Sea Shepherd en Taiji

19 januari 2011

Sea Shepherd en Taiji

De vijf uitdagingen in Japan en de vijf strategieën voor Taiji
Nihon no Itsutsu no Cyousen to Taiji no Itsutsu no Senryaku.

Commentaar door Kapitein Paul Watson 

Go Rin No Sho
(Het boek van vijf ringen door Miyamoto Musashi)

Het zou dwaas zijn om de praktijken van een bepaalde natie of cultuur te confronteren zonder eerst een poging te hebben gedaan om de culturele praktijken en overtuigingen te begrijpen.

Ik heb me sinds 1976 tegen de Japanse walvisjacht verzet, wat me ertoe leidde de geschiedenis van de walvisvangst in Japan te onderzoeken. Ik had de Japanse geschiedenis al bestudeerd. Ik geef toe dat mijn studie zich beperkte tot gebeurtenissen na 1600, van de opkomst van het Tokugawa-shogunaat tot de Meiji Restauratie, en tot het heden.

In 1969 bezocht ik voor het eerst Japan als een zeeman in de koopvaardij aan boord van de Noorse bulkcarrier Bris. We lagen aangemeerd in Nigata en ik kon Kioto bezoeken, waar ik de gelegenheid nam om de talrijke musea en tempels te bezoeken. Ik was onder de indruk. Dat eerste bezoek leidde tot een levenslange interesse voor de Japanse geschiedenis en bracht de strategieën van Miyamoto Musashi onder mijn aandacht.

In 1982 keerde ik terug naar Japan om te onderhandelen met Japanse vissers op Iki Island, om daar de slachting van de dolfijnen ten einde te brengen. In 1981 werd één van mijn bemanningsleden, Patrick Wall, gearresteerd voor het vrijlaten van dolfijnen in Iki, en in 1980 werd mijn vriend, wijlen Dexter Cate van het Fund for Animals, gearresteerd en maandenlang vastgehouden voor het bevrijden van dolfijnen in Iki. Ik denk dat de gezamenlijke inspanningen van Howard Hall, Hardy Jones, Dexter Cate, Patrick Wall, Cleveland Amory, het Fund for Animals, en Sea Shepherd ertoe hebben geleid dat de slachting eindigde in 1983.

De vijf uitdagingen in Japan
Nihon no Itsutsu no Cyousen
Sea Shepherd and Taiji

Vandaag de dag ga ik nog steeds in tegen veel van de wreedheden die sommige Japanse burgers begaan tegen het zeeleven en ik zie dat we vijf grote uitdagingen hebben met betrekking tot de conservatieproblemen in Japan, waaronder: (1) illegale walvisjacht in het walvisreservaat van de Zuidelijke Oceaan, ( 2) het slachten van dolfijnen in Taiji, Japan, (3) de jaarlijkse slachting van ongeveer 20.000 Dalls bruinvissen in het noorden van Japan, (4) de dreiging van het uitsterven van de blauwvintonijn en (5) buitensporige en illegale pelagische lange lijn-visserij.

De Sea Shepherd Conservation Society is actief betrokken bij vier van deze kwesties. De walvisjacht in de Zuidelijke Oceaan sinds 2002, het slachten van dolfijnen in Japan sinds 1980, en in Taiji in het bijzonder sinds 2003. De visserij op blauwvintonijn sinds 2009 en het probleem van de langelijn-visserij sinds 1987. Als de middelen en de tijd het toelaten zullen we de vijfde kwestie - de massale slachting van de Dalls bruinvissen - ook aanpakken.

Nu zou ik het graag over de kwestie in Taiji willen hebben met een uitleg van de algemene strategie van Sea Shepherd bij het aanpakken van dit probleem.

Sinds Sea Shepherd de internationale schijnwerpers op Taiji richtte in 2003 heeft de deelname van Ric O'Barry en het productieteam van Oceanic Preservation Society (OPS), Taiji tot een echte internationale zaak verheven. Het lijdt geen twijfel dat de internationale druk, wat de Japanners 'gaiatsu' noemen, een belangrijk element - misschien wel het belangrijkste element - is geworden in de strijd tegen de wreedheid van de dolfijnenslachting in de prefectuur Wakayama
Er is geen twijfel aan dat de inspanningen van Sea Shepherd het langste en meest consistente verzet zijn tegen het doden van dolfijnen in Taiji. Echter, Sea Shepherd erkent dat de kracht van elke beweging moet liggen in de diversiteit van haar aanpak. We hebben deze diversiteit gezien in de voortdurende inspanningen van Ric O'Barry, OPS en Earth Island Institute, en met de jarenlange documentaire bijdragen van Hardy Jones en Howard Hall.

Toegegeven, al deze inspanningen zijn een vorm van gaiatsu, maar binnen Japan wordt er zeer weinig druk uitgeoefend door de Japanse burgers. Dit is betreurenswaardig, maar betekent niet dat gaiatsu niet meer moet worden toegepast.
Vorig jaar heeft Sea Shepherd de Cove Guardians opgericht om de activiteiten in Taiji dagelijks in de gaten te houden en te documenteren. De Cove Guardians zijn georganiseerd onder leiding van een kleine groep, gevestigd in Taiji, die fungeert als begeleiding. Hierdoor kunnen internationale vrijwilligers betrokken raken en naar Japan komen om kortere periodes ter plaatse in Taiji mee te doen. The Cove Guardians zijn dagelijks actief geweest in Taiji sinds het begin van september 2010 en zullen in Taiji blijven tot het einde van maart 2011. Dit is nooit eerder gedaan en zal een goed beeld geven van wat er gebeurt in Taiji.

Er zijn mensen die het oneens zijn met deze aanpak vanuit twee tegenstrijdige perspectieven. De eerste is dat deze aanpak niet agressief genoeg is, en de tweede is dat we te agressief zijn in onze aanpak. Niets ongewoons in dit verband, en we pretenderen niet dat we iedereen tevreden kunnen stellen.

Sea Shepherd and TaijiDe groep Blackfish vertegenwoordigt degenen die het gevoel hebben dat we niet agressief genoeg zijn. In oktober 2010 hebben leden van Blackfish, van wie sommigen voormalige Sea Shepherd-bemanningsleden zijn, buiten medeweten van Sea Shepherd om geprobeerd netten door te snijden om de dolfijnen vrij te kunnen laten in de haven van Taiji. De poging is mislukt en er werden geen dolfijnen bevrijd. Het is mijn weloverwogen mening dat de actie niet goed gepland, en dus contra-productief was. Het zou een morele overwinning zijn geweest als het succes had gehad, maar de activisten die het probeerden misten de juiste training en de ervaring om het werk goed te kunnen doen. Ik kan me niet verzetten tegen elke tactiek die resulteert in de redding van het leven van zelfs maar één dolfijn, zelfs als dit ten koste gaat van de algemene strategie, maar een complete mislukking bij de uitvoering van dergelijke tactieken resulteert alleen in meer bewaking en beveiliging, zonder ook maar één voordeel te boeken.

Omdat succesvolle interventie het moeten omgaan met een escalatie van de oppositie rechtvaardigt, is een mislukking van de interventie zonder een positief resultaat, en resulterend in een escalatie van de oppositie, contra-productief.
Sea Shepherd had in 2003 al netten doorgesneden en dolfijnen bevrijd, en hoewel dat een succesvolle ingreep was, heeft het niet geholpen bij het oplossen van het probleem in het algemeen. Het heeft echter wel tot resultaat gehad dat de vissers poogden om hun snode activiteiten voor het publiek te verbergen, en dat werd de basis voor de Oscarwinnende film The Cove.

Zoals verwacht heeft het succes van The Cove geleid tot meer belangstelling en betrokkenheid van veel mensen om de tragedie van de dolfijnenslachting aan te pakken. Helaas hebben veel mensen die het goed bedoelen en willen meedoen, de situatie benaderd zonder een goede strategie. Sommigen hebben emotioneel gereageerd, terwijl anderen gewoonweg twijfelachtige motieven hebben.

De groep Oceanic Defense deed alsof zij daadwerkelijk in Taiji was in september 2010, en gebruikte simpelweg Sea Shepherd Cove Guardian blogs en foto’s op hun eigen site. Ze hebben uiteindelijk toegegeven dat ze nooit aanwezig waren, dus het was duidelijk dat ze Taiji gebruikten als een eenvoudige manier om financiële steun te werven voor hun organisatie. The Cove Guardians, die ter plaatse waren, konden dit niet waarderen omdat ze werden opgezadeld met een onvoorspelbare, ongewenste en onzichtbare zogenaamde bondgenoot, die in het openbaar dreigde vissersboten te laten zinken en netten stuk te snijden.

Onlangs zijn er een paar Westerse groepen geweest die kritiek hadden op de benadering van Sea Shepherd en stelden dat de Cove Guardians geen respect hadden voor de Japanse cultuur. Ze gingen zelfs zo ver dat ze Sea Shepherd beschuldigden van geweld en criminaliteit.

De Cove Guardians hebben zich nooit bezighouden met enige vorm van geweld, noch is er ooit een misdrijf gepleegd door een Cove Guardian in Japan. Er bestaat een overheersend beeld van Sea Shepherd als gewelddadig en crimineel, voornamelijk door de beschuldigingen van de critici, een paar van de rechtse beweging in Japan, maar voornamelijk van westerse groepen die vinden dat de sleutel tot de beëindiging van de jacht ligt in onderdanige openbare uitingen van liefde en respect voor de vissers van Japan die verantwoordelijk zijn voor het moorden.

De extreem-rechtse nationalistische beweging heeft zelfs een nieuwe term bedacht, genaamd 'eetcultuur', en ze hebben gesuggereerd dat als iemand kritiek heeft op wat sommige Japanners eten, dat hun kritiek dan verwant is aan racisme. Uiteraard valt er te verwachten dat, zodra er met het woord ‘racist’ wordt gegooid in een discussie, de politiek-correcte menigte met zelfingenomen afschuw, verontwaardiging en veroordeling zal reageren. Dit valt te verwachten en is nauwelijks een verrassing.

Hoewel ik de voorkeur geef aan ecologisch correct in plaats van politiek correct, ben ik niet helemaal ongevoelig voor de bezorgdheid van degenen die hun zogenaamde cultuur willen verdedigen. Maar de echte vraag is of het slachten van dolfijnen een onderdeel is van de cultuur van Japan of gewoon een deel van de cultuur in Taiji? Zo zijn er bijvoorbeeld enkele sadistische types in Colorado die zeggen dat het voor de grap afschieten van de hoofden van prairiehonden een onderdeel is van hun cultuur, en dat is misschien zo voor het een of andere kleine boerengehucht in Colorado, maar je kan toch moeilijk zeggen dat prairiehonden schieten deel uit maakt van de Amerikaanse cultuur.

Het is echter geen kwestie van de afwijzing van een culturele traditie, alswel het verkiezen van de ene cultuur boven de andere. Het is niet mogelijk om twee tegengestelde culturele ideeën op hetzelfde moment te eerbiedigen. Sea Shepherd heeft ervoor gekozen om de cultuur van de dolfijnen meer te respecteren dan die van een afgelegen dorpje in Japan waar zelfs de meeste Japanners voor deze controverse nog nooit van gehoord hadden.

Er zullen natuurlijk mensen zijn die zullen verwerpen dat dolfijnen een cultuur hebben, maar het feit is dat dolfijnen intelligent zijn, ze hebben zeer geavanceerde communicatievaardigheden en ze hebben zeer complexe sociale interacties met elkaar. Elke walvissen- en dolfijnensoort heeft zijn eigen unieke cultuur en die cultuur omvat ook hun recht om te leven en niet te worden gemolesteerd of lastig te worden gevallen door de chauvinistische verlangens van een specifieke cultuur van een andere soort.

Sea Shepherd heeft ervoor gekozen om de culturele overleving van de dolfijnen boven de culturele verlangens van een zeer kleine groep vissers in Japan te stellen.

De enige groep in Japan buiten Taiji die zich bekommert over de zogenaamde eetcultuur van Taiji is de ultrarechtse nationalistische beweging, en zij genieten zeer weinig steun en respect, hoewel ze de neiging hebben om luid en bedreigend te zijn. Ze zijn Japan's equivalent van de Ku Klux Klan, en staan erom bekend extremistische nationalisten als Yukio Mishima aan te trekken, die in 1970 probeerde de regering omver te werpen en vervolgens uit protest zijn eigen buik open sneed toen hij faalde. Vandaag de dag leiden ze anti-Chinese, anti-westerse en anti-Koreaanse protesten en genieten de steun van de criminele Yakuza-beweging. Om door deze beweging ergens voor te worden aangevallen is niet echt een belediging.

Als westerse groepen klagen dat de rechtse nationalisten boos zijn over de zogenaamde agressie van Sea Shepherd en het gebrek aan respect, laat dit alleen maar zien hoe onwetend deze mensen zijn over het gebrek aan invloed dat deze schreeuwerige ultra-rechtse extremisten werkelijk hebben.

Het doet me denken aan de keer jaren geleden dat we tegen het slachten van duiven ingingen in Higgins, Pennsylvania. De Ku Klux clan kwam tevoorschijn om het culturele recht van de burgers van Higgins om duiven vrij te laten uit kooien en af te schieten voordat ze konden ontsnappen, te verdedigen. Ondanks het feit dat de lokale bevolking vond dat het hun traditionele recht was om ieder jaar tienduizenden weerloze duiven af te slachten, werd de slachting in 1999 beëindigd. Het heeft jaren geduurd, maar we hebben gewonnen.

Evenzo verwachten we niet de strijd voor het leven van de dolfijnen in Taiji in een nacht te winnen. Higgins heeft ons meer dan twintig jaar gekost. Maar we hebben in Higgins nooit toegegeven aan de eis om hun cultuur te respecteren en we zullen niet stoppen om een cultuur van slachting te respecteren in Taiji, net zoals we de stierengevechten in Spanje of de vossenjacht in Engeland niet kunnen respecteren. Elke cultuur die slachtingen, martelingen en bloed eist is geen cultuur die moet worden gerespecteerd, door wie dan ook en om welke reden dan ook.

Het uitsnijden van de nog kloppende harten van mensen was een onderdeel van de Azteekse cultuur. Het martelen van mensen omdat ze Joden waren was een onderdeel van de Spaanse cultuur. Waarom moet er, in een wereld waar hondengevechten, hanengevechten, berengevechten en koala’s afschieten niet langer getolereerd wordt door beschaafde mensen,  een uitzondering worden gemaakt voor de wrede schofterigheid die we in Taiji zien? En dit argument van zogenaamde eetcultuur had ook kunnen worden gebruikt door de kannibalen van Borneo om hun traditionele keuken te verdedigen.

Als het racistisch is om wreedheid en moord niet te respecteren, dan is racisme een zonde en een slechte eigenschap, maar nog steeds te verkiezen boven het alternatief. We mogen ons geen schuldgevoel laten aanpraten om dit soort gruwelijkheden te accepteren, alleen maar omdat een kleine groep mensen hun moorden trachten te verheerlijken uit naam van traditie en voor dit belachelijke concept dat ze nu "eetcultuur" noemen.

Miyamoto Musashi, die ik al langere tijd beschouw als een persoonlijke held en leraar, was onwrikbaar in zijn begrip van de strategie en de weg van de samurai. Het woord samurai betekent "dienen" en de Cove Guardians zijn in Taiji om de belangen van de dolfijnen te dienen en niet om hun moordenaars gerust te stellen.

In 1982, toen de vissers van Iki mij vroegen wat belangrijker was, het leven van een dolfijn of het leven van een mens, antwoordde ik dat ik zowel de rechten van de mens als die van de dolfijnen om vrij van angst en vervolging te leven, respecteer. Een visser vroeg me toen wie ik zou redden als ik zag dat een dolfijn en een visser gevangen zaten in een net en zouden verdrinken, en ik kon er maar één redden?

Ik keek de visser in de ogen en zei: "Ik ben niet naar Iki gekomen om de vissers te redden, ik ben gekomen om dolfijnen te redden."

De vissers glimlachten om dat antwoord. Ze waren niet boos, omdat zij respecteerden dat het inderdaad mijn plicht was om de dolfijnen te dienen. Dat was de reden waarom ik daar was en ze respecteerden dat ik me aan mijn plicht hield, maar ook hadden ze respect voor de eerlijkheid van het antwoord.

Musashi's tweevoudige weg van zwaard en pen betekent anderen onderwijzen door middel van zowel confrontatie als een standvastig vasthouden aan het doel, en ons doel is de afschaffing van de slachting van de dolfijnen. Musashi's benadering was om af te zien van compromis, zich te richten op de oorzaak en strategieën te benuttigen die waren ontworpen om dichterbij dat doel te komen..

De vijf strategieën voor Taiji
Taiji no Itsutsu no Senryaku

Sea Shepherd and TaijiGaiatsu is de beste algemene strategie in dit geval en dit houdt in: (1) aanhoudend toezicht op en de documentatie van de wreedheden die worden begaan in de Cove in Taiji, (2) de gebeurtenissen wereldwijd bekend maken met bewijs en documentatie, (3) constante blootstelling en vernedering van de vissers in Taiji die schande brengen over de gehele Japanse natie, (4) constante druk op de Japanse ambassades en consulaten in de hele wereld, en (5) een doorgaande, langdurige campagne van externe druk, met de belofte om ons nooit over te geven en nooit terug te trekken of een compromis te sluiten.

Deze vierde strategie is de meest doeltreffende, omdat dit mensen uit alle hoeken van de wereld mobiliseert om betrokken te raken vanuit hun eigen huis. Japanse ambassades en consulaten loggen en registreren elk telefoongesprek, elke e-mail, brief en petitie die zij ontvangen. Dit is gaiatsu-activisme op zijn doeltreffendst en ik denk dat dit de sleutel is om de schurken van Taiji te beschamen en druk te zetten op de Japanse regering om actie te ondernemen.

Toen ik het eiland Iki bezocht om me tegen de dolfijnenslachting te verzetten, heeft de krant Asahi Shimbun mij beschreven als de samoerai-natuurbeschermer, en gezien de lange geschiedenis van onze alliantie met het leven in zee tegen de uitwassen van de Japanse handel, hebben we een reputatie verworven in Japan. We worden misschien niet leuk gevonden of bewonderd, maar ze hebben ons altijd gerespecteerd, want we strijden met open vizier. We vechten niet met papier en woorden, maar met acties en daden. De Japanse regering neemt Sea Shepherd serieus en dat schenkt ons zowel erkenning als eer.

Japan heeft het op het hoogste diplomatieke niveau heel duidelijk gemaakt dat Sea Shepherd als een bedreiging wordt gezien, en deze bedreiging lijkt te worden beschouwd als zowel een economische als een culturele.

Ironisch genoeg passen we goed in een traditie die Japan heeft sinds de 17e eeuw, en dat is dat de komst van de zwarte schepen altijd een significante verandering in Japan voorspelt. Eerst de zwarte schepen van de Portugezen die de natie van de strijdende daimyo(s) omvormde tot een staat waar de buitenlandse betrekkingen en de handel steeds belangrijker werden, waardoor de isolatie van de Japanse samenleving beëindigde en deze open werd gesteld voor nieuwe ideeën.

Japanse weerstand tegen deze verandering veroorzaakte een reactie die resulteerde in Japanse havens die werden gesloten voor buitenlanders, met uitzondering van een jaarlijkse handelsconcessie aan de Nederlanders in Nagasaki
Daarna kwamen in 1853 de zwarte schepen van admiraal Matthew Perry de haven van Edo binnen gestoomd en veranderden de loop van de Japanse geschiedenis voor altijd.

In 1868 schafte de Meiji-restauratie het feodalisme af en verbood de samoerai. Tradities werden aan de kant gezet zodat Japan geïndustrialiseerd kon worden.

Vanwege de zwarte schepen van Portugal en de Verenigde Staten is de term 'zwarte schepen' een bedreiging door westerse technologie komen te symboliseren.

Sea Shepherd had dit niet in het achterhoofd toen we onze schepen zwart ontworpen, maar het lijkt symbolisch voor de geschiedenis van de sociologische evolutievan Japan dat onze schepen zwart zijn en dat het de zwarte Sea Shepherd vloot is die de archaïsche activiteiten van de Japanse walvisvloot in de Zuidelijke Oceaan bestrijdt.

Echter, Sea Shepherds standpunt is dat we geen gebrek aan respect hebben voor de Japanse cultuur, maar dat we de cultuur van de dolfijnen en de walvissen meer respecteren, en we respecteren de noodzaak om de ecologische integriteit van onze oceanen te verdedigen en te beschermen, omdat deze veel belangrijker is dan welke menselijke cultuur dan ook, want zonder een gezonde, levende oceaan zou er helemaal geen menselijke cultuur kunnen zijn.

 

Evenementen:

5 & 6 maart 2017
Utrecht
25 maart
De Koog, Texel
8 april
Harlingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: