Passie, medelijden, professionaliteit, geduld en volharding

7 october 2010

Passie, medelijden, professionaliteit, geduld en volharding

Commentaar door kapitein Paul Watson 

Als de verantwoordelijke persoon voor de organisatie van Operatie No Compromise voor de Sea Shepherd Conservation Society, heb ik de verantwoordelijkheid voor de voorbereiding van drie schepen, een helikopter en bijna honderd bemanningsleden voor een vier maanden durende reis naar een van de meest afgelegen en vijandige regio's van de planeet.

Dit omvat het nemen van vele moeilijke beslissingen, van het selecteren van bemanningsleden tot de voorbereiding van de tactieken. Het omvat ook het organiseren van voorraden en apparatuur, brandstof en middelen, ondersteuning aan land en logistieke steun.

Sea Shepherd Conservation Society is een kleine organisatie, maar we kunnen doen wat we doen met een kleine staf omdat we toegewijde, begane en vastberaden vrijwilligers hebben, de meesten van hen onvolprezen en achter de schermen, maar elk van hen bereid om onbaatzuchtig urenlang hard te werken in extreme weersomstandigheden en condities op zee.

Het zijn deze vrijwilligers die de kracht van deze organisatie zijn, en dat altijd zijn geweest. Wanneer critici spotten dat mijn bemanning voor het grootste deel uit onervaren niet-professionele zeelui bestaat, kan ik alleen maar zeggen dat ik professionele zeelieden niet zou kunnen betalen om de risico’s te nemen die mijn vrijwilligers nemen, noch zouden professionals ooit kunnen bereiken wat deze mannen en vrouwen van over de hele wereld kunnen bereiken.

Antarctische ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton werd ook ooit verweten dat hij niet-professionals in zijn bemanning had.  Zijn antwoord was: "Om te komen waar ik heen ga, heb ik mensen met passie nodig."
En Sea Shepherd heeft  mannen en vrouwen met passie nodig om met ons samen te werken om de walvissen te verdedigen.

Als critici zeggen dat het gevaarlijk is om op zee te varen en onze schepen door stormen en ijs te sturen om de walvissen samen met mijn bemanning te verdedigen, kan ik alleen maar antwoorden dat ik sinds 1977 op meer dan 300 reizen niet één bemanningslid ben verloren door een ongeval op zee, noch heeft er ooit een bemanningslid ernstig letsel opgelopen.
In de zes reizen die we hebben gemaakt naar de Zuidelijke Oceaan hebben we niet één van de walvisvaarders verwond, noch is een van onze bemanningsleden ernstig gewond geraakt, afgezien van een paar snijwonden, kneuzingen en schaafwonden.  We hebben nog nooit olie verloren onderweg of te maken gehad met een brand aan boord.

Op de schepen van de walvisvaarders daarentegen, die bemand zijn door professionals, zijn er drie doden en talloze zwaargewonden gevallen. Ze hebben olie verspild en er waren twee verschrikkelijke branden. Het is duidelijk dat  professionaliteit niet gelijk kan worden gesteld aan veiligheid.

2 december zal mijn 60ste verjaardag zijn.  Op die dag zullen we ook vanuit Tasmanië vertrekken voor Operatie No Compromise.

Als mensen mij vragen wat ik van plan ben te gaan doen als ik met pensioen ga, is mijn antwoord dat ik nooit van plan ben met pensioen te gaan.  Dit is geen baan voor mij, dit is mijn leven en je gaat niet met pensioen van het leven tot de dag dat je sterft.

Mijn diepe betrokkenheid bij de walvissen gaat terug tot juni 1975 toen ik 24 was.  Het was voor de kust van Californië, waar Bob Hunter en ik de eerste mensen waren die ooit tussen een harpoen en een walvis stonden toen we in actie kwamen tegen de Sovjet-walvisvloot.

Een harpoen werd afgevuurd over onze hoofden en raakte een vrouwtje in een groep van acht potvissen. Ze schreeuwde en de grootste walvis in de school, een groot mannetje, sloeg op het water met zijn staart en dook naar beneden. Hij zwom onder ons door en kwam achter ons uit het water om de Sovjet-walvisvaarder aan te vallen en zijn school te verdedigen
Maar ze wachtten hem op met een losse harpoen en vuurden van dichtbij in het hoofd van de walvis, die schreeuwde van pijn en terug viel in een zee die snel rood kleurde van het bloed.  Terwijl hij kronkelde van de pijn, ving ik zijn blik en toen hij dook zag ik een spoor van bloederige bellen naar mij toe komen.

Plotseling brak zijn hoofd weer door het wateroppervlak, hij rees op uit het water, hoog boven ons uit en terwijl zijn hoofd omhoog ging, druipend van het bloed, keek ik in een oog, een oog ter grootte van mijn vuist.  Wat ik daar zag wees mij de weg die ik tot op de dag van vandaag volg. Ik zag begrip. Die walvis begreep wat we probeerden te doen en ik kon zien dat hij zijn spieren spande terwijl hij zich terugtrok en zijn hoofd opnieuw in zee zonk. Ik keek toe terwijl zijn oog verdween onder het oppervlak en hij stierf.

Hij spaarde onze levens. Hij had ons kunnen vermoorden maar hij liet ons leven, en ik dank mijn leven aan die walvis
En ik zag nog iets anders in dat oog die dag. Ik zag medelijden, niet met zichzelf, maar met ons, dat wij als soort  zo onnadenkend kunnen doden, zo meedogenloos en waarvoor? De Russen doodden potvissen voor Spermaceti-olie, want dat was een uitstekende olie voor het smeren van machines, en een van de toepassingen was in de productie van inter-continentale ballistische raketten.

En terwijl de zon onderging naast het inmiddels drijvende lichaam van zo'n geweldig schepsel trof een gedachte me zo diep, dat ik een rilling langs mijn rug voelde gaan.  Onze diersoort moet wel krankzinnig zijn.

En het was op die dag dat ik besloot dat ik moest doen wat ik nu doe voor de walvissen.  En ik verdedig de walvissen en andere zeedieren nu al vijfendertig jaar.

Ik zal dit blijven doen tot de dag dat ik sterf.

En door de jaren heen heb ik veel mannen en vrouwen zien komen en gaan.  De meeste starten brandend van passie, maar hun vuur dooft al snel waarna ze verdwijnen.  Anderen, veel minder helaas, komen met een gestaag vuur en blijven constant met hun passie.

Beide dragen op hun eigen manier bij, omdat de organisatie heetgebakerde personen nodig heeft die de muren bestormen tijdens gevechten om daarna met pensioen te gaan, en we hebben strategen nodig die een langdurige strijd voeren, jaar na jaar, zonder zich terug te trekken of zich over te geven.

In de beweging om onze oceanen te verdedigen heb ik de eer gehad de meeste van de mannen en vrouwen te  leren kennen die jaar na jaar door blijven gaan, zonder rust en zonder klagen, die van het ene naar het andere gevecht gaan met een geduld en een doorzettingsvermogen dat hen in staat stelt om dat te doen.

Dit zijn mensen als Ric O'Barry, waarmee ik voor het eerst in 1977 rond de tafel ging zitten om strategieën te bespreken. Voor Ric waren het toen de dolfijnen en zijn het nog steeds de dolfijnen. Ric zal dolfijnen verdedigen tot de dag dat hij sterft.

Hardy Jones, die voor het eerst naar Japan ging in 1978 om de dolfijnenslachting vast te leggen en die tot op de dag van vandaag vecht voor de dolfijnen.

Sylvia Earle, wiens passie voor de oceanen al decennia lang fel brandt. Rebecca Aldworth en haar aanhoudende verdediging van de zadelrobben in Canada, en Francois Hugo's jarenlange inzet bij het verdedigen van de Zuid-Afrikaanse pelsrobben, Terri Irwin en wijlen haar echtgenoot, de ongelooflijke Steve Irwin.

En aan land mensen als Birute Galdikas en haar levenslange toewijding aan orang-oetans, Jane Goodall met chimpansees, en Diane Fossey met berggorilla's.

Het is deze geduldige volharding, die ik zie in zoveel individuen zoals de genoemde mensen, die zorgt dat ik erin blijf geloven dat we uiteindelijk een verschil kunnen maken.
En dit is vooral zo wanneer ik kijk naar mijn bemanningen. Velen komen en gaan, sommigen voor één campagne om daarna nooit meer terug te keren en een paar die er altijd zijn, jaar na jaar, steeds terugkerend
En zo komt het dat we ook dit jaar weer nieuwe bemanningsleden aannemen en onze veteranen opnieuw verwelkomen.

Dave Nickarz laat zijn baan en zijn vrouw in Winnipeg achter en vliegt op eigen kosten naar Australië om weer aan boord te gaan van de Steve Irwin. Hij doet dit elk jaar. Laura Dakin, die in 2005 aan boord kwam in Bermuda, en nu onze chef-kok is. Locky MacLean uit Canada, die in 2001 als kok startte samen met zijn vrouw Barbara uit Brazilië en die nu een Sea Shepherd kapitein is, net als Alex Cornelissen, die zich in 2005 bij ons aansloot op de Galapagos-eilanden. Hij is nu Sea Shepherd's directeur op de Galapagos en hij keert terug als kapitein van de Bob Barker in december. Shannon Mann uit Canada is bij ons sinds 2007 en is ook dit seizoen weer bij ons, Lamya Essemlali uit Frankrijk die zich bij ons aansloot in 2005 en nu voorzitter is van Sea Shepherd Frankrijk. De voormalige Amerikaanse marinier Chris Aultman zal terugkeren voor zijn 6e Antarctische campagne als onze helikopterpiloot. Peter Hammarstedt uit Zweden, die bij ons kwam op zijn 19e in 2005 en nu eerste officier is bij Sea Shepherd. Deze gepassioneerde mensen zijn slechts het topje van de ijsberg van 4000 bemanningsleden die sinds 1978 voor Sea Shepherd hebben gediend op zo'n 300 reizen op tien verschillende schepen.

Ik ben soms gewoon diep onder de indruk van de motivatie en de vastberadenheid van deze ongelooflijke mensen. Zij maken Sea Shepherd tot wat het is - de meest gepassioneerde, meest actieve, meest effectieve milieubeschermingsorganisatie voor zeedieren ter wereld.

Er is nog een andere miskende kant van Sea Shepherd en dat is de ongelooflijke steun van mensen over de hele wereld die in ons investeren met hun donaties. Zij zijn de mensen die ons letterlijk boven water houden en het mogelijk maken om te doen wat we doen.

Het afgelopen jaar hebben we ongelooflijke dingen gedaan: We hebben de Japanse walvisquota gehalveerd,  we hebben ingegrepen tegen de illegale visserij op blauwvintonijn in de Middellandse Zee, waar we 800 van die reusachtige vissen hebben gered uit de netten van stropers, we stuurden een bemanning naar de Deense Faeröer-eilanden om grienden te verdedigen, we hebben een ploeg aan de grond in Taiji, Japan, om te blijven toezien op de Japanse dolfijnenmoordenaars, we zijn een één miljoen euro kostend AIS toezichtssysteem aan het installeren ter bescherming van de Galapagos-eilanden tegen stroperij, en we grijpen in tegen de illegale visserij in Brazilië.

Sea Shepherd is actief over de hele wereld en alle mensen die bijdragen - van de bemanningen van de schepen tot de supporters aan wal -  zijn hoeders van de burgers van de zee, van het plankton tot de grote walvissen.

Ik ben een hoeder van de zee, een ‘Sea Shepherd’ , net zoals jullie, en dat zouden we allemaal moeten zijn, want als we er niet in slagen om onze oceanen te verdedigen en als we de biodiversiteit verliezen die de integriteit van alle oceanische eco-systemen onderhoudt, dan is de waarheid dat de oceanen zullen sterven…. En als de oceanen sterven – sterven wij!

 

Evenementen:

5 & 6 maart 2017
Utrecht
25 maart
De Koog, Texel
8 april
Harlingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: