Surfen – De Delicate Kunst van Leven in Harmonie met de Zee

2 december 2011

Surfen – De Delicate Kunst van Leven in Harmonie met de Zee

Commentaar door Kapitein Paul Watson

Surfing: The Delicate ArtEr is geen enkele menselijke activiteit met betrekking tot de zee, die meer diepgaand en intiem is, noch meer respectvol voor onze prachtige moeder Oceaan, dan surfen.

Duikers verkennen de stille diepten en verplaatsen zich tussen de bewoners van de zee en zijn dus nauw verbonden met de grote diversiteit van het leven binnen de bovenste diepten. Ze gaan onder de golven op onderzoek uit en zweven door het water als vogels door de lucht, maar wat ze ook proberen, zij zullen nooit helemaal één zijn met de oceaan. Ze worden belemmerd door de behoefte aan zuurstof en een beperking op diepte, in verband met de druk.

Zeilers zijn meer in harmonie met de grote winden, die de oceanen knuffelen in een koele omhelzing met de aarde. Ze reizen op de golven tussen de zee en de lucht, in een onzichtbaar element van constante en onvoorspelbare beweging. Ze zijn zo in de buurt van de zee, maar dichter bij de wind. Het is de wind, die hen gratie geeft, meer nog dan de zee.

Surfers, echter, zijn de echte ambassadeurs van de zee op verschillende manieren. Surfen is uitgegroeid tot meer dan een sport, meer dan een recreatieve activiteit. Surfen is de ruimte waar de zee de kustlijn kust en waar de volledige ontzagwekkende kracht van de oceaan ons kwetsbare lichaam omhelst, in de ultieme test van ons geloof in de natuur en onszelf.

De branding is waar we spreken, dansen, spelen en meest intiem worden met de zee. Waar we de kracht voelen van de hoogste hoogheid van deze grote en uitgestrekte entiteit, die het leven schenkt aan iedereen die zich op het land of in en rond het water bevindt. De branding is de kolkende vruchtbare baarmoeder, waaruit ons respect en liefde voor de oceaan geboren is.

Ik heb iets meer respect voor surfers dan voor zeilers, duikers en zwemmers, alleen omdat er geen ander gebied van menselijk handelen is die een dergelijke vrijheid inspireert, die meer natuurlijk talent bevordert en die meer pure oorspronkelijke passie stimuleert dan surfen.

Waar anders kan de gratie, tentoongesteld door Kelly Slater of Stephanie Gilmore, zo mooi worden gecultiveerd, met bewegingen, die zo artistiek worden uitgevoerd en beheerst, in harmonie met ons meest essentiële element, dan in surfen? Waar anders kan de combinatie van kunst en de schijnbaar chaotische botsing van de zee met het land worden omgezet in een gepassioneerde spiritualiteit door iemand als vrije surfer Dave Rastovich? Welke andere atletische inspanning zou een industrie zo kunnen inspireren als deze, die strookt met de eisen van de jonge waterridders, die de golven berijden en een vrijheid uitdrukken die nergens op land wordt gevonden. Surfers beheersen de surfindustrie; de industrie heeft geen invloed op de surfers of het surfen.

Van de pionierende Polynesiërs met hun lange zware planken tot de hedendaagse verscheidenheid aan surfers wereldwijd, die een scala aan innovatieve boards gebruiken; surfen is een spirituele activiteit geworden, die op energieke wijze respect voor de natuur, voor het leven en voor de zuiverheid en kracht van de zee voortbrengt. De surfplank is een robuust en sierlijk magisch tapijt, waarop we de ziel van de zee onder onze voeten voelen. Er zit magie, passie en liefde in de vormgeving van de surfplank en deze wordt weer doorgegeven door degene die de plank meeneemt op de stijgende boezem van de brekende golven; zij het om redenen van competitie, kunst, meditatie of voor het pure, volslagen oprechte plezier.

Een surfer zijn in geest, lichaam en ziel, betekent intuïtief voelen en intiem begrijpen dat alles met elkaar verbonden is en dat er één grote waarheid is; de zee is leven en zonder de zee – sterven we!

En als het dus gaat om dat grote levensbevestigende wonder - de oceaan, vinden we surfers op de grote en wonderbaarlijke, kortstondige treden van deze enorme blauwwitte kathedraal, waar de zee het land ontmoet en begroet. Waar we surfers vinden, vinden we karakter. En dat wilde ontembare karakter is voortdurend op zoek naar evenwicht tussen de vrijheid van meningsuiting (waar surfers om bekend staan) en een oneindig respect voor natuur en de diversiteit van het leven binnen de diepten van onze enorme stromen. Dit evenwicht kan zowel negatief als positief worden beïnvloed door de reactie op ervaringen die woede en angst uitlokken.

Surfers zijn vergelijkbaar met mythische Jedi ridders en de kracht voor het goede kan verschuiven naar de donkere en slechte kant, wanneer angst, bezorgdheid en woede naar boven komen en beginnen te knagen. Eén aanleiding hiervoor is het conflict, dat af en toe ontstaat door in aanraking te komen met het meest waardevolle, krachtige en van oudsher meest gevreesde roofdier van de zee – de haai.

Er mogen hier geen illusies zijn. Haaien kunnen gevaarlijk zijn voor iemand, die niet bekend is met de lichaamstaal en het gedrag van deze prachtige familie van ultieme waterroofdieren. Er zijn surfers zwaar gewond geraakt en een paar noodlottige surfers zijn gestorven door aanvallen van haaien.

Het gebeurt!

Haaienaanvallen komen echter niet veel voor. Gemiddeld, van de zeven miljard mensen op deze planeet, waarvan een groot deel dagelijks in contact staat met de zee, sterven jaarlijks slechts vijf mensen als gevolg van aanvallen van haaien.

Meer golfers worden jaarlijks gedood door de bliksem op golfbanen, maar dat leidt niet tot hysterie. Haaien zijn, net als de bliksem, onvoorspelbare natuurkrachten, maar beiden kunnen grotendeels worden tegengegaan door intelligente voorzorgsmaatregelen. Toch zal de onvoorspelbaarheid het onvermijdelijke tot gevolg hebben en een relatief klein aantal mensenlevens zal verloren gaan. Het blijft een feit, dat surfen of duiken met haaien minder gevaarlijk is dan rijden naar het strand om te gaan surfen. Jaarlijks sterven alleen al in Amerika vijftigduizend mensen door auto-ongevallen, maar toch laten we onze auto’s niet staan.

Als we dit kwaadaardige schepsel anders bekijken dan vanuit de duistere diepten van onze nachtmerries en herhalingen van oude horrorfilms, zien we dat we zelf het echte monster zijn. Immers, we doden op kwaadaardige wijze zo’n 75 miljoen haaien per jaar voor soep, fish & chips, voor de lol, of uit angst en onwetendheid.

En wanneer wij, die zelf niets teruggeven aan de zee, onze woede en haat, boosheid en geweld op de haai loslaten, brengen we schade toe aan datgene waar de surfers meest gepassioneerd over zijn – de oceaan.

Het is de volhardende haai, die de evolutie in de zeeën vierhonderd en vijftig miljoen jaar lang heeft gevormd. Elke vis in de zee met haar camouflagekleur, haar snelheid, haar gedrag, haar psychologie, is gevormd door dat oude, sierlijke en majestueuze toproofdier - de haai.

Buiten de branding is de haai het grote slachtoffer. Hun afnemende aantallen hebben elke dag te lijden onder verwoestende sterfgevallen, dankzij meedogenloze mannen die venijnig hun vinnen afsnijden en ze nog levend terug in zee werpen om triest in de afgrond en buiten het gezichtsveld van onze compassie te vallen.

De haai surft in de diepten en de surfers surfen op de golven. Af en toe kruisen hun paden en meestal heeft dit geen gevolgen voor de mens.

Wanneer een berg het leven van een bergbeklimmer of een snowboarder eist, veroordelen zijn kameraden de berg niet.

Wanneer de zee het leven van een zeeman eist, veroordelen zijn maten de oceaanstormen niet. Wanneer een coureur wordt gedood, veroordelen de andere bestuurders de auto niet. Deze gevaren zijn inherent aan hun sport en ze respecteren deze gevaren. Dat respect geeft hen waardigheid en eer.

Toch is er een kleine groep van surfers in La Reunion (een zeer kleine groep), die hebben opgeroepen tot het doden van haaien uit wraak voor de dood van een betreurenswaardige surfer. In West-Australië waren onlangs soortgelijke oproepen om haaien te doden, in reactie op een andere ongelukkige dood van een surfer.

Ik voel mee met hun verlies en ik begrijp hun verdriet, maar wat ik niet begrijp is hun logica en de noodzaak het verlies te wreken op een wezen dat heeft gehandeld naar haar aard. Dit is hetzelfde als de bliksem aanvallen om een golfer te wreken of de zijkant van een berg opblazen om een klimmer te wreken. Het heeft gewoon geen zin. Ook toont het een gebrek aan eer en waardigheid, waarmee het de gemeenschap van surfers overal bezoedelt en in verlegenheid brengt.

Ik vermoed, dat de werkelijke reden niet wraak is, maar angst.

Angst is de emotie, die alle logica tart. Het is het overwinnen van angst, dat het ware teken van voortreffelijkheid is in een surfer of in elk andere uitdagende menselijke inspanning.

Het is niet alleen de moed om het op te nemen tegen een ontzagwekkende golf of de gevaren van koraal en rotsen te trotseren, het is ook de moed om te begrijpen dat het risico ons soms uitdaagt en test en dat het juist de risico’s zijn die de uitdaging de moeite waard maken.

Uit wraak gewelddadig uithalen naar de haai betekent je overgeven aan angst en dat is duidelijk en simpelweg – lafheid. Lafheid is de meest schandelijke menselijke emotie en niet hetgeen waar surfers van gemaakt zijn.

Respect voor de haai betekent respect voor de zee en daarmee respect voor de grootse spirituele sport, levenswijze en cultuur van surfen. Surfen zonder respect voor de natuur is als Christendom zonder Christus of golf zonder gras. De grootste surfers zijn krijgers voor de natuur, ambassadeurs voor de zee en goddelijke dansers, die heerlijk en harmonieus één zijn met de gratie van de zee.

Om uit de gratie van de zee te vallen zou het meest onwaardige lot voor een surfer zijn en vergelijkbaar met excommunicatie van een priester of het vergooien van een gevecht door een bokser. Een surfer valt uit de gratie van de zee als de surfer zich overgeeft aan angst en respect in de steek laat.

De haai is de broeder van een surfer, net als de dolfijn, de walvis en de andere bewoners van het waterrijk. Het komt allemaal neer op respect en respect doet angst teniet.

Laat het gaan en wees alles waar Moeder Zee u gratie voor geeft..

Voorzorgsmaatregelen

Van onder de golven lijkt een surfer helaas op een zeehond. Het is opmerkelijk hoe weinig aanvallen van haaien eigenlijk voorkomen, als je nagaat hoezeer surfers lijken op haaienvoedsel. Maar een geval van verwisselde identiteit kan nog steeds ongelukkige en soms dodelijke gevolgen hebben voor een surfer.

Hoe dit te ontwijken?

Ken de wateren. Grote witte haaien verplaatsen zich aan het einde van de dag en tijdens de zeer vroege uren van de ochtend. Vermijd wateren dichtbij walvismigraties, waar haaien de walvissen volgen op zoek naar zwakke kalveren. Vermijd wateren waar veetransportschepen passeren (zoals sommige Westelijke Australische stranden). Achtergelaten karkassen en een gestage uitstroom van urine (met sporen van bloed) trekt haaien aan. Vrouwen moeten als ze menstrueren niet surfen in wateren waar haaien voorkomen. Duikers die speervissen en een dode, bloedende vis tussen hun gordels hebben zijn in feite een bewegend lokaas; niet verstandig om te doen. Als een school dolfijnen vlakbij is, zult u veiliger zijn. Rasta’s leven werd eens gered door een dolfijn, die tussen hem en een haai kwam. Draag geen opzichtige sieraden of horlogebanden. Surf niet in de buurt van haaienobservaties, waar ze haaien lokken met aas.

En vergeet vooral niet, dat de zee hun thuis is en dat wij slechts gasten zijn. We kunnen daar komen dankzij hun genade en we zijn alles wat de zee bewoont ons respect verschuldigd.

Er is eigenlijk veel te zeggen voor een fel en formidabele roofdier, dat het potentieel heeft om ons op te eten. Het zorgt ervoor, dat we ons realiseren dat we niet de heren van de zee zijn. De mensheid heeft een vleugje nederigheid nodig om ons eraan te herinneren, dat wij de wetten van de natuur moeten navolgen. Natuur is niet ondergeschikt aan ons en zal dit ook nooit worden.

Ik heb gezwommen, gedoken, gesurft en gezeild met haaien: met grote witte haaien, tijgerhaaien, hamerhaaien, citroenhaaien, stierhaaien en voshaaien en ik houd van de sensatie en de eer om onder hen te zijn.

Het zijn nobele, sierlijke, oude en fascinerende wezens en hun geslonken aantallen betekenen algehele verarming van onze oceanen. De sterkte van een ecosysteem is afhankelijk van diversiteit. Haaien zijn een belangrijk onderdeel van deze verscheidenheid en de onderlinge afhankelijkheid van haaien en andere mariene soorten is de steunpilaar van de ecologische integriteit van de zee.

 

Evenementen:

5 & 6 maart 2017
Utrecht
25 maart
De Koog, Texel
8 april
Harlingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: