Divine Wind geeft de dolfijnen in Taiji wat meer tijd

3 september 2011

Divine Wind geeft de dolfijnen in Taiji wat meer tijd

Commentaar door Kapitein Paul Watson

Storm clouds over Taiji in 2010Onweerswolken boven Taiji

Het jaarlijkse gruwelijke ritueel van het afslachten van weerloze dolfijnen is officieel van start gegaan op 1 september in Taiji, Japan. Maar dankzij de komst van tyfoon Talas, is het doden uitgesteld voor minstens een week. De zee is niet erg aardig voor Japan dit jaar, maar dan, Japan is al enige tijd ook niet erg aardig voor de zee.

De vissers van Taiji in de prefectuur van Wakayama slepen de reputatie van Japan schijnbaar maar wat graag door de modder, omdat ze door blijven gaan met wat nu uitgegroeid is tot de meest barbaarse, wrede en bloedige dolfijnenslachting ter wereld.

Sea Shepherd Conservation Society heeft zich actief verzet tegen de moord op dolfijnen in Taiji sinds 2003, toen we voor het eerst niet mis te verstane beelden van de brute moordpartijen vrijgaven aan pers en supporters over de hele wereld. In datzelfde jaar, hebben twee Sea Shepherd bemanningsleden, de Amerikaanse Allison Lance en de Nederlander Alex Cornelissen, de visnetten doorgesneden en 15 dolfijnen de vrijheid gegeven.

De vissers reageerden op onze acties door het plaatsen van dekzeilen om hun bloedige praktijken aan het zicht te onttrekken. Toen maakten filmmaker Louie Psihoyos en Ric O'Barry een documentaire, genaamd The Cove, over de uitdaging van het filmen van het onuitsprekelijke kwaad achter deze barrières. Deze film won de Oscar voor Beste Documentaire en zorgde ervoor dat de aandacht van de wereld zich richtte op de gruwelijkheden in Taiji

In 2010 begon Sea Shepherd het Cove Guardian-programma, dat 65 vrijwilligers naar Taiji bracht om gedurende zes maanden op een legale en niet-gewelddadige manier de dolfijnmoordenaars te treiteren, te documenteren en te irriteren. Hun acties hebben effectief de activiteiten van de vissers vertraagd en resulteerden tussen 1 september 2010 en 1 maart 2011 in een halvering van het aantal gedode dolfijnen, ten opzichte van vorige seizoenen. Hiermee zijn de levens van zo’n 750-800 dolfijnen gered.

The Cove Guardians komen dit jaar terug, maar Sea Shepherd besloot om niet tijdens de eerste week van september aan te komen, om Ric O'Barry en zijn meer gematigde oppositie tegen de slachting niet in de weg te zitten. Ric kwam voor het eerst in 2003 naar Taiji met Sea Shepherd. Hij is een toegewijd verdediger van dolfijnen, de ster van The Cove, en blijft wereldwijd een voorvechter voor de dolfijnen

Ric doet geweldig werk, maar zijn aanpak verschilt van Sea Shepherd. We willen zijn tactieken niet compromitteren door de Japanse autoriteiten in de war te brengen met onze gelijktijdige aanwezigheid. We wensen Ric het beste met zijn inspanningen, en staan klaar om onze plaatsen in te nemen zodra hij vertrekt.

De Sea Shepherd Cove Guardians  zullen de activiteiten op Taiji hervatten voor nog eens zes maanden, tenzij de Japanse regering hardhandige pogingen onderneemt om onze wettelijke en niet-gewelddadige interventies te voorkomen.
De officiële openingsdag van de dolfijnenslachting viel samen met de komst van tyfoon Talas, met een maximale constante windsnelheid van 30 meter per seconde (100 kilometer per uur) en een centrale druk van 965. Zware regenval sloeg op de zuidkust in, en de ruwe zee en overstromingen bedreigen de dolfijnen die reeds gevangen zitten in de kooien in Taiji.

Meteorologen zijn verbaasd over Talas, en zeggen: "De analyse laat een ongewoon patroon in de bovenste regionen zien." En net onder Talas, bevindt zich de categorie 4 supertyfoon Nanmadol, met windsnelheden van 250 kilometer per uur.
De stormen zijn een passende heraut voor de campagne van Sea Shepherd tegen de Japanse walvisjacht dit komende seizoen. Dit jaar heet de campagne Operatie Divine Wind (‘kamikaze’: Japans voor 'wind van de Goden'). Het was de kamikaze die de binnenvallende Mongoolse vloot tussen 1274 en 1281 vernietigde.

Terwijl de tyfoons eens Japan beschermden, zijn de Japanse vissers uit de gratie gevallen van de zee, en nu zijn de tyfoons teruggekeerd om de dolfijnen te beschermen. Het zijn nu de Cove Guardians die de geest van de kamikaze belichamen.

De Yamato-damashii, of de geest van het oude Japan, is nagenoeg verdwenen, en Shikishima vervaagt  in de nevelen van de tijd als stervende kersenbloesems, nu vertegenwoordigd door de wrede schurken die de dolfijnen in Taiji brutaliseren, de onnadenkende massa's die de laatste  blauwvintonijn consumeren en de harteloze moordenaars van de grote walvissen in het walvisreservaat van de Zuidelijke Oceaan.

Gevraagd naar de ziel van de dolfijnen, zou ik zeggen, "Hun zielen zijn als wilde kersenbloesems die rood bloeden in de ochtendzon."

Er zijn mensen die de door de zee veroorzaakte rampen die Japan zijn overkomen aan karma en goddelijke interventie toeschrijven. Sea Shepherd en ik verwerpen deze fantasievolle en onrealistische reflecties omdat zo’n speculatie geen wetenschappelijke grond heeft. Maar ik sta weleens stil bij het poëtische gevoel van vergelding dat de natie die het meest verantwoordelijk is voor de vernietiging van walvissen, dolfijnen, zeeschildpadden, tonijn en zoveel andere soorten in onze oceanen, dezelfde natie is die zo zwaar gehavend wordt door de woede van de zee.

Ik denk aan Yukio Mishima's roman uit 1963, Gogo No  Eiko, of The Sailor Who Fell From Grace With The Sea, en ik kan niet anders als denken dat Japan zelf wellicht uit de gratie begint te vallen bij de zee.

Op het staatsschip dat de natie Japan is, zijn de dolfijnenmoordenaars van Taiji en de walvisvaarders van de Antarctische walvisvloot misschien wel gewoon moderne Jonahs, die het land onheil brengen.

Dergelijke speculatie is natuurlijk dom en een bijproduct van mijn poëtische visie op deze dingen, maar er bestaat geen twijfel aan dat de status van Japan zelf is verlaagd in de ogen van honderden miljoenen burgers wereldwijd, die vinden dat de massamoorden in de Zuidelijke oceaan en Taiji als een zwarte vlek van schaamte over het hele land van de rijzende zon liggen.

Als ik aan Japan, zou ik willen denken aan  haikus en Japanse literatuur en films, films als Seven Samurai en Rashomon van Akira Kurosawa of Seppuku (Harakiri) door Masaki Kobayashi. Ik denk dan aan legendarische helden als Miyamoto Musashi, Japanse kunst, het Japanse gevoel voor orde en symmetrie, en de taalkundige schoonheid van de Japanse taal. Maar al deze schoonheid en poëzie wordt aangetast door het warme bloed dat in de koude zee stroomt uit gapende open wonden van gedode dolfijnen en walvissen. Al de delicaatheid van Japanse muziek wordt overstemd door het meelijwekkende en verdrietige schreeuwen van stervende walvisachtigen.

En ik vraag me af hoe een natie van dergelijke verworvenheden in de kunst en filosofie, technologie en genialiteit zich laat besmeuren door een handjevol mannen met harpoenen en speren en bloed aan hun handen? Ik weet het antwoord niet, maar ik weet wel dat mijn Japanse geschiedenislessen mij één ding geleerd hebben, en dat is om je plicht te doen en te dienen met absolute loyaliteit en eer.

En dat is wat we doen voor de dolfijnen en walvissen die we beschermen. We hebben beloofd om hen te verdedigen en te beschermen en we moeten trouw zijn aan die belofte, wat voor tegenstand er ook wordt opgeworpen om ons te ontmoedigen.

Sea Shepherd is geen vijand van Japan, maar wij zijn de vijand van de lelijke kanker die zich vastklampt aan de vlag van Japan als een koppige zeeslak, en die kanker is Taiji, en de walvisvloot die de wateren van het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan plundert.

 

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: