Takk Heri Joensen: Viking tegen viking over de Grind

8 mei 2012

Takk Heri Joensen: Viking tegen viking over de Grind

Commentaar door Kapitein Paul Watson

Ik wil graag heavy metal muzikant Heri Joensen bedanken omdat hij de moed en overtuiging had om op 4 mei met mij in debat te gaan op het Animal Planet-netwerk over de controverse rond de afslachting van grienden op de Faeröer Eilanden. De afschuwelijk wrede slachting van hele groepen weerloze grienden is zo weerzinwekkend voor de meerderheid van de wereldbevolking dat geen enkele politicus, wetenschapper, geleerde of zelfs walvisvaarder uit de Faeröer vrijwillig naar voren wil komen om in een publiek forum dit gedrag te verdedigen. Hoe kan je het onverdedigbare verdedigen? Dat kan niet, en dat weten ze, dus bedankten ze ervoor. Maar één man kwam op voor de Faeröer. Heri Joensen van de heavy metal band Tyr, een band die Noorse mythologie vermengd met heavy metal in een unieke Faeröer benadering van muziek. Hun Noorse getier over de deugden van de Scandinavische halfgoden waren er de oorzaak van dat sommige critici de groep bestempelen als fascistisch en zelfs pro-nazi, maar ik heb geen bewijs gezien dat ze zulke haatdragende ideeen aanhangen.

Dat ze het Noorse nationalisme promoten is echter zonder twijfel en hun anti-christelijke en gewelddadige teksten maken het inderdaad makkelijk om hen te bestempelen als extremisten.
 Desondanks was het een moeilijke opgave voor Heri Joensen. Hij moest dood en wreedheid verdedigen terwijl ik de veel gemakkelijkere taak had om leven en mededogen te verdedigen. Hij probeerde het tenminste, dat is meer dan gezegd kan worden van de politieke vertegenwoordigers van zijn land. Zijn taak werd nog moeilijker omdat hij het standpunt moest verdedigen dat het doden van de walvissen humaan was, terwijl uit de video’s en de met bloed doordrenkte beelden duidelijk blijkt dat de slachting verre van humaan is. Dit is als stellen dat sneeuw groen is, terwijl je midden in een sneeuwstorm staat. Heri’s argument was dat er ruim voldoende grienden zijn en dat de walvissen op slag dood zijn en het niet anders is dan in een slachthuis in Europa of Amerika. Hij had, in de aanloop naar het debat, opgeschept dat hij me zou neerslaan met feiten en de waarheid. Maar in plaats van de indrukwekkende hamer Mjolnir van Thor, haalde Heri een mini-hamertje tevoorschijn om pathetisch mee op het schild van mijn argumenten te slaan. Hij produceerde geen enkel bewijs ter ondersteuning van de meningen die hij voor feiten probeerde te laten doorgaan. Hij zei dat er 800.000 grienden leven in de Noord-Atlantische Oceaan volgens de Internationale Walvisvaart Commissie (IWC), de Internationale Unie voor het behoud van de Natuur (IUCN) en verschillende visserij-organisaties. Maar de IWC reguleert de kleine walvisachtigen niet en bij de IUCN staan de grienden vermeld met een “status onbekend”, wat betekent dat het voorzorgsbeginsel moet worden aangehouden.

Nadat de mensen werden blootgesteld aan het pijnlijke lijden van een griend op de camera, was Heri´s bewijs voor een humane dood een man met een mes die uitlegde hoe hij een walvis in seconden doodt. Er was geen visueel bewijs hoe dit daadwerkelijk wordt gedaan bij een walvis, maar alleen een man die uitlegt hoe hij het doet. Omdat Heri lid is van een heavy metal band uit de Faeröer Eilanden, werden we in feite gevraagd om de werkelijke feiten te negeren en zijn “feiten” en zijn woord als muzikant te accepteren als bewijs dat de jacht duurzaam en humaan is. Heri zelf heeft nog nooit een walvis gedood. Hij is gewoon een verdediger van de moordenaars, maar zelf geen moordenaar. Dit maakt het relatief makkelijk voor Heri om iets waar hij niet echt schuldig aan is te verdedigen, hij lijdt niet onder de psychologische behoefte om te rechtvaardigen wat hij gedaan heeft. Het is vergelijkbaar met hoe de soldaten met de grootste mond uit elke oorlog vaak degenen zijn die achter een bureau zaten en nooit iemand vermoord hebben. De meeste soldaten die wel vochten scheppen niet op over hun slachtoffers. Heri voelt dat het zijn vaderlandslievende plicht is om de Grind te verdedigen omdat het een Faeröer traditie is, maar ik voel geen behoefte of aandrang, en heb die ook nooit gehad, om de slachting van zeehonden in Canada te verdedigen, alleen maar omdat een paar Canadezen dit al een paar honderd jaar doen.

De slachting van babyzeehonden in Canada door mijn landgenoten is net zo wreed als de meedogenloze slachting van de grienden. In feite is de meerderheid van de Canadezen er tegen. De Faeröese meerderheid staat misschien achter de slachting van grienden, maar er zijn mensen in de Faeröer eilanden die zich beginnen te verzetten tegen de moorden. Deze ontluikende ontevredenheid moeten we koesteren. Heri gaf in het debat toe dat sommige walvissen inhumaan worden gedood. Hij gaf toe dat het doden van walvissen geen noodzaak is en dat de bevolking van de Faeröer eilanden hetzelfde voedsel tot haar beschikking heeft als in Europa. Hij gaf ook toe dat het kwik in de walvissen een ernstig probleem is. Ik denk dat Heri oprecht is in zijn overtuigingen en meningen, maar dat betekent niet dat hij gelijk heeft. Sommige mensen kunnen misschien hetzelfde gevoel hebben over mijn meningen en overtuigingen. Daarom zijn we naar de Faeröer Eilanden toegegaan en hebben daar het krachtigste wapen dat ooit uitgevonden is ontketend – de camera!

Het doel van onze campagne was niet om naar de Faeröer eilanden te gaan en deze slachting fysiek en voorgoed te stoppen binnen één campagne. We wisten hoe moeilijk zo’n strategie zou zijn. Maar het bleek dat geen enkele walvis gedood werd terwijl de bemanning van Sea Shepherd er was. Onze primaire strategie was om de obsceniteit van deze massale slachting van prachtige en intelligente wezens onder de aandacht te brengen. En dat hebben we gedaan, we bereikten miljoenen mensen met de beelden, de controverse en het conflict. Miljoenen mensen die niet wisten van het bestaan van de Faeröer eilanden hebben nu onuitwisbare herinneringen aan het bloed, de pijn en de meedogenloze slachtingen. Heri bleef steeds hetzelfde herhalen, dat het doden van de grienden niet anders is dan het slachten van koeien, kippen, en varkens in de slachthuizen.

Er zijn natuurlijk wel verschillen, maar waarom dit relevant is in een debat met een organisatie die voorstander is van vegetarisme en veganisme ontgaat me. De Sea Shepherd Conservation Society is vooral kritisch over de Deense bio-industrie waar de zandspiering, het primaire voedsel van de Noord-Atlantische papegaaiduikers, wordt gevoed aan legbatterijkippen. Sea Shepherd zou Heri’s zorg om de slachthuizen begrijpen als hij hier echt bezorgd om was, maar Heri koopt kip, rund- en varkensvlees uit de supermarkt. Sea Shepherd doet dat niet. Heri stelt dat het doden van de grienden legaal is, en technisch gezien klopt dat. De positie van Sea Shepherd is echter dat Denemarken,als lid van de Europese Unie, geen grote bedragen aan subsidies moet sturen naar de Faeröer eilanden tenzij de eilanden zich houden aan de Europese regelgeving, waarin het doden van walvissen als illegaal wordt bestempeld. De Faeröer eilanden moeten gedwongen worden om te kiezen tussen hun subsidies en supermarktvoedsel of hun barbaarse slachting.

Tot slot vergeleek Heri Sea Shepherd om onverklaarbare redenen met de tabaksindustrie, vooral omdat Sea Shepherd handelt in de verdediging van het leven, terwijl Heri opkomt voor lijden en dood. Heri bleef aandringen dat ik doe wat ik doe voor het geld, maar hij had zich er blijkbaar niet al te zeer in verdiept, omdat ik geen geld verdien met donaties. Ik verdien mijn inkomen met schrijven, het geven van lezingen en het maken van films, net zoals hij zijn brood verdient met muziek. We nemen donaties aan, maar uit onze boeken blijkt heel duidelijk dat het geld alleen wordt besteed aan juist die dingen tegen te houden die Heri verdedigt. 
Hij heeft toegeven dat hij niet genoeg onderzoek had gedaan toen hij zijn lied Rainbow Warrior over mij schreef. Hij besefte niet dat de Rainbow Warrior een schip van Greenpeace is, en dat ik niet aangesloten ben bij Greenpeace. Zijn beschrijving dat ik afkomstig ben uit een betonnen jungle is niet waar, want ik groeide op in een vissersdorp aan de oostkust van Canada en op dit moment woon ik op een eiland dat kleiner is dan het eiland waar hij vandaan komt. Zijn tactiek was om mij af te doen als een opportunistische stedeling, vervreemd van de natuur waar slachtingen de norm zijn. Het kan zijn dat dit de norm is in zijn wereld, maar niet in de mijne. Ik heb me mijn hele leven verzet tegen wreedheid en de vernietiging van de biodiversiteit, waaronder het opsporen van olifantenstropers in Tsavo East Park in Kenia, en het verdedigen van wolven in de Yukon, zeehonden op het ijs, en walvissen in de Zuidelijke Oceaan. Ik heb in feite meer tijd doorgebracht in de woestijn en in afgelegen en geïsoleerde plaatsen dan Heri heeft of ooit zal. Het is gemakkelijk om als rockster te preken vanuit de preekstoel van het podium, zingend over conflicten en stormen, gevechten en strijd, maar het is toch iets heel anders om stormen te bevechten tijdens confrontaties met meedogenloze vijanden op volle zee.

Heri leeft in een wereld van muziekinstrumenten, roadies, publiek en alle voordelen van een rockster. Het is iets heel anders om echte stormen te doorstaan en om deel te nemen aan fysieke confrontaties met een gewelddadige tegenstander op volle zee. Kortom, wij, de bemanningsleden van de Sea Shepherd schepen, zijn de echte Vikingen en Heri speelt er een op het podium. Toch is er iets anders dat Heri niet weet over mij en dat is dat mijn grootvader Otto Larsen Deens was en mijn vader’s familie uit Bretagne en Normandië kwam, dat maakt mijn erfgoed ook een Viking erfgoed, maar met een zeer groot verschil – Ik hoef geen intelligent en sociaal bewust wezen te doden om mijn afkomst te vieren of te bewijzen. Elke man kan een walvis of een babyzeehond doden als ze ervoor kiezen om meedogenloos te zijn, in plaats van zacht en vriendelijk, en als zij ervoor kiezen om empathie en compassie te ontkennen om wreedheid en de dood te omarmen.

De moderne Viking moet een kampioen zijn van de natuur en het leven, geen meedogenloze vernietiger. Bloed, dood en vernietiging zijn zo ouderwets, net als verkrachting en plundering, slavernij en menselijke offers, alle voormalige traditionele waarden van Viking-gemeenschappen in voorbije eeuwen. Maar ondanks dit alles heeft Heri Joensen de moed om zijn opvattingen te verdedigen en ik kan hem dat niet kwalijk nemen, vooral omdat het de Faeröer walvisvaarders en politici aan de morele kracht ontbrak om dit zelf te doen. Als dit het beste is waar de Faeröers mee kunnen komen om hun slachting te verdedigen, hebben zij duidelijk de morele overhand verloren. Dit gaat niet over tradities en waarden of cultuur en erfgoed. Het is gewoon een genadeloze, nietsontziende, bloederige orgie van dood en gebrek aan respect voor de natuur en voor het leven. De Grind moet sterven opdat de walvissen kunnen leven. Zo simpel is het.

 

Evenementen:

5 & 6 maart 2017
Utrecht
25 maart
De Koog, Texel
8 april
Harlingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: