De walvisjacht in Noorwegen

13 juli 2012

De walvisjacht in Noorwegen

Commentaar door Erwin Vermeulen

The whale-killing ship, Reinefangst -  photo: Erwin VermeulenDe walvisvaarder Reinefangst.
Foto: Erwin Vermeulen

Je kunt niet zeggen dat Spitsbergen onbedorven is, gezien de massale walvisslachtingen door de Nederlanders en andere Europese landen die sinds de zeventiende eeuw in dit gebied hebben plaatsgevonden. Deze slachtingen hebben ervoor gezorgd dat de eens talrijk aanwezige Groenlandse walvis nu nog maar zeldzaam wordt waargenomen rond deze eilandengroep op de Noordpool. Er zijn hier stranden vol met de verweerde schedels en botten van honderden geslachte witte walvissen, en ook op de walrus werd gejaagd tot hij lokaal bijna uitgestorven was.

Toch trekken deze eilanden, met hun met sneeuw bedekte bergtoppen, vandaag de dag duizenden toeristen vanwege het natuurschoon en de overgebleven wilde dieren.
Je zou denken dat de mens, en in dit geval de Noorse overheid – die deze eilanden aanstuurt onder de geo-politieke naam Svalbald – zou hebben geleerd van dit gewetenloze, destructieve verleden. De inkomsten van toerisme zouden een extra stimulans moeten zijn om alles wat is overgebleven te beschermen … Helaas is dit niet het geval.

Er zijn hier nog steeds jachtseizoenen, nog steeds worden poolvossen gevangen om hun bont en ja, de walvisjacht gaat nog steeds door.

Daarom was het bijna geen verrassing voor me toen ik afgelopen maand Hornshund in het zuidwesten van Spitsbergen binnenvoer en in die baai de walvisvaarders Ann-Brita en Reinefangst zag, met hun moorddadige harpoenen onbedekt. Hoewel het nu bijna twee decennia geleden is dat Sea Shepherd en de Noorse walvisjagers elkaar hebben ontmoet in strijd voor de walvissen, betekent dit nog niet dat we niet in de gaten houden waar ze mee bezig zijn.

Gedurende de afgelopen tien jaar hebben we het aantal schepen die deelnemen aan de slachtpartij zien toenemen tot 21 schepen dit jaar. Sommige jagers geven het op doordat er weinig vraag is naar walvisvlees; anderen zagen hun schepen zinken in hun thuishavens. We waren getuige van de strijd van de stropers om aan de quota te voldoen, terwijl ze de schuld gaven aan brandstofkosten, slecht weer en de afstand tot de gebieden voor walvisvangst als reden voor hun falen.

Toch heeft Noorwegen bijna 10.000 walvissen gedood sinds het moratorium van kracht werd in 1986. Hoewel Noorwegen lid is van de Internationale Walvisvaart Commissie (IWC), houdt zij zich niet aan de beslissingen van dit orgaan. In 1982 diende Noorwegen een officieel bezwaar in bij de IWC tegen het voorgestelde verbod op commerciële walvisvangst. De krankzinnige regels van deze (ineffectieve en corrupte) organisatie zeggen in principe dat als je het niet eens bent met hun regels, je bezwaar kunt maken en dan ben je, gewoon op basis van dit bezwaar, niet gebonden aan hun regels.

Noorwegen heeft zich ook vrijgesteld van het handelsverbod dat is opgelegd door een andere (tevens ineffectieve en corrupte) organisatie, namelijk CITES (Conventie van Internationale Handel in Bedreigde Planten en Dieren), en exporteert gewoon walvisvlees naar Japan.

Noorwegen probeerde het voor korte tijd op de Japanse manier, namelijk walvisjacht met wetenschappelijk doel, alvorens in 1993 openlijk weer terug te keren naar commerciële walvisvangst. Ze bereikten een piek in 2005 met 639 walvissen en vorig jaar namen zij het leven van 533 dieren. Het Noorse ministerie van Visserij heeft de quota voor het seizoen van 2012, dat duurt van 1 mei tot 30 augustus, weer op 1286 dwergvinvissen gezet.

Naast het negeren van het moratorium op de commerciële walvisjacht, stelt Noorwegen veel hogere vangstlimieten op dan zelfs de ‘wetenschappelijke’ berekeningen van de IWC (een onheilspellend systeem dat Revised Management Procedure (RMP) wordt genoemd) mogelijk maken.

Daar bovenop heeft Noorwegen toegestaan dat vangsten worden geconcentreerd in gebieden die het meest geschikt zijn voor de stropers, met name het gebied ten westen van Spitsbergen. Toch falen de stropers te voldoen aan zelfs maar de helft van hun quotum. Dus om ze zelfs nog gunstiger te stemmen en in complete onverschilligheid voor het lot van de walvissen heeft de overheid dit jaar twee aparte zones bij elkaar gebracht om de walvisjacht meer kosteneffectief te maken voor de stropers door hun slachtpraktijken te concentreren op de wateren rond Spitsbergen.

De verdedigers van de walvisjacht in de Noorse regering hebben dus een grap gemaakt van het al veel misbruikte woord ‘duurzaamheid’. Natuurlijk, als dat cliche niet goed genoeg is zijn er altijd andere excuses, zoals de schuld geven aan de walvissen voor het eten van de vissen van de vissers. Hebben we niet soortgelijke kreten gehoord van de Japanse walvisjachtindustrie, van de zeehond- en zeeleeuwknuppelaars in Newfoundland en Namibië, van de dolfijnenmoordenaars in Taiji, van de visserij-agentschappen in Chili en van de ambtenaren op de Bonneville Dam. Dit leidt de aandacht af van het echte probleem: de overbevissing door de mens!

Net zo belachelijk zijn die vermoeiende, oude argumenten van traditie en cultuur, die de hele wereld gebruikt om brutaliteit en wreedheid te rechtvaardigen en door te gaan met het maken van dezelfde fouten als in het verleden, steeds weer. Een ambtenaar beweerde zelfs dat de Noorse walvisjacht als inheems zou kunnen worden beschouwd. Niets van de diesel-aangedreven stalen schepen, vol met moderne, elektronische apparatuur en met explosieve granaat-harpoenen op hun boog die ik zag in deze wateren, kon ik als inheems of traditioneel bestempelen.

Zoals overal waar zinloze slachtingen plaatsvinden, ruik je de hebzucht, de koppigheid, de misplaatste nationale trots en de moedwillige onwetendheid. Dit zou niet mogen worden getolereerd in het Europa van vandaag.

The whale-killing ship, Ann-Brita  -  photo: Erwin VermeulenHet walvisjachtschip Ann-Brita

Foto: Erwin Vermeulen
Explosive tip harpoon on the bow of the Explosive tip harpoon on the bow of the Ann-Brita - photo: Erwin Vermeulen-  photo: Erwin VermeulenHarpoengranaat op de boog van de Ann-Brita.

Foto: Erwin Vermeulen
 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: