van hun tactieken is om mij te elimineren als de leider van deze campagne. Misschien lukt het ze, misschien niet, maar wat ze hoe dan ook niet kunnen stoppen is de passie van mijn officieren en bemanningsleden die er met mij zullen staan of er, indien nodig, zonder mij zullen staan. Maar ze zullen er staan en onze schepen zullen weer op volle zee strijden tegen deze meedogenloze moordenaars om de vriendelijke reuzen te beschermen tegen hun genadeloze harpoenen.

Als ik gevangen word genomen en politiek gekruisigd voordat deze campagne begint, kan ik alleen maar zeggen dat dit risico altijd aanwezig is geweest en dat de Japanners zullen merken dat ik niet zo gedwee en onvoorbereid ben als hun vorige gevangene. Het verlies van mijn persoonlijke vrijheid of zelfs mijn leven zal een eerlijke prijs zijn voor het bereiken van ons doel, de bescherming van het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan. En dat doel zal met of zonder mij worden gerealiseerd, want we hebben iets wat de Japanse walvisvaarders nooit zullen hebben. Dat is een absoluut respect voor het leven en voor het behoud van de integriteit van het reservaat. Zij worden gedreven door hebzucht. Wij worden gedreven door liefde, en liefde en respect voor het leven zullen altijd zegevieren boven hebzucht en dood.

Aan al onze supporters over de hele wereld: bedankt! Uw steun geeft ons de middelen om door te gaan, waarheen we ook moeten gaan om deze strijd te strijden. Ook dank aan ons team van Cove Guardians die hun zes maanden begonnen zijn in Taiji, Japan, om de dolfijnen te verdedigen. Dank aan ons team in Afrika voor het verdedigen van de zeehonden, aan ons team op de Galapagos voor het verdedigen van die betoverende eilanden, aan ons team in de Middellandse Zee voor het verdedigen van de bedreigde blauwvintonijn, aan ons team in de Stille Zuidzee voor het verdedigen van de haaien en koraalriffen en aan alle Sea Shepherd Warriors overal ter wereld die fondsenwervingen en activistencampagnes voor zeedieren opzetten en informatie onder de aandacht van het publiek brengen.

Het is mij een eer om met een ieder van jullie samen te werken. Samen zijn we een kracht die heeft laten zien en zal blijven laten zien dat we een verschil kunnen maken, en dat we ons niet laten tegenhouden, hoe groot de obstakels ook zijn of hoe onmogelijk de missie ook is. Martin Sheen vertelde me eens dat als iemand hem zei dat hij zich voor een verloren zaak inzette, hij antwoordde dat “verloren zaken de enige zaken zijn die het waard zijn om voor te vechten”. Martin, ikzelf, en al onze bemanningsleden zijn verenigd in dit geloof dat het onmogelijke mogelijk kan worden. En het zijn de passie, moed, verbeeldingskracht en vindingrijkheid van mijn ongelooflijke bemanning die deze strijd zullen winnen voor de walvissen en de oceanen.

Ik ben trots op hen allen en heel vereerd om deze zaak te hebben gediend om onze oceanen te beschermen, want het meest fundamentele van alle waarheden is dit: Als de oceanen sterven, sterven wij! Zo simpel is het, en dus is er voor mij geen andere zaak belangrijker.

 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: