Van Garrett tot Gillard – Een regering die haar beloftes niet houdt

13 januari 2012

Van Garrett tot Gillard – Een regering die haar beloftes niet houdt

Commentaar door Kapitein Paul Watson

Minister-president Julia Gillard haastte zich om de drie moedige Australiërs die de Shonan Maru #2 enterden te veroordelen en tussenkomsten van Sea Shepherd af te doen als “onaanvaardbaar”. Ze vergeet echter dat zij en haar regering de verantwoordelijkheid dragen voor de toenemende confrontaties tussen walvisjagers en hun tegenstanders.

Haar regering heeft beloften gedaan. Die beloften hebben hoop gegeven aan natuurbeschermers en aan alle Australiërs die een einde wilden maken aan de walvisvangst in de Zuidelijke Oceaan.

Het begon allemaal met voormalig minister van Milieu Peter Garrett, die in 2007 in zijn verkiezingstoespraak beloofde om hard op te treden tegen de walvisvangst..

Er is niets onoprechter dan een politicus vlak voor een verkiezing. Ze strooien beloftes in het rond en hun optreden heeft een laagje vernis van toewijding en vastberadenheid dat je snel kan afpellen nadat de stemmen geteld zijn.

Hij heeft ons natuurlijk voor de gek gehouden. Voor Kevin Rudd was hij het gedroomde trojaanse paard om de groene stemmen van de Green Party weg te snoepen.

Toen mijnheer Garrett nog een natuurbeschermer en muzikant van Midnight Oil was, was hij een man om trots op te zijn, iemand voor wie je een diepe bewondering kon hebben omwille van zijn toewijding voor natuurbescherming. Ik stond een keer met hem op de houthakkerswegen van Clayquot Valley op Vancouver Island, Canada, om te protesteren tegen kaalslag. In 1993 gaf Midnight Oil een concert midden op zo’n houthakkersweg. Verdorie, we hielden van hen, en we hielden van Peter Garrett. Hij was de man!

In november 2007 raadde ik al onze Australische supporters en vrienden aan om voor Labor te kiezen, omdat volgens Garrett een regering met Rudd effectief iets zou gaan doen om walvissen te beschermen tegen illegale jachtactiviteiten door de Japanners in het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan.

Wisten wij veel dat hij Australiës Benedict Arnold (Amerikaanse landverrader uit de Burgeroorlog – red.) was, en dat hij de groene beweging helemaal zou verraden door zijn steun te geven aan uraniumdelving, de houtspaanders- en houtkapindustrie en het uitroeien van kangoeroes – en dat hij zonder enig schaamtegevoel zijn beloftes over walvisvangst van voor de verkiezingen zou vergeten.

Hoe konden wij in november 2007 weten dat Peter Garrett was overgelopen naar de Duistere Zijde? Hij leek de dolende ridder van de moderne Australische politiek, een man met integriteit en moed, klaar om te strijden voor rechtvaardigheid en voor de planeet.

Wat we kregen was hetzelfde ouwe liedje. Gewoon weer een onder de duim gehouden, ondergeschikte pion in een politieke machine. Iemand die deed wat hem gezegd werd en er naar streefde om zijn politieke oversten – eerder dan de mensen die hem verkozen hadden – te behagen en te begunstigen.

Onderstaande verklaring werd afgelegd door Peter Garrett in september 2007:

Peter Garrett , parlementariër
Schaduwminister voor Klimaatverandering, Milieu en Erfgoed

Verklaring voor de pers – 18 september 2007

De regering moet de Japanse walvisjacht een krachtig halt toeroepen

Een regering onder leiding van Kevin Rudd zou niet in de weg staan van de Humane Society International (HSI) en haar rechtszaak bij het Federaal Gerechtshof om een verbod te vragen op het doden van walvissen in het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan door het Japanse bedrijf Kyodo Senpaku Kaisha Ltd.

Labor heeft een duidelijk politiek standpunt: wij zullen de Australische wetgeving afdwingen die het afslachten van walvissen in het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan verbiedt. Daarom zal Labor elk verbod afdwingen dat door de gerechtshoven tegen de Japanse walvisvaarders wordt opgelegd.

Ik wil een krachtige en duidelijke boodschap afgeven aan het Australische volk dat Labor gelooft in het afdwingen van Australische wetgeving. Het is juist en voor de hand liggend dat we dit doen.

De regering-Howard heeft een lachertje van onze wetgeving gemaakt door te weigeren de beschermingsmaatregelen in het walvisreservaat af te dwingen. En dat is eerlijk gezegd gewoon niet goed genoeg.

Er is een oceaan vol helder water tussen de regering-Howard en Labor als het gaat om de walvisjacht.

Labor heeft het lef om op te staan tegen de Japanse walvisvaarders – de regering-Howard zal dit niet doen.

Mijnheer Turnbull praat veel, maar doet niets. Veel mooie plaatjes van walvissen in zijn verkiezingsmateriaal, maar geen resultaten.

We verwachten niet dat de regering hier veel gehoor aan zal geven. Zo’n verlegenheid zou je niet zien bij een Labor regering.

Als we verkozen worden zal Labor onder Rudd het afdwingen van Australische wetgeving die het afslachten van walvissen in het Australische walvisreservaat verbiedt, niet in de weg staan.

Het is nu moeilijk te geloven dat Peter Garrett deze verklaring aflegde. Ik vind vooral zijn verwijzing naar Malcolm Turnbull als: “praat veel, maar doet niets. Veel mooie plaatjes van walvissen in zijn verkiezingsmateriaal, maar geen resultaten” geslaagd.

Hij sprak tegen een spiegel.

Senator Ian Campbell heeft, toen hij milieuminister was, veel meer gedaan dan Garrett, en hij heeft ons ook effectief gesteund in onze inspaningen om de walvissen te beschermen. De stem van Australië werd, via Campbell op de IWC vergadering van 2007, over de hele wereld gehoord. Garrett heeft deze stem in 2008 danig afgezwakt.

Deze regering heeft niet één keer met Sea Shepherd gesproken. Ze praten alleen met de Japanse walvisvaarders, maar nooit met ons. Dat is niet echt onpartijdig. Wat deze regering doet is vage bedreigingen uitsturen via de media en ons tegenwerken met passief-agressieve tactieken zoals het weigeren van visa voor bemanningsleden, het weigeren van een fiscaal statuut en het aan Japanse walvisvaarders overlaten om een beslissing van het Australische Federaal Gerechtshof met de voeten te treden.

Peter Garret had zijn ding gedaan voor Kevin Rudd en was verder niet nuttig meer. Kevin Rudd liet hem prompt vallen en verweet hem een incompetent politicus te zijn (nogal wiedes, hij is een rockzanger, Kevin, en om uit te blinken in de kunst van het bedrog heb je jaren oefening nodig).

Het bleek dat hij niet de echte milieuminister was, maar slechts de minister van alles waar Penny Wong geen tijd voor had.

Toen Kevin Rudd haar zijn rug eventjes toe keerde, maakte Julia Gillard van de gelegenheid gebruik om een mes tussen zijn schouders te planten en de macht te grijpen. Zo werd ze Australiës eerste vrouwelijke minister-president én alweer een teleurstelling voor mensen die zich het lot van de oceanen en de planeet aan trekken.

Minister-president Julia Gillard mag dan Kevin Rudd hebben afgezet, haar partij blijft wel verplicht om de verkiezingsbeloftes van Rudd en Garrett na te komen.

Door de walvisvaarders voor het Internationaal Gerechtshof te slepen los je dit probleem niet op. Ten eerste zal dat jaren duren en zelfs als de beslissing in het voordeel is van Australië, dan nog zullen de Japanners deze beslissing negeren en blijven jagen op walvissen. Net zoals ze nu het verbod op het gebruik van zware brandstof onder 60° zuiderbreedte van de Internationale Maritieme Organisatie naast zich neerleggen.

Het Australische Federaal Gerechtshof besliste in 2008 dat walvisvaarders de Exclusieve Economische zone (EEZ) van 200 mijl niet mogen betreden. Australië moet deze beslissing afdwingen.

Humane Society International herinnert Australië er aan dat de aanwezigheid van Japanse walvisvaarders in de Australische territoriale wateren illegaal is.

Een verklaring van Humane Society International, de organisatie die de Japanse walvisvaarders met succes voor het gerecht daagde en een rechterlijk bevel verkreeg dat de Japanse walvisvaarders de toegang tot de Australische territoriale wateren ontzegt:

Het is volgens de Environment Protection and Biodiversity Conservation Act 1999 (de wet uit 1999 ter bescherming van het milieu en van het behoud van de biodiversiteit) een vergrijp wanneer een walvisvaarder opereert binnen Australië’s EEZ van 200 mijl, en niet enkel binnen de 12 zeemijl van de territoriale wateren. HSI stelt dan ook dat de Shonan Maru #2 de bepalingen van de wet overtrad toen het schip binnen Australië’s EEZ was en dat het daarom op dat moment in beslag zou moeten genomen zijn. Op dezelfde manier is het betreden door de Yushin Maru #3 van de wateren voor de kust van Macquarie eiland een inbreuk op de wet, en des te ernstiger omdat dit sub-Antarctisch gebied op de Werelderfgoedlijst staat. HSI is zeer verheugd te vernemen dat de 3 activisten die aan boord van het schip werden vastgehouden nu zullen worden vrijgelaten.

Dus in plaats van ervoor te zorgen dat deze beslissing wordt nageleefd, laat Julia Gillard toe dat walvisvaarders Australische territoriale wateren binnendringen en verkettert ze haar eigen burgers wanneer die tegen deze indringing protesteren door het “hun acties zullen de belastingbetalers geld kosten” liedje.

Eerst gelooft de Australische regering de walvisvaarders op hun woord dat ze zich buiten de aansluitende zone van 24 mijl bevonden (dat is nog steeds ruim binnen de EEZ), en dan laat ze toe dat drie mannen van Forest Rescue, allen Australische burgers, van net buiten de Australische kust tot in de internationale wateren meegenomen worden. In feite liet de Australische regering toe dat ze ontvoerd werden.

Toen Sea Shepherd solide bewijs voorlegde dat de gevangenneming van de drie mannen plaats vond op 16 mijl voor de kust, had de regering geen andere keuze dan hen terug te halen, maar beweerde ze wel dat deze operatie de belastingbetaler honderdduizenden dollars zou kosten. Dit alles ondanks het feit dat het niets zou gekost hebben om de mannen simpelweg over te brengen van de Shonan Maru #2 naar de Steve Irwin, die zich slechts een paar mijl verder bevond.

De Australische regering had zich deze uitgaven kunnen besparen door simpelweg aan Sea Shepherd toegang te geven tot dezelfde communicatiekanalen die ze aan de Japanse walvisvaarders toestaat.

Het is moeilijk om de bezorgdheid van de minister-president voor de portemonnee van de belastingbetaler ernstig te nemen als je weet dat de verkozen politici in Canberra 300 miljoen euro ontvangen in lonen en voordelen, wat neerkomt op 1,32 miljoen euro per persoon.

Als het de minister-president ernst is om de dollars van de belastingbetalers niet te verspillen, dan weet ze waar ze kan beginnen. Namelijk door het met senator Bob Brown eens te zijn, wanneer die zegt dat politici zichzelf een loonsverlaging in plaats van opslag moeten toekennen.

Het was de minister-president die, om de drie mannen van Forest Rescue terug te brengen, de duurste optie koos. Wij hadden het gratis kunnen doen. Dat zij de duurste optie kiest en dan ons de kosten hiervoor verwijt is gewoon politiek opportunisme. Deze beslissing heeft de bedoeling om anti-walvisvaarders te verketteren door hen voor te stellen als een last voor de belastingbetaler. Het is dit politieke spelletje waar de Australische belastingbetalers nu honderdduizenden dollars voor zullen betalen.

Om deze redenen, en omdat ze de beloftes van haar partij niet nakomt, is het duidelijk dat Julia Gillard geen eerlijk politicus is.

Het kan best zijn dat dit commentaar mij de toegang tot Australië zal kosten, maar ik heb altijd geloofd dat vrijheid van meningsuiting uitgeoefend moet worden, ongeacht de politieke gevolgen.

Het komt erop neer dat deze regering beloofd heeft een einde te maken aan de walvisvangst in het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan, en zij hebben bitter weinig gedaan om deze belofte na te komen. 

 

Divine Wind
Bezoek onze
Operation Divine Wind
website voor informatie over onze
"2011-12 Antarctic Whale Defense"
 Campagne
 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: