Federaal beschermde zeeleeuwen bij Bonneville dam slachtoffer van kromme logica

3 april 2012

Federaal beschermde zeeleeuwen bij Bonneville dam slachtoffer van kromme logica

Artikel door gastcolumnist en activist Sandy McElhaney

File photo

De term zondebok dateert al uit de tijd van de oude Grieken. Zij gebruikten de term “pharmakos” om iemand (dikwijls een bedelaar of een crimineel) aan te duiden, die uit de gemeenschap was gestoten naar aanleiding van een natuurramp. In sommige gevallen werd de pharmakos gestenigd of geslagen. In andere gevallen werd hij of zij geëxecuteerd en werd de as op zee uitgestrooid.

We spoelen een aantal eeuwen vooruit, naar de wateren van Taiji, Japan, waar de dolfijnen de zondebok zijn. Ze worden bestempeld als “ongedierte” door vertegenwoordigers van de Japanse regering en enkele vissers die beweren dat de dolfijnen “hun” vis opeten. Daarom worden de dieren brutaal afgeslacht in een ondiepe baai. Van september 2011 tot maart 2012 waren de Sea Shepherd Cove Guardians getuige van de dood van meer dan zevenhonderd dolfijnen.

 Aan de andere kant van de Stille Oceaan, bij de Bonneville dam bij Portland, Oregon, is de Zalophus californianus (de Californische zeeleeuw) de zondebok van vertegenwoordigers van de staat en de federale regering. Samen met nog een aantal andere belangengroepen beweren zij belang te hebben bij de redding van bedreigde zalm of het vrijwaren van visrechten op de Columbia rivier. Het resultaat is dat een federale rechter onlangs de weg vrij maakte voor het laten inslapen van bijna dertig Californische zeeleeuwen, omdat zij bij de dam bedreigde zalm vangen. Een simpele rekensom wijst echter uit, dat de zeeleeuwen geen schuld treft. Een vraag-en-antwoord document, online gezet door het Northwest Regional Office van de National Marine Fisheries Service (NMFS) van de Amerikaanse weer- en klimaatorganisatie NOAA, stelt: “Het aandeel van de (zalm)trek geconsumeerd door zeeleeuwen hangt af van de grootte van de trek. Het aandeel varieerde over het algemeen tussen twee en vier procent sinds 2004, maar in 2011 was het slechts 1,6 procent”. Dit percentage staat in schril contrast met de zeventien procent van de jaarlijkse zalmtrek die de sportvissers, commerciële vissers en de plaatselijke bevolking vangen, volgens rapporten van de Humane Society of the United States (HSUS). Deze non-profit organisatie spande onlangs een rechtszaak aan om de geplaagde zeeleeuwen te redden.

Sportvisserij is een belangrijke bron van inkomsten en recreatie voor de staten langs de rivier Columbia. Het lijkt er dan ook op, dat de stem van de vissers veel zwaarder weegt dan de realiteit van de situatie. In de herfst van 2011 riep NMFS een werkgroep bijeen, om aanbevelingen te geven over de goed- of afkeuring van aanvragen om zeeleeuwen langs de Bonneville dam te doden. Het zag er vanaf het begin al niet goed uit voor de zeeleeuwen. Van de zestien leden van de werkgroep keurden er veertien de aanvraag van de staat goed. De tegenstemmers waren Sharon Young, vertegenwoordigster van HSUS, en Daryl Bonness, onafhankelijk onderzoeker en voorzitter van de commissie voor zeezoogdieren. “Gebaseerd op de beschikbare gegevens geloof ik niet dat het doden van de Californische zeeleeuwen het probleem gaat oplossen. Daarom zou men daar niet mee mogen doorgaan onder sectie 120”. Ondanks deze gegevens ondertekende James Lecky, directeur van het bureau voor beschermde hulpbronnen van NMFS, NOAA, op 15 maart 2012 een brief waarin het doden van de Californische zeeleeuwen – een soort beschermd door de wet ter bescherming van zeezoogdieren – bij de Bonneville dam mogelijk werd gemaakt.

Lecky heeft een goed gedocumenteerde voorgeschiedenis betreffende het negeren van logica en wetenschap en het toegeven aan de oproepen van belangengroepen. In 2002 legde hij wetenschappelijk bewijs van NMFS naast zich neer en gaf zijn fiat voor iets wat tot één van de grootste vissterfte in de Amerikaanse geschiedenis zou leiden. Maar liefst 70.000 zalmen stierven, toen water van de rivier Klamath werd omgeleid voor de landbouw. Mike Kelly, voormalig visserijbioloog van NOAA, moest in 2007 getuigen voor de commissie voor natuurlijke hulpbronnen van het Huis van Afgevaardigden. Hij vertelde toen, dat hij de opdracht kreeg van Lecky om – in tegenstelling tot het bewijsmateriaal – te besluiten dat een veel lagere waterstand geen nadelig effect zou hebben op federaal beschermde zalm. “Ik werd gevraagd om te zeggen dat één plus één drie is”, stelde hij, waarbij hij opmerkte dat die opdracht “bizar” en onwettelijk was. In een artikel uit 2007 in The Washington Post werd de beslissing hogerop in de hiërarchie gelinkt aan vice-president Dick Cheney.

In de nasleep van deze vissterfte werd Lecky bevorderd tot zijn huidige positie als directeur van natuurlijke hulpbronnen van NMFS. In deze hoedanigheid heeft hij voor NOAA een goed zicht op de opinievorming over bedreigde diersoorten. Er is iets niet pluis met het federale Agentschap voor Visserij. Het klopt gewoon niet… in ieder geval niet voor de dieren die het agentschap moet beschermen. De zalm in de Klamath rivier had water nodig om te overleven. De zeeleeuwen bij de Bonneville dam hebben vis nodig om te overleven. Overbevissing en andere factoren, inclusief de dam zelf, hebben een veel grotere impact op het zalmbestand dan de dertig zeeleeuwen die men nu wil doden. Helaas, voor wie bezorgd is om de bescherming van zeezoogdieren lijkt het alsof het voor NMFS gemakkelijker is de zeeleeuwen tot zondebok te maken, dan een echte oplossing te vinden voor de problemen bij de Bonneville dam.

Klik hier en onderteken de petitie om de Bonneville zeeleeuwen te redden

 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: