Bespiegelingen op de ontmoeting met de ombudsman van Namibië

26 september 2011

Bespiegelingen op de ontmoeting met de ombudsman van Namibië

Verslag van Nikki Botha, medewerker Operatie Desert Seal

Press gather outside the meeting to interview stakeholders. Photo: Nikki Botha

Na jaren van campagne voeren tegen de onbevestigde jaarlijkse zeehondenjacht in Namibië, bereikten we uiteindelijk een keerpunt toen de ombudsman een vergadering regelde met de belanghebbenden en de betrokken partijen (dankzij de voortdurende inspanningen van Seal Alert Zuid-Afrika en Sea Shepherd). Op de agenda stond de discussie over de rechtmatigheid van de jacht, de exploitatie van de natuurlijke bronnen en de manier waarop de zeehonden in Namibië gedood worden. In totaal namen acht organisaties tegen de zeehondenjacht deel, terwijl er maar drie lobbygroepen voor de zeehondenjacht waren vertegenwoordigd – waarvan één niet eens de moeite nam om de vergadering bij te wonen, ondanks dat zij spreektijd toegewezen hadden gekregen.

 

 

De pers verzamelt zich buiten bij de vergadering
om de betrokkenen te interviewen.
Foto: Nikki Botha

De deelnemers aan deze vergadering:

Nikki Botha – South African Seal Saving Initiative (Zuid Afrika)
Steve Roest – Sea Shepherd Conservation Society (Groot Brittannië)
Laurens de Groot – Sea Shepherd Conservation Society (Europa)
Pat Dickens – The Seals of Nam (Zuid Afrika)
Peter Edwards – juridisch vertegenwoordiger van Seal Alert South Africa; WSPA (Internationaal) and NSPCA (Zuid Afrika)
Sheryl Fink – IFAW (Canada)
Dr. Gibson - SPCA (Namibië)
Andries Venter – NSPCA (Zuid Afrika)
Vertegenwoordiger – Seal Products (Pty) Ltd. (Namibië)
Vertegenwoordigers– Ministerie van Visserij (Namibië)

Voor de vergadering hadden de delegaties de kans elkaar te ontmoeten en kreeg de pers de gelegenheid foto’s te maken voor hun publicaties. De ombudsman was open en uitnodigend tijdens de informele discussies. Hij verwoordde zijn verwachtingen en de rol van de verschillende deelnemers duidelijk. Hij benadrukte hoe belangrijk de representatie van feiten was, omdat hij niet tot een eerlijke en objectieve conclusie kon komen als zijn bevindingen alleen gebaseerd zouden zijn op emoties en meningen. Deze taak werd door alle anti-lobbygroepen zeer goed uitgevoerd. Er was een sterk verenigd front en we waren het er allemaal over eens dat de jacht niet alleen onmenselijk is, maar dat de jacht ook zonder enige twijfel in strijd is met de grondwet en de mensenrechten op basis van locale wetgeving betreffende zowel de jacht als de bescherming van dieren.

Het Zuid-Afrikaans Initiatief ter Bescherming van Zeehonden (South African Seal Saving Initiative - SA.SSI) toonde bewijs van de schendingen van mensenrechten en grondwet in dit bepaalde ‘natuurbeheer’ programma voor zeezoogdieren, ze wezen op het vastgestelde verband tussen dierenmishandeling en huiselijk geweld en aan de hand van duidelijke handelsgegevens van CITES stelden ze de vraag hoe streng deze handel eigenlijk gereguleerd wordt. Gemiddeld worden er iets minder dan 42.000 zeehondenhuiden en –huiddelen geëxporteerd onder het CITES verdrag over een periode van 16 jaar. Dit is exclusief de data die voor 2010 zijn ingediend, die tonen dat in dat hele jaar  slechts 4 huiden en 6 leerproducten werden geëxporteerd. Als de jaarlijks toegestane vangst bij de jacht bestaat uit 85.000 zeehondenpups en 6000 volwassenen, is het redelijk te vragen hoe dit in balans is met de door CITES toegestane export. Toch houdt de Namibische overheid vol dat de overeenkomst niet wordt geschonden, en in de vergadering werd gemeld dat de overeenkomst serieus genomen wordt en streng wordt nageleefd. In een verklaring van het Ministerie van Visserij en Mariene Hulpbronnen  die op de dag van de vergadering in de kranten gepubliceerd werd, stond dat de Kaapse pelsrob geen beschermde diersoort is zoals in Appendix II (van CITES) staat, maar dat dit een geval van plaatsverwisseling betreft omdat de Kaapse pelsrob lijkt op andere zeehondensoorten uit de rest van de wereld.

In dit deel van de paginalange verklaring staat:

“De zeehondensoort Arctocephallus pusillus (Kaapse pelsrob) uit Namibië is GEEN beschermde diersoort. Deze zeehond staat op de Appendix II van CITES, maar niet omdat ze met uitsterven worden bedreigd maar omdat ze lijken op Arctocephalus townsendi en zeehonden uit de families otariidae en phocidae die in andere delen van de wereld bedreigd zijn.”


Representatives from various conservation groups. Photo: Nikki BothaVertegenwoordigers van de verschillende dierenbeschermingsorganisaties.
Foto: Nikki  Botha

Zo ijverig als de anti-lobbygroepen hun taak uitvoerden tijdens de vergadering, zo verwaarloosden de pro-lobbygroepen hun taak.

Helaas koos de vertegenwoordiger van Seal Products (Pty) Ltd. er voor zijn 30 toegestane minuten te besteden aan het beledigen van de meerderheid van de belanghebbenden door nationalistische, onverdraagzame en xenofobe retoriek te verkondigen en hij bleek niet in staat enige data/informatie te geven of om de ombudsman feiten te presenteren die de legaliteit van de jacht konden aantonen.  Hij maakte meer dan eens duidelijk dat hij beledigd was dat hij dit platform en deze ruimte moest delen met ‘die buitenlanders’ en ‘die mensen’. Hij beweerde dat onze presentatie en argumenten op niets dan sentimenten en emoties gebaseerd waren.  Zijn toon deed denken aan het soort mentaliteit als van Mugabe.

De vertegenwoordigers van het Ministerie van Visserij en Mariene Hulpbronnen deden het al niet veel beter.  De spreker van de groep beschuldigde sommige deelnemers ervan criminelen te zijn die door het knoeien met beelden van de jacht  (genomen door de prijswinnende cameraman Bart Smithers), en door te zeggen dat zeehonden geen vis zouden eten, alleen sensatie willen veroorzaken. Ook hier werden termen gebruikt als ‘die mensen, die buitenlanders, die Europeanen.’ Slecht opgestelde en niet goed uitgelegde grafieken werden getoond als bewijs van duurzaamheid, en vage, ongefundeerde beweringen domineerden zijn presentatie. De inhoud van zijn speech was zo beledigend dat twee deelnemers opstonden en weggingen.

Aangezien de ombudsman er niet was om een oordeel uit te spreken, maar om onderbouwde informatie te verzamelen om tot een goed geïnformeerd besluit te komen over de legaliteit van de jacht, bleef hij geduldig luisteren en stelde hij vragen als bij bepaalde onderwerpen meer uitleg nodig was.

De belanghebbenden waren zeer teleurgesteld bij de xenofobe houding van de vertegenwoordigers van de pro-jachtlobby. Dit was niet alleen misplaatst, maar diende ook geen enkel ander doel dan het tonen van een compleet gebrek aan begrip in hun eigen processen (zo erg zelfs dat hun argumenten zich vooral richtten op het beledigen van de mensen die hun land bezochten) en het tonen van onwil bij het zoeken naar een vreedzame, niet gewelddadige oplossing voor dit onderwerp. Hoewel de ombudsman de mensen aanspoorde open en eerlijk te zijn, werd de vergadering ontsierd door de schaamteloze xenofobe aanval en werden vrienden van Namibië vervreemd, hoewel ze zeer bezorgd zijn over de invloed van de jacht op de goede burgers van een werkelijk adembenemend land.

De ombudsman vroeg herhaaldelijk om feiten en de slecht voorbereide presentaties van de pro-jacht lobby zijn een minachting voor het werk van de ombudsman. Alle deelnemers kregen een gelijke kans en deze groepen verkwanselden een uitgelezen kans om de anti-jacht groepen in het ongelijk te stellen. Hun minachting belette hen deel te nemen aan een betekenisvolle en constructieve discussie. Veel belanghebbenden hadden veel moeite gedaan om hun argumenten te presenteren en te luisteren naar tegenargumenten. Het merendeel van hen was lange tijd weg van hun familie om aan dit overleg bij te dragen.

Het is overduidelijk dat wij niet voor een zaak strijden, maar eerder tégen een manier van denken gebaseerd op nationalisme en culturele trots. Er is echter geen excuus voor welke vorm van exploitatie, mishandeling, verminking  of misbruik dan ook. Voor dit soort negatief gedrag is geen plaats in een beschaafde samenleving – cultuur zou een veranderbaar, aanpasbaar en evoluerend concept moeten zijn.

In een krantenartikel volgend op de vergadering, dat ook gepubliceerd werd in de staatskrant New Era, beschreef Hatem Yavuz, één van de hoofdpersonen van de jacht, de vergadering als ‘tijdsverspilling en geluidsoverlast.’

Deze verklaring is zeer beledigend en respectloos tegenover het ambt van de ombudsman. Het maakt de taak die aan hem is toevertrouwd compleet belachelijk. Het impliceert ook dat de vraag aan de deelnemers om hun argumenten te presenteren niets meer is dan een bureaucratisch zoethoudertje en dat de ombudsman niet de intentie zou hebben zijn verplichtingen na te komen. SA.SSI en Sea Shepherd vertrouwen erop dat de ombudsman dit in overweging neemt bij het trekken van zijn conclusies.

Onze oprechte dank gaat naar Vanessa, Elize en advocaat John Walters (de ombudsman) voor hun uitmuntende organisatie en hun warme en vriendelijke ontvangst. Dank ook aan Steve en Laurens van Sea Shepherd voor jullie steun en vriendschap., Pat en Sheryl, Dr. Gibson, Andries en Francois. Mogen wij sterker en sterker worden in onze missie de wereld te veranderen in een vreedzaam thuis voor alle levende wezens.

De pers verzamelt zich buiten bij de vergadering om de betrokkenen te interviewen.
Foto: Nikki Botha

 

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: