De Canadese zeehondenjacht is dood! Lang leve de zeehonden!

29 januari 2012

De Canadese zeehondenjacht is dood! Lang leve de zeehonden!

Commentaar door Kapitein Paul Watson

"Ik zou graag zien dat de zes miljoen zeehonden, of ongeacht het aantal dat daarginds is, gedood en verkocht worden, of vernietigd of verbrand worden. Het kan me niet schelen wat er met ze gebeurt. Als er een markt zou zijn voor meer zeehonden, zouden commerciële zeehondenjagers op zeehonden jagen en ze doden. De zeehondenjagers die jagen 'voor persoonlijk gebruik' ... kunnen ze niet verkopen omdat er geen markt voor is. Wat ze willen is het recht om erop uit te gaan en de zeehonden te doden .... en hoe meer ze er doden, hoe beter."

Dhr. John Efford, voormalig minister van Natuurlijke Hulpbronnen van Canada en voormalig minister van Visserij van de provincie Newfoundland.

Paul Watson with baby Harp SealArchief foto: Paul Watson met een zadelrob jongIk bestrijd de Canadese zeehondenjacht sinds 1974. Het is bijna vier decennia een lange en moeilijke weg geweest. Gedurende die tijd heb ik zes keer schepen het ijs in genomen, in 1979, 1981, 1983, 1998, 2005 en 2008. Ik heb drie helikopter campagnes geleid in 1976, 1977 en 1995. Gedurende deze tijd hebben we zeehondenjachtschepen uit het ijs gejaagd, zeehondenjachtschepen geblokkeerd in de haven, kilometers gelopen over verraderlijk ijs, de Canadese visserij beambten en de Royal Canadian Mounted Police geconfronteerd, gedebatteerd met senatoren, leden van het Parlement, premiers van Newfoundland, ministers van Visserij en minister-presidenten. We hebben de beroemdheden Brigitte Bardot, Richard Dean Anderson en Martin Sheen naar de ijsschotsen meegenomen en we werkten eraan om een wereldwijd verbod op zeehondenproducten te krijgen. We zijn gearresteerd, geslagen door de politie en door de zeehondenjagers, verloren een schip en we zijn in heel Canada belasterd als eco-terroristen, extremisten en verraders.

We hebben zelfs een niet-wrede, niet-dodelijk alternatief voor de zeehondenjacht bedacht, namelijk het afborstelen van de ruiende vacht van het zadelrob jong omdat het dezelfde eigenschappen heeft als dons. De regering verwierp ons alternatief. De overheid wilde dat de zeehonden zouden sterven.

Maar uiteindelijk hebben wij gewonnen!

De commercie voor de Canadese zeehondenjacht is dood en het zal geen plaats hebben in de 21e eeuw. Deze achterhaalde barbaarse praktijk wordt in de prullenbak van de geschiedenis gegooid, waar het behoort. En eindelijk na een levenslange strijd om het te stoppen is deze obscene schande voor alle opzichten en doeleinden – dood.

Het is een halve eeuw geleden, toen ik tien jaar oud was, toen ik zag dat een zeehond doodgeknuppeld werd aan de oevers van mijn geboortestad New Brunswick in de Golf van St. Lawrence. Het was vanaf toen mijn droom om er een einde aan te maken en die droom is bijna uitgekomen.

Vorig jaar heeft de Canadese minister van Visserij, Gail Shea, in een belachelijke vlaag van wrok het slachtquota op 400.000 gezet, ondanks de wetenschap dat er geen levensvatbare markt voor dit wrede en ecologisch destructieve product is. Het werkelijk aantal doden was met 38.000 zeehondenjongen, minder dan 10% van het quotum.

De jagers willen misschien wel zeehonden doden maar ze zijn ook praktisch genoeg om te weten dat het weinig zin heeft hen te doden als er geen markt is voor de pelzen. Vorig jaar bracht de hele industrie minder dan een miljoen dollar op en heeft het de Canadese belastingbetaler veel meer dan dat bedrag gekost aan subsidies, public relations en gratis ijsbreekdiensten voor de zeehondenmoordenaars.

De laatste paar jaar heeft de commerciële zeehondenjacht overleefd als een veredeld sociaal systeem dat wordt ondersteund door politici die zich verlagen tot allerlei theatrale stunts om het te promoten, variërend van het opdienen van zeehondenvlees in de parlementaire restaurant tot aan de gouverneur-generaal die haar tanden zet in een rauw zeehondenhart met het bloed druipend langs haar kin.

Dankzij het feit dat de zeehondenproducten zijn verboden in de VS, Europa en Rusland, is de wereldwijde markt ingestort.
Het is een erg lange strijd geweest en de eer hiervoor gaat naar de vele organisaties en personen die zo lang en zo hartstochtelijk hebben gestreden om deze overwinning te behalen voor deze prachtige wezens.

De reeds overleden Cleveland Amory en het Fund for Animals, Brian Davies en het IFAW (International Fund for Animal Welfare), Rebecca Aldworth en de Human Society of the United States, Brigitte Bardot en de Brigitte Bardot Foundation, PETA (People for the Ethical Treatment of Animals), de Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals, HarpSeals.org en aan de gepassioneerde bemanningen die met me meegegaan zijn naar het ijs, eerst bij Greenpeace in 1976 en 1977 en daarna met de Sea Shepherd Conservation Society.

Het was een strijd die begon in de jaren zestig maar nu het commercieel slachten is beëindigd zal het slechts een paar jaar duren totdat het slachten afneemt tot het aantal wat de sadistische wilden op de Magdalena Eilanden van Quebec en een paar buitenposten van Newfoundland doden voor recreatie.

We namen het op tegen de Canadese regering en de regeringen van Quebec, Prins Edwardeiland, Nova Scotia en Newfoundland. We namen op tegen de Canadese en Noorse bontindustrie en de Canadian Sealing Association. We namen het tegen hen op en door middel van vastberadenheid, doorzettingsvermogen en geduld confronteerden en verminderden we het aantal moordenaars, jaar na jaar, gebruikmakend van het meest krachtige en effectieve wapen dat ooit is uitgevonden – de camera.

Door middel van visuele beelden, door middel van drama en via de media hebben we de wereld bewust gemaakt van deze wreedheid tegen zeedieren en we hielden hen op de hoogte, het internationale publiek eraan herinnerend dat onze passie voor de zaak nooit is gestorven. Jaar na jaar stonden we in het zicht van de moordenaars en jaar na jaar groeiden we sterker terwijl de moordenaars zwakker werden.

Volgende maand zal de Canadese overheid opnieuw gooien met een paar belachelijk hoge slachtquota, gevolgd door het aanbiedingen van subsidies (financiële voordelen) in hun voortgaande belachelijke kruistocht voor het in stand houden van de zeehondenjacht ondanks de wereldwijde afkeuring.

Het doet er niet toe. Zij zullen falen. Het is nu duidelijk: er zal geen zeehondenjacht meer zijn.

We hebben gewonnen. De zeehonden hebben gewonnen. De Canadese zeehondenjacht is beëindigd!
Lang leve de zeehonden.

Nu moeten we het slachten van de Zuid-Afrikaanse pelsrobben in Namibië stoppen.

 

Evenementen:

5 & 6 maart 2017
Utrecht
25 maart
De Koog, Texel
8 april
Harlingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: