De kunst van het jagen op walvisvaarders

26 januari 2011

De kunst van het jagen op walvisvaarders

Omhoog, hoger en hoger, met onze ballonnen die jacht maken op de walvisvaarders

Commentaar door Kapitein Paul Watson

Doug O’Neil launches a weather balloon into the Southern Ocean sky.Doug O'Neil laat een weerballon op in de lucht boven de Zuidelijke Oceaan (foto: Barbara Veiga)

Het is moeilijk om de immense grootte van de Zuidelijke Oceaan en het walvisreservaat te beschrijven, en het is nog moeilijker uit te leggen wat een enorme uitdaging het is de vloot walvisvaarders op te sporen in deze afgelegen, bitterkoude en vijandelijke wateren.

Stel je drie auto’s voor die vertrekken vanuit Los Angeles in de Verenigde Staten of vanuit Perth in Australië. Ergens in een gebied groter dan Australië en de Verenigde Staten zijn vier andere auto’s die je moet vinden. Ze kunnen in Fargo, North Dakota, zijn, of in Tallahassee, Florida, of ze kunnen in Alice Springs zijn of Adelaide, of ze kunnen in één van de duizenden andere stopplekken langs de snelweg of op een weg in het binnenland van een van beide landen zijn.

In andere woorden, het gebied is GROOT. Honderdduizenden vierkante kilometers! En onze auto’s bereiken slechts een snelheid van rond de 30 kilometer per uur. Waar moet je dan ook maar beginnen?

Toen we ons in 2002 voor het eerst in de Zuidelijke Oceaan waagden, lukte het ons helemaal niet de Japanse vloot te vinden, maar sindsdien zijn we elk jaar sterker geworden en zijn we beter uitgerust. Met drie schepen en een helikopter zijn we nu sterker dan ooit tevoren en nu zijn we in staat de walvisvaarders te vinden en te zorgen dat ze op de vlucht blijven.

Toen Greenpeace een aantal jaar geleden naar deze wateren kwam, gingen de walvisvaarders gewoon door met hun afgrijselijke bezigheden, zonder zich af te laten schrikken door camera’s en opgehangen spandoeken. Greenpeace schoot enkele verschrikkelijke beelden van stervende walvissen, maar hun camera’s stopten het moorden niet. De Japanse walvisvaarders behandelden Greenpeace als een ergernis, maar het doden ging onverminderd door.

Om eerlijk te zijn moet gezegd worden dat de bemanningsleden van Greenpeace erg begaan waren met de zaak, maar ze werden tegengehouden door de bureaucratische beperkingen van hun organisatie en het revisionistische beleid van het zogenaamde ‘getuige zijn van’. Toen ze tenslotte realiseerden dat het ophangen van spandoeken nutteloos was, trok Greenpeace zich voorgoed terug uit de Zuidelijke Oceaan.

In de eerdere jaren, toen ik een Greenpeace-directielid en -activist was, waren we niet slechts getuige van wreedheden, we kwamen tussenbeide. En dat is precies wat Sea Shepherd blijft doen. We zijn hier niet om er getuige van te zijn dat walvissen worden vermoord, we zijn hier om het doden van walvissen te stoppen. Tot nu toe is dit een erg goed jaar geweest. Het is de walvisvaarders slechts een paar dagen gelukt op jacht te gaan, met slechts één harpoenschip en terwijl ze op de vlucht waren. We vonden hen al voor ze begonnen met de walvisjacht en nu zitten we de vloot al bijna een maand achterna.

Maar de grootste uitdaging is hen vinden. Dus hoe doen we dat?

Ten eerste weten we elk jaar wat het globale gebied is van hun illegale handelingen. Er zijn twee gebieden. Het eerste loopt vanaf de Antarctische kust bij Zuid-Tasmanië, tot de westerse kustlijn voor het zuiden van Zuid-Afrika. Het tweede gebied, waar we dit jaar zijn, loopt vanaf de Antarctische kust bij Zuid-Tasmanië oostwaarts tot het gebied aan de andere kant van de Ross zee.

De twee gebieden zijn allebei enorm groot, natuurlijk. Ik heb een voorkeur voor de Ross Zee, omdat de walvisvloot in deze gigantische baai van de Zuidelijke Oceaan meestal door het drijfijs naar bepaalde gebieden wordt geleid. Wij proberen dan naar de oceaan te kijken zoals een walvis dat doet.

Toen aan bankrover Willie Sutton eens werd gevraagd waarom hij banken beroofde, antwoordde hij: “Omdat daar het geld is.”

Wij vragen onszelf: waarom zou een walvis naar een bepaald gebied gaan? Het antwoord is: omdat daar krill is. En dus kijken we naar de hoeveelheden plankton, wat veel te maken heeft met de oceaanstromingen en de temperatuur. Ook bestuderen we de ijskaarten.

Crewmembers prepare the surveillance weather balloons for launch.De bemanningsleden maken de weerballonnen klaar voor lancering. (foto: Barbara Veiga)

Onze twee schepen die zijn uitgerust met een helikopterdek plaatsen we in een zoekformatie en we patrouilleren met de helikopter om ons bereik te vergroten. Dit jaar hebben we ook een nieuwe technologie ingezet door het gebruik van weerballonnen, wat behoorlijk goed werkt. De weerballonnen worden uitgerust met een camerafunctie en apparatuur om radio- en radarsignalen op te sporen.  Doordat ze wel meer dan 9000 meter kunnen rijzen, zenden de ballonnen zeer waardevolle gegevens terug, die dit seizoen bewezen hebben zeer behulpzaam te zijn in het vinden van de walvisvaarders.

De beste tactiek om de walvissen hier in de Zuidelijke Oceaan te beschermen, is ervoor te zorgen dat de walvisvaarders op de vlucht blijven, waarbij ze brandstof verbruiken en heel weinig walvissen vangen.

De sleutel tot het beëindigen van de walvisjacht is een economische. De Japanse bevolking aan onze kant krijgen is goed en wel, maar geeft geen garanties, aangezien de walvisvaarders niets geven om de publieke opinie. Als Canadees weet ik dat de meerderheid van de Canadese bevolking tegen de verschrikkelijke jaarlijkse slachting van zeehondjes is, maar de Canadese overheid blijft die industrie subsidiëren. Waarom? Omdat het nooit gaat om wat de mensen willen, het gaat om wat de bureaucraten en grote corporaties willen.

Echter, in hun winst snijden is iets wat ze wel begrijpen, en wel opmerken. En Sea Shepherd heeft de winsten al aanzienlijk doen dalen en zal dat dit seizoen meer doen dan ooit. Dit is ook de reden dat de Japanse overheid geprobeerd heeft de hoogste diplomatieke druk te leggen op Australië, de Verenigde Staten, Canada, Nieuw-Zeeland en Nederland, in een wanhopige poging Sea Shepherd te stoppen.

De beste erkenning van onze effectiviteit komt van het Japanse Agentschap voor de Visserij en het Institute for Cetacean Research, ofwel Instituut voor Onderzoek(of Opruiming, zoals ik het graag noem) Walvisachtigen. Beide groepen hebben Sea Shepherd veroordeeld voor het omlaagbrengen van hun vangsten en winsten. Critici hebben vaak alleen meningen zonder veel inhoud, en onze critici hebben het recht te zeggen wat ze willen over onze effectiviteit. Wij hoeven alleen naar onze echte vijanden te kijken – de walvisvaarders, om de waarde van onze strategieën en tactieken te zien. Volgens de walvisvaarders brengt Sea Shepherd hen schade toe.

Ik moet toegeven dat het me veel plezier doet om dat slechte, duivelse, drijvende slachthuis de Nisshin Maru wanhopig te zien vluchten elke keer dat ze ons zien. Die wanhoop was nooit duidelijker dan gisteren, toen ze zich met geweld een weg baanden door dikke en gevaarlijke ijsvelden in een poging van ons af te komen.

We zijn van plan ons volgend jaar nog beter voor te bereiden dan nu. We zouden een derde, groter schip kunnen gebruiken, één schip voor elk harpoenvaartuig.. Als twee schepen twee harpoenschepen bezig kunnen houden, kunnen drie schepen alle drie de harpoenschepen bezig houden.

We werken ook aan het verkrijgen van radiografische luchtvaartuigen met groot bereik, uitgerust met camera’s en detectieapparatuur.  Dit jaar kunnen de walvisvaarders vluchten, maar ze kunnen zich niet langer verstoppen – voor onze ballonnen!

 

Operation No Compromise

Operation
No Compromise

 

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: