Ben ik een ‘echte’ Canadees?

28 maart 2012

Ben ik een 'echte' Canadees?

Commentaar door Kapitein Paul Watson

O Canada!
Our home and native land!
True patriot love in all thy sealers command.
With glowing hearts we see the clubs rise,
So that seals will not be strong and free!
From far and wide, O Canada,
We club the baby seals for thee.
God keep our clubs bloody and protestor free!
O Canada, we club the baby seals for thee.
O Canada, we club the baby seals for thee.

Captain Paul Watson protecting a seal pup from slaughterKapitein Paul Watson beschermt een zeehondenpup tegen afslachting

Volgens de Canadese overheid ben ik geen echte, vaderlandslievende Canadees, omdat ik een tegenstander ben van het doodknuppelen van babyzeehondjes.

Ik dacht dat ik een Canadees was. Ik ben geboren in Canada, net als mijn vader en moeder. Ik ben opgegroeid in een vissersdorpje aan de oostkust van de maritieme provincie New Brunswick, in een gezin van Acadische afkomst, wiens oorsprong teruggaat naar Nova Scotia, Prince Edward Island en de Franse eilanden St. Pierre en Miquelon. Daar kwamen in 1587 mijn eerste Noord-Amerikaanse voorouders vanuit Bretagne (Frankrijk) aan.

Mijn achternaam Watson is vanuit Schotland overgekomen naar de Canadese kust. Dit gebeurde onder het commando van generaal James Wolfe in 1759 tijdens de Slag om Quebec. Een Schotse soldaat bleef achter, trouwde met een Acadische vrouw uit New France en vestigde zich in Gaspe. Met als resultaat dat ik tweehonderd jaar later ben geboren.

Ik ben van Acadische komaf, opgegroeid aan de Canadese kust, maar ik ben kennelijk geen echte Canadees!

Ik denk, dat ik mijn land voor de eerste keer verraadde, toen ik op mijn tiende voor het eerst getuige was van het doodknuppelen van een baby zadelrob aan de kust van New Brunswick, bij de Golf van St. Lawrence. Ik keek in de grote, onschuldige ogen van de witte zeehondenpup vlak voordat de visser zijn schedel insloeg met een houten knuppel.

Dat is vijftig jaar geleden en ik zie het vandaag de dag nog steeds voor me. Het was een koelbloedige, door de overheid gesteunde moord op een onschuldig jong zoogdier, wiens leven beëindigd werd toen het net de wereld om zich heen begon te ontdekken.

Een halve eeuw later achtervolgt dat beeld me nog steeds en het maakt me nog steeds kwaad.

De Canadese overheid vindt dat ik geen echte Canadees ben, omdat ik opkom tegen deze gruweldaden. In hun ogen ben je alleen een echte Canadees als je de wreedheid van het doodknuppelen en het soms levend villen van zeehondenjongen accepteert en steunt. De vissers van Newfoundland en de Magdalena-eilanden zijn in de ogen van de meeste Canadese politici de ideale Canadezen. Zij zwelgen in de bloedige geschiedenis van slachtingen. Een voorbeeld is het verlenen van de Order of the British Empire aan Abraham Kean, de meedogenloze moordenaar van miljoenen zeehonden en tientallen zeelui. Een ander voorbeeld is het eten van een rauw zeehondenhart door de gouverneur-generaal op de nationale televisie. Ze maken van ongeschoolde babymoordenaars legendarische helden, die de ‘nobele’ tradities in stand houden. Tegelijkertijd plaatsen ze Canadezen die zich verzetten tegen deze slachting in kwaad daglicht; mensen zoals Brian Davies, Rebecca Aldworth en ikzelf.

Credit: RaesideBijdrage: Raeside

Toen Canada jaren geleden de Koninklijke Commissie voor Zeehonden en Zeehondenjacht oprichtte, werd deze commissie een propagandamachine voor Canada. Ze verwierp elk bewijs van wreedheid en ecologische vernietiging. De commissie behandelde de zeehondenjagers en hun aanhangers als vorsten.

Ik was een boos kind, na getuige te zijn geweest van de dood van een zeehondenbaby. Vijftig jaar later ben ik nog steeds kwaad op mijn landgenoten, die zeehonden doodknuppelen en de oceanen leegroven zonder stil te staan bij de verwoesting die zij veroorzaken.

"Meneer de voorzitter, ik zou graag zien dat de zes miljoen zeehonden – of hoeveel het er ook zijn – gedood, verkocht, vernietigd of verbrand worden. Het maakt me niet uit wat er met ze gebeurt... Wat zij (de vissers) wilden, is het recht om zeehonden te doden. Zij hebben dat recht en hoe meer ze er doden, hoe beter ik het vind." (Hansard, 4 mei 1998)

John Efford, Minister van Visserij van Newfoundland 

Ik ben opgegroeid in een vissersdorp en heb daardoor geen romantische illusies over vissers. Ik heb gezien hoe ze olie vanaf hun boten de zee in pompen. Ik heb gezien hoe ze uit ergernis schieten op vogels en zeehonden. Ik heb gezien hoe ze hun afval overboord gooien. Ik heb gezien hoe ze zeuren over hoe zeehonden, dolfijnen en zeevogels hun vis ‘stelen’. Ik heb maar weinig vissers ontmoet met kennis van ecologie en nog minder met empathie voor de levens en gevoelens van andere diersoorten.

Waar ik me echt aan erger, is dat deze mensen jarenlang de oceanen plunderen, net zolang tot het ecologisch systeem uitgeput is. Vervolgens eisen ze compensatie, omdat ze niets meer kunnen vangen. Eerst onttrekken ze dus teveel uit de natuur en als ze ontdekken dat er niets meer te halen valt, willen ze geld uit publieke middelen onttrekken. Dus eerst stelen ze van de natuur en als er niets meer over is, stelen ze van de belastingbetaler.

Het lijkt hun universele mening te zijn, dat de rest van de wereld hen iets verschuldigd is en dat de rest van de wereld hen moet betalen voor de vis die ze dankzij hun eigen foute werkwijze niet meer kunnen vangen. Politici, altijd bang de machtige visserijlobby overstuur te maken, geven hen gehoorzaam wat ze willen. Ik noem het homopecheaphobia, ofwel de angst van politici voor vissers. De overheid geeft enorme hoeveelheden belastinggeld uit aan het kopen van de ‘integriteit’ van de wetenschappelijke instituten, die bij hen in dienst zijn. Ik noem ze bio-instituten.

Ik heb over de hele wereld vissers aan het werk gezien. Zij beschuldigen andere diersoorten van de achteruitgang van de visstanden. Ze beschuldigen zeehonden, pelikanen, dolfijnen, zeemeeuwen, papegaaiduikers en zeeotters. Kortom, iedereen behalve zichzelf. Politici en hun volgzame wetenschappers steunen deze hysterie.

De hypocriete vissers die de meeste beschuldigingen uiten zijn volgens mij de vissers uit Newfoundland, Nova Scotia, New Brunswick en Quebec. Zij wijzen met de beschuldigende vinger naar de zadelrob en hebben door de jaren heen tientallen miljoenen van deze onschuldige wezens afgeslacht. Met andere woorden, dit zijn de vissers uit mijn eigen land en uit mijn eigen regio.

Vanwege mijn verzet tegen de wreedheid van de zeehondenjacht ben ik door de jaren heen geslagen door zeehondenjagers, de Canadese politie en ambtenaren van het Ministerie van Visserij. Ik ben gevangengezet en beboet, mijn schepen zijn in beslag genomen en ik ben geregeld beledigd en belasterd door Canadese politici.

Credit: RaesideBijdrage: Raeside

Het is het allemaal waard geweest, want na decennialang vechten tegen deze bloederige slachting is de commerciële markt voor zeehondenproducten ingestort. Ondanks het feit dat Canada vorig jaar een belachelijk quotum van 400.000 zeehonden vaststelde, werden er 38.000 gedood. De Canadese overheid lijkt oogkleppen op te hebben door dit jaar weer een quota van 400.000 vast te stellen. Dit terwijl ze maar al te goed weten, dat nog geen tien procent van dit aantal gehaald zal worden, omdat er in een geciviliseerde wereld simpelweg geen markt is voor zeehondenproducten.

Dit wil niet zeggen, dat Canada niet geprobeerd heeft een markt te creëren. Canada heeft daarbij belastinggeld gebruikt om Rusland, China en andere landen te overreden zeehondenproducten te kopen. Dit ging zelfs zo ver, dat de Canadese minister-president Stephen Harper geprobeerd heeft zeehondenpenissen te verkopen aan China als een alternatief voor Viagra. Dit zou zogenaamd potentieverhogend moeten werken.

Het is verbazingwekkend hoe deze Canadese politici aanpappen met deze sadistische babymoordenaars. Sommigen hebben aktetassen van zeehondenpels en in de cafetaria van het federaal parlement wordt zeehondenvlees geserveerd. Als het niet om het zaaien van dood en verderf ging, zou het lachwekkend zijn geweest. Zadelrobben worden bedreigd door de klimaatverandering en het verdwijnen van het ijsschotsen, waardoor elk voorjaar tienduizenden zeehondenpups verdrinken. Minister van Visserij Keith Ashfield, een man uit mijn geboorteprovincie New Brunswick, lijkt echter geen empathie of genade te kennen. Hij heeft arrogant opgeroepen tot de slachting van 400.000 zeehonden in 2012.

Hij praat de vissers na, met hun zielige gejammer dat de zeehonden ‘hun’ vis opeten. Dit ondanks het feit dat voor Europeanen zich vestigden in Noord-Amerika er rond de 45 miljoen zeehonden aan de Oostkust leefden en er toen absoluut geen tekort aan vis was.

Het is de hebzucht van de mens die verantwoordelijk is voor het verdwijnen van de vis en de zeehonden als zondebok aanwijzen zal de vis niet terugbrengen. Het maakt de situatie juist erger, omdat zeehonden roofvissen eten die op kabeljauw jagen. Als de zeehondenpopulaties kleiner worden resulteert dit in een grotere populatie van deze roofvissen, zoals haring, makreel en lodde. Kortom, de visstanden zullen op deze manier blijven teruglopen. De commerciële zeehondenjacht is teruggebracht tot een veredeld welzijnsproject voor Canadese politici, die ruziemaken over welke partij het beste is voor de vissers. Ze zijn het er allemaal over eens, dat elke Canadees die tegen de zeehondenjacht is daarom geen echte Canadees is.

Dus net zoals een tijdje geleden door het bestuur van Greenpeace werd verklaard, dat ik geen mede-oprichter van Greenpeace was, ben ik nu kennelijk niet eens meer een Canadees. Nou ja, ik ben nog steeds een aardbewoner. Hoewel, vorig jaar was er een Japanse demonstrant met een bord waarop stond: “Sea Shepherd verdwijn van deze aarde.” Heerlijk om zo verdomd populair te zijn.

 

Evenementen:

5 & 6 maart 2017
Utrecht
25 maart
De Koog, Texel
8 april
Harlingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: