De vergeten slachtoffers van kwikvergiftiging

27 september 2010

De vergeten slachtoffers van kwikvergiftiging

Commentaar door kapitein Paul Watson

Er is veel gezegd en geschreven over de invloed van kwik op kinderen en volwassenen in Japan en de Faeröer eilanden als gevolg van het eten van dolfijnen en grienden.

Ja, het is waar dat de kinderen van de Faeröer eilanden het hoogste kwikniveau in hun lichaam hebben vergeleken met elke andere groep kinderen op de planeet. Ja, het is waar dat de kinderen in Japan gevoed worden met door kwik vervuilde schoolmaaltijden.

Nou en?

Waarom zouden wij ons daar zorgen over maken?

Ik denk niet dat we dat moeten.

Immers, de regering en het volk van Japan en de Faeröer eilanden lijken zich er niet al teveel zorgen over te maken. Als zij hun eigen kinderen willen mishandelen en vergiftigen, dan is er niet veel dat de rest van ons ertegen kan doen. Ze lijken de consumptie van giftig walvissen- en dolfijnenvlees te zien als onderdeel van hun cultuur. Zij hebben de macht om het te stoppen. Wij niet!

En waarschijnlijk hebben ze gelijk. Wie zijn wij om ons te bemoeien met hun culturele recht om zichzelf en hun eigen kinderen te vergiftigen?

Mijn zorg is echter het effect dat methylkwik heeft op de dolfijnen en walvissen. Weinig mensen praten hierover. Er wordt veel gepraat over de gevolgen voor mensen die het vlees van deze levende wezens eten, maar er wordt niet veel aandacht geschonken aan het feit dat de dolfijnen en walvissen zelf aan het sterven zijn door kwikvergiftiging.

Feitelijk zouden het toenemende aantal strandingen van grienden en het toenemende aantal dolfijnen dat zonder aanwijsbare oorzaak dood gevonden wordt, het gevolg kunnen zijn van kwikvergiftiging.

Het logisch verstand zegt dat als het vlees van deze dieren giftig is voor mensen, dat dan de dolfijnen en grienden zelf ook aan een kwikvergiftiging moeten lijden.

In feite hebben zware metalen, PCB's en andere chemicaliën zich al decennia lang opgestapeld in de lichamen van zeedieren. Wij behandelen onze oceanen als chemische stortplaatsen en als riool, dus het mag geen verrassing zijn dat vissen, zeeschildpadden, zeezoogdieren en zeevogels allemaal last hebben van hoge concentraties van giftige stoffen in hun lichaam.

Er zijn weinig studies naar het effect dat kwik heeft op zeedieren. Wat de lange-termijn gevolgen van deze opeenstapeling van methylkwik en andere verontreinigende stoffen zullen zijn, is onbekend. Wat we wel weten is dat als mensen die deze dieren eten gezondheidsproblemen hebben, dat dan de dieren zelf ook aan  gezondheidsproblemen moeten lijden.

Ik denk niet dat het onze verantwoordelijkheid is of onze plek om naar Japan en de Faeröer eilanden te gaan en  gezondheidskwesties in hun eigen gemeenschappen aan te kaarten. Japan en de Faeröer eilanden hebben een zeer hoge levensstandaard en zeer hoogwaardig onderwijs. Zij zijn zich bewust van de gezondheidsaspecten die hun eigen burgers bedreigen. Wat ze ermee doen is aan hen - niet aan ons.

Echter, de dolfijnen in de wateren voor de kust van Japan en de grienden in de wateren in de buurt van de Faeröer eilanden maken geen deel uit van de Japanse of de Faeröerse cultuur. Ze zijn van hun eigen cultuur en het is een cultuur die heftig wordt aangevallen door de Japanse en de Faeröese moordenaars.

Als activisten voor het behoud van de oceaan is het welzijn van de dolfijnen en de grienden onze zorg en is interventie om hun leven te verdedigen en te beschermen onze verantwoordelijkheid. Deze dieren zijn niet het eigendom van de Japanners en de Faeröers, ze zijn het slachtoffer van deze twee nationaliteiten.

Als oceaanbeschermers moeten we niet vergeten dat de dolfijnen en grienden onze cliënten zijn, en niet het Japanse of Faeröese volk.

Moeten we bezorgd zijn over de gezondheid en het welzijn van mensen die ervoor kiezen om dolfijnen- en walvissenvlees te eten? Ik denk het niet. Niemand dwingt hen om dit besmette vlees te eten. Er is geen economische of overlevingsnoodzaak om dit vergif te nuttigen. De keuze is aan hen en als als zij een pad van zelfdestructie kiezen, dan is dat zuiver en alleen hun keus.

Ik denk ook dat deze benadering van bezorgdheid voor het welzijn van de mensen in Japan en de Faeröer eilanden door de Japanners en Faeröers met argusogen wordt bekeken. Zij weten dat het ons gaat om het welzijn van de dolfijnen. Daarom zijn we betrokken bij deze kwesties. Feit is, dat activisten en dierenwelzijnswerkers zich niet zouden richten op kwikvergiftiging in Japan en de Faeröer eilanden als het niet om de dolfijnen en grienden zou gaan.

Wij zouden het probleem van kwikvergiftiging in mensen over moeten laten aan de Japanse en Faeröese ambtenaren van de gezondheidsdienst, of de Verenigde Naties, Artsen Zonder Grenzen, of het Internationale Rode Kruis. Wij moeten vasthouden aan wat we het beste kunnen en dat is het verdedigen en beschermen van deze dieren tegen slachting en vergiftiging.

Het hoeft niet altijd over mensen te gaan. Onze rol als oceaanbeschermers is om de oceanen en de diersoorten die er in leven te beschermen tegen mensen, niet voor  mensen.

 

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: