De racistische retoriek weerlegd

20 augustus 2010

De racistische retoriek weerlegd

Commentaar door kapitein Paul Watson 

Normaal gezien negeer ik de kritiek op Sea Shepherd, en zeker de academische kritiek. Maar dit artikel van de hand van Dougal McNeill is gepubliceerd in de Japan Times, en dus niet op de website van één of ander willekeurig en irrelevant sociaal forum. Het is duidelijk een propagandastuk geschreven om de Sea Shepherd Conservation Society en de beweging tegen de walvisvangst in diskrediet te brengen.

Beschuldigingen van racisme zijn blijkbaar de enige verdediging geworden die de voorstanders van de walvisvangst kunnen opvoeren ter verdediging van deze meedogenloze en ecologisch verwoestende industrie.

Daarom zal ik antwoorden op de standpunten die zijn geschreven door deze academicus die zichzelf beschrijft als een Marxistisch criticus. Mijn ervaring leert me dat Marxisten de neiging hebben om tegen de natuur te zijn, totaal antropocentrisch te zijn en biocentrisme af te schilderen als anti-humaan en racistisch. Dit artikel van Douglas McNeill voldoet zeker aan deze beschrijving.

article_separator_650x1

Artikel van Dougal McNeill gepubliceerd in de Japan Times (17 augustus 2010):

Racistische ondertoon tekent de walvisretoriek: oncomfortabele parallellen met de vroegere anti-Aziatische campagnes in het Australazië-debat

Door DOUGAL MCNEILL

De website van Sea Shepherd beschrijft hem als “de eerste Nieuw-Zeelander die als krijgsgevangene van de Zuidelijke Oceaan naar Japan is gebracht”, en er is geen twijfel over de populariteit van Peter Bethune in dit land. Zijn proces in Tokio eerder dit jaar, waarbij hij werd aangeklaagd voor zijn inmenging in de jaarlijkse Japanse walvisvangst, was groot nieuws in Nieuw-Zeeland en de directe actie op zee sluit aan bij van oudsher bestaande culturele stromingen met betrekking tot walvissen en walvisvangst.

Kapitein Paul Watson: Dit is een feit. Kapitein Peter Bethune is als een krijgsgevangene van de Zuidelijke Oceaan naar Japan gebracht nadat zijn schip vernietigd was door de kapitein van het in Japan geregistreerde schip Shonan Maru #2. Deze kapitein is niet ondervraagd door welke autoriteiten dan ook en Japan heeft geweigerd om mee te werken met het onderzoek dat is uitgevoerd door de maritieme autoriteiten van Nieuw-Zeeland en Australië. Het feit dat de Japanse kapitein heeft geweigerd om ondervraagd te worden en dat Japan hem beschermd heeft plaatst dit feit buiten het domein van de burgerlijke en criminele aanklacht en maakt het tot een oorlogsdaad. Het feit dat er bij de aankomst van Pete Bethune in Japan honderden demonstranten aanwezig waren, geeft zijn gevangenneming een politiek karakter. Hij is in feite gevangen genomen als een krijgsgevangene en behandeld als een politiek gevangene.

Vorige maand hingen er in Wellington overal posters voor een benefiet ten gunste van Sea Shepherd, met prominente muziekbands als headline. Het kleine groepje nationalistische demonstranten die in Tokio protesteerden tegen Bethune waren een belangrijk nieuwsitem in Nieuw-Zeeland. De Antarctische campagnes zijn ieder jaar gedurende het walvisseizoen dagelijks het onderwerp van verslag en commentaar. De walvisvangst is een belangrijk onderwerp, en een emotioneel en cultureel heet hangijzer.

Kapitein Paul Watson: Ja, de walvisjacht is een belangrijke zaak, en zeker omdat de Japanse walvisvloot jacht maakt op bedreigde en beschermde walvissen in een internationaal walvisreservaat en hierbij een globaal moratorium op walvisjacht schenden. Het zijn stropers. En ja, mensen worden emotioneel over de onwettige slachting van de walvissen. Dit gaat niet over cultuur, dit gaat over afslachten en internationaal recht met betrekking tot natuurbescherming. Het gaat over mensen die woedend zijn over een ecologische misdaad en woedend over zinloze wreedheid en slachting.

En toch, ondanks alle intensiteit en het brede draagvlak van die steun, bevindt het debat over de walvisvangst zich in een eigenaardig onhistorische ruimte, die ontdaan is van alle context, en waarbij dit debat zich eigengereid afsluit van onderzoek en zelfreflectie. Naar de walvissen wordt dikwijls verwezen als “onze walvissen”, hetgeen suggereert dat het debat evenzeer over eigendom en heerschappij gaat als over een minder brede bezorgdheid voor de natuur.  En, hoe onwelkom deze associaties ook zijn, ze verwijzen naar minder fraaie tradities in de geschiedenis van de Japans-Australaziatische relaties.

Kapitein Paul Watson:  Er bestaat geen rechtvaardiging voor deze slachting. Ze is wreed, illegaal en een bedreiging voor het overleven van de walvissen. Stellen dat cultuur geen rechtvaardiging mag zijn voor wreedheid is nauwelijks eigengereid te noemen. Ik zou het bestempelen als mededogen.

Er is een zorgwekkende onderstroom van anti-Aziatisch racisme dat de publiciteit en argumentatie van Sea Shepherd doordrenkt. De meeste mensen, terecht, zijn tegen de walvisvangst. Sea Shepherd verbindt deze oorspronkelijke bezorgdheid voor de natuur met veel oudere en gevaarlijkere gedachtenstromingen uit de Australische en Nieuw-Zeelandse politiek: nationalisme, en dan vooral “links” nationalisme en het daarbijhorende racisme.

Kapitein Paul Watson: Dit is een belachelijke beschuldiging. Sea Shepherd Conservation Society verzet zich tegen alle illegale walvisjacht door welk volk en om welke reden dan ook. We zijn de confrontatie aangegaan met de walvisjagers van de voormalige Sovjet-Unie (1975, 1976 en 1981), Noorwegen, de Deense Faröer Eilanden (1983 tot nu), Spanje (1981), Zuid-Afrika (1981), Australië (1978), IJsland (1986 tot nu) en de Makah Indianenstam van de VS (1998-1999). We hebben het niet specifiek op Japan gemunt. Het is zelfs zo dat ons verzet tegen de IJslandse en Noorse walvisjacht veel agressiever was. We hebben Japanse bemanningsleden. We zijn niet nationalistisch, want onze bemanning is internationaal, met een gemiddelde van 14 verschillende nationaliteiten per campagne. De suggestie dat we Australische of Nieuw-Zeelandse nationalisten zijn heeft geen enkele geloofwaardigheid. Sea Shepherd is een internationale organisatie die actief is op elk continent van de planeet, we hebben geen enkele specifieke nationale band.

Geconfronteerd met een uitdaging op het gebied van natuurbescherming, zoals de slachting van bedreigde walvissen, beginnen we een keuze te zien tussen een internationale aanpak, die de nadruk legt op het potentieel voor een politiek die verenigt, en een nationalistische aanpak die een oprechte bezorgdheid corrumpeert tot steun voor reactionaire en vergiftigde ideeën. De Australische senator van de Groenen, Bob Brown – met zijn verhalen over “onze” walvissen, alsof Nieuw-Zeeland en Australië deze schepsels zouden bezitten, en met zijn commentaar tegen immigranten – versterkt een lange traditie van anti-Aziatisch racisme in dit deel van de wereld.

Kapitein Paul Watson: De aanpak van Sea Shepherd IS een internationale aanpak. Senator Bob Brown heeft geen commentaar tegen immigratie gegeven naar mijn weten, en het blijft een feit dat de walvissen waarop Japan jacht maakt, leven in de Australische wateren, zowel de territoriale wateren van Australië als de wateren van het Australische Antarctische Gebied. Daarom kunnen deze walvissen door Australiërs terecht beschouwd worden als “hun” walvissen. De vraag die McNeill zich echter zou moeten stellen is waarom ze het eigendom van Japan zouden zijn? Ze leven nog niet eens bijna in de buurt van Japan, en toch beschouwen de Japanse walvisjagers ze als “hun” walvissen, en doden ze de walvissen. Australiërs beschouwen de walvissen als “hun” walvissen en ze beschermen ze. Ik zie liever dat de walvissen beschouwd worden als het eigendom van de natie die ze beschermt als van de natie die ze afslacht.

De richting waarin deze vorm van nationalisme kan gaan wordt, hoewel niet opzettelijk, duidelijk gemaakt door de presentatie van Sea Shepherd zelf. Op een bijeenkomst op het terrein van het parlement hoorde ik Paul Watson naar de menigte roepen dat “een overheid die haar vlag niet kan verdedigen op zee, haar soevereiniteit heeft verloren!”. Volledig gekleed in zwart en geflankeerd door twee grote en imponerende Nieuw-Zeelandse vlaggen, paste dit beeld en deze retoriek evengoed in een bijeenkomst van ultrarechts als in een bijeenkomst van natuurbeschermers. Dergelijke nationalistische parallellen vormen een gemeenschappelijk en volhardend thema in al het materiaal dat betrekking heeft tot de walvisjacht. En toch blijven deze connotaties onbesproken in de commentaren van de lokale media, die zijn gericht op permanente woede tegen de Japanse onwetendheid en immoraliteit.

Kapitein Paul Watson: De Ady Gil was een schip dat was geregistreerd in Nieuw-Zeeland en om die reden zou Nieuw-Zeeland de Nieuw-Zeelandse kapitein van een vaartuig met de Nieuw-Zeelandse vlag hebben moeten steunen. Dit geldt voor elk land. Mijn kritiek was gericht tegen Nieuw-Zeeland. Japan steunt haar kapiteins, hetgeen Nieuw-Zeeland duidelijk niet doet. Nieuw-Zeeland heeft in dit geval kapitein Peter Bethune zeker niet gesteund.
Als ik was geflankeerd door twee grote Nieuw-Zeelandse vlaggen, dan zou dat te maken kunnen hebben met het feit dat ik voor het gebouw van het Nieuw-Zeelandse parlement stond. Mijn bemanning hield geen vlaggen omhoog, en ik heb geen speciale band met of trouw aan Nieuw-Zeelandse of Australische vlaggen. En wat betreft de zwarte kledij, zwart en wit zijn de kleuren van de uniformen van de bemanning van de Sea Shepherd. MacNeill probeert een beeld op te roepen van een fascistische nationalistische bijeenkomst, compleet met vlaggen en zwarte hemden, om het verzet tegen de walvisvangst in diskrediet te brengen. Hij beschuldigde er ons bijna van om de vlag te groeten en te roepen “Heil aan de walvissen!”.

Het is onmogelijk voor Sea Shepherd om een nationalistisch thema te gebruiken in ons verzet tegen de walvisvangst, omdat we op geen enkele wijze zijn verbonden met enigerlei nationalistische beweging. Onze schepen varen onder de Nederlandse vlag, maar we zijn geen Nederlandse nationalisten. Ik heb zowel de Canadese als de Amerikaanse identiteit, maar ik wikkel me toch echt niet in de Canadese of Amerikaanse vlag. Het is zelfs zo dat ik zo anti-nationalistisch ben als mogelijk, dus een dergelijke beschuldiging is gewoon totaal absurd.

Hebben we het Japanse volk ooit beschuldigd van onwetendheid of immoraliteit? Het antwoord is nee. Ons verzet is tegen de Japanse walvisindustrie en de bureaucraten van de overheid die deze industrie steunen. We zijn niet anti-Japans, en we zijn het ook nooit geweest, net zoals we nooit tegen Noorwegen, IJsland of Rusland zijn geweest. We zijn wel tegen de walvisjacht, en we beschouwen als walvisjagers als gelijk.  

Mijn punt hier gaat niet over de argumenten met betrekking tot de walvisvangst zelf, maar over de context waar deze argumenten in worden geplaatst, en de historische herinneringen waar ze op terug grijpen. Dit aspect van het debat – de manier waarop het past in waar het gebeurt, hoe het put uit lokale standpunten over ras, racisme en anti-Aziatische gevoelens en deze op zijn beurt vorm geeft en voortzet – ontbreekt nagenoeg totaal in zelfs de meeste overdachte commentaren.

Kapitein Paul Watson: Onze argumenten zijn enkel gebaseerd op de walvisjacht, en dat is het enige waarin we zijn geïnteresseerd. We hebben geen kritiek op de Japanse cultuur of maatschappij. We richten ons enkel op de walvisjagers, die in dit geval toevallig Japans zijn. Maar tegelijkertijd verzetten we ons tegen Noorse, Faeröese en IJslandse walvisjagers. Naast de walvisjacht is het enige dat ze allemaal gemeen hebben de constante beschuldiging van racisme tegen iedereen die zich verzet tegen hun walvisjacht. Ik ben er zelfs van beschuldigd dat ik tegen de Denen ben, terwijl mijn etnische achtergrond Deens is. Ik word er ook van beschuldigd anti-Aziatisch te zijn, ondanks het feit dat mijn dochter Euraziatisch is. Het idee dat verzet tegen de walvisjacht iemand automatisch anti-Aziatisch en racistisch maakt is absurd en kan niet gestaafd worden door enig bewijs. Het is gewoonweg propaganda die er op gericht is om sympathie op te wekken voor de brutale, wrede, achterhaalde en onwettige afslachting van de walvissen.  

Verzet tegen de walvisjacht is universeel in het politieke spectrum in Australazië, en het enige politieke voordeel dat hiermee kan behaald worden ligt in het getouwtrek waar de luidruchtigheid of de daadkracht van de andere partij in vraag wordt gesteld. Dat dit alles gebeurt, en dat dit teruggrijpt op de geschiedenis, blijft onopgemerkt. Maar deze context is wel duidend.

Kapitein Paul Watson: We zijn er dankbaar voor dat de meerderheid van de Australiërs, Nieuw-Zeelanders, Europeanen, Noord- en Zuid-Amerikanen, Afrikanen, en ja, Aziaten tegen de walvisjacht zijn. Eenieder met mededogen zou zich terecht verzetten tegen een dergelijke wrede en onnodige slachting van zulke mooie en sociaal complexe wezens. De meerderheid van het Japanse volk eet geen walvisvlees. Het is slechts een kleine maar machtige minderheid die de walvisjacht ondersteunt. Verzet tegen de walvisjacht is vrijwel universeel. Australië was eens een walvisvarende natie, en we hebben ons verzet tegen Australië op de stranden van Cheynes. We waren niet anti-Australisch toen we dat deden, we waren tegen de walvisjacht. Net zoals we nu niet anti-Japans zijn, maar tegen de Japanse walvisvangst.   

Sea Shepherd heeft ervoor gekozen om gebruik te maken van beeldvorming uit de oorlog in de Pacifische Oceaan. Ze hebben hun campagne-logo gemodelleerd naar dat van “de legendarische ‘Flying Tigers’ die gevochten hebben tegen de Japanse Keizerlijke troepen in China” en hun naam –Operatie Waltzing Matilda- hebben gekozen ter ere van “het officieuze volkslied van Australië.”

Kapitein Paul Watson: Ik ben een historicus en ik heb één van onze campagnes genoemd naar Miyamoto Musashi, een man die ik lang heb bewonderd voor zijn strategische kundigheid. Dat was Operatie Musashi, en dit was bedoeld om de Japanse cultuur te eren, niet om deze belachelijk te maken, omdat ik terug greep naar het idee van Musashi van “de tweevoudige weg van pen en zwaard”, hetgeen betekent dat confrontatie moet samengaan met educatie. De campagne van het daaropvolgende jaar was Operatie Waltzing Matilda, zo genoemd ter ere van de steun die de Australiërs geven aan onze campagnes. En dat heeft niets te maken met de Tweede Wereldoorlog. De Australische dichter Andrew Banjo Patterson leefde tientallen jaren voor de oorlog in de Pacifische Oceaan. Die naam was gekozen om Australië te eren, net zoals Musashi was gekozen uit respect voor Japan.

Als deze mediacampagne louter opportunistisch en naïef is, dan is ze in het beste geval gevaarlijk en betreurenswaardig. Als ze echter een bewuste evocatie is, dan is de retoriek van Sea Shepherd veel sinisterder. In tegenstelling tot de nationalistische mythologie was de oorlog in de Pacifische Oceaan, in de woorden van de studie van historicus Tom O’Lincoln over deze oorlog; “een genadeloze worsteling om de macht tussen twee rivaliserende rijken.” De dood en het lijden dat Australië en Nieuw-Zeeland hebben helpen toebrengen aan de Aziatische wereld – uiteraard eindigend in de afschuwelijke en criminele gruwelijkheden in Tokio, Hiroshima en Nagasaki – zijn een waarschuwing aan iedereen over de ganse wereld en zijn, zeker voor een vermeende progressieve organisatie, geen onderdeel van een traditie die omarmd moet worden.

Kapitein Paul Watson: Ik ben een aanhanger van de ideeën van Marshall McLuhan en daarom verwerp ik elke beschuldiging als zouden mijn mediacampagnes naïef of opportunistisch zijn. Noch zijn onze campagnes sinister. Het was onze doelstelling om de onwettige slachting van walvissen onder de aandacht te brengen, ook in Japan. En we hebben dit bereikt. Voor onze campagnes was het in Japan nauwelijks bekend dat de walvisjacht plaats vindt in de Zuidelijke Oceaan, en er was zeker geen berichtgeving over in de Japanse media. Dit is zeker niet meer het geval, omdat we de zaak gedramatiseerd hebben.

Ik moet toegeven dat ik ontsteld ben door de suggestie dat Nieuw-Zeeland en Australië beschuldigd zouden worden van het veroorzaken van lijden en dood in de Aziatische wereld en dat het conflict met het Japanse leger in de Tweede Wereldoorlog zou worden beschreven als criminele wreedheden door het ANZAC leger. Australië en Nieuw-Zeeland zijn deze oorlog niet begonnen. Japan is Australië eenvoudigweg zonder aanleiding binnengevallen. Om te suggereren dat de verdediging van deze twee naties misdadig was en een wreedheid, getuigt van beangstigende onwetendheid en cultureel chauvinisme door de schrijver van het stuk, die, naar het schijnt, niets meer is dan iemand die de Japanse walvisvangst moet verexcuseren.

Ik ben er zeker van dat de fatsoenlijke burgers van Nieuw-Zeeland en Australië deze stelling waanzinnig, hatelijk en verontrustend vinden.  

Sinds de oorlog in de Pacifische Oceaan is racisme tegen Aziaten met enige regelmaat terug gekeerd in Australië en Nieuw-Zeeland – van de blanke Australische politiek in de voorbije eeuw tot de populistische campagnes tegen immigratie in beide landen in de jaren ‘90 – en met gewelddadige en gevaarlijke gevolgen. Door met deze retoriek te spelen neemt Sea Shepherd een oneerbare erfenis op.

Kapitein Paul Watson: Ja, Australië en Nieuw-Zeeland hebben een geschiedenis van racisme, net zoals elke andere natie op deze aarde. De ‘whites only’ politiek behoort tot de geschiedenis in Australië, net zoals de ‘Jim Crow’ wetten reeds lang zijn opgeborgen in de Verenigde Staten. Ja, Amerika had slaven, en Australië heeft Aboriginals vervolgd. Maar bedenk je eens dat Japan hetzelfde heeft gedaan met de vernietiging van de oorspronkelijke Ainu-bevolking onder Keizer Meiji, en vandaag de dag is het voor restaurants en bars in Japan nog steeds wettig om niet-Japanners de toegang te ontzeggen. Japan is nu niet direct een voorbeeld van deugdzaamheid als het op discriminatie aankomt.

Dit zijn sociologische problemen die absoluut niets van doen hebben met walvissen en de jacht er op in de Zuidelijke Oceaan. De Zuidelijke Oceaan is een internationaal erkend walvisreservaat. Dat is de reden waarom we ons verzetten tegen de walvisvangst daar. Dat heeft niets te maken met Japan of Australië. We verzetten ons tegen stropers die toevallig Japans zijn. Als ze Nederlands of Brits zouden zij, zouden we hetzelfde doen, net zoals we ons momenteel verzetten tegen de walvisjacht in de Deense Faeröer Eilanden. En net zoals we ons hebben verzet tegen de walvisvangst in Noorwegen en IJsland. 

Het is ook treffend hoe openlijk deze associaties gemaakt worden, wanneer beschouwd wordt hoe weinig deze bediscussieerd worden. Vergelijk deze uitspraken:

 “Wij in Australië zien onze taak vol vertrouwen tegemoet. We staan klaar, met een vrij hart … we zullen de Japanners terug sturen naar waar ze horen.”

Kapitein Paul Watson: Dit is geen uitspraak van Sea Shepherd, maar de schrijver probeert wel om Sea Shepherd er mee te associëren.

“Stuur de Jap terug naar waar hij thuis hoort”.

Kapitein Paul Watson: Dit is geen uitspraak van Sea Shepherd. We staan niet toe dat het woord “Jap” gebruikt wordt op wat voor manier en om wat voor reden dan ook. Opnieuw probeert de schrijver een uitspraak te associëren met Sea Shepherd.

“Er is enkel overwinning of nederlaag voor de walvissen, en we zijn niet van plan om de walvissen te zien verliezen, noch zijn we van plan om deze moorddadige slagers te laten winnen.”

Kapitein Paul Watson: Dit is mijn uitspraak, en daar is niet anti-Japans aan. In mijn beleving zijn de walvisjagers moorddadige, barbaarse slagers. Ik heb niet gezegd dat de Japanners dat zijn. Nogmaals, we verzetten ons tegen de walvisjacht, niet tegen de nationaliteit van de walvisjagers.

De eerste quotes zijn van posters van de Australische overheid uit de Tweede Wereldoorlog. De derde komt van een Sea Shepherd pamflet dat is rondgedeeld in maart. Van oorlogsfilms en –stripverhalen naar de populistische campagnes van vandaag, er is veel materiaal en culturele herinnering beschikbaar om uitspraken zoals “barbaarse slachters” erg dubbelzinnig te laten worden.

Kapitein Paul Watson: Met andere woorden, de schrijver probeert willens en wetens de geallieerde propaganda uit de Tweede Wereldoorlog gelijk te stellen aan de stellingen van Sea Shepherd tegen de walvisjacht. Er is geen connectie. Sea Shepherd is tegen de walvisjacht, niet tegen Japan. Zijn de Japanners barbaarse slagers? Het antwoord is nee. Zijn de walvisstropers barbaarse slagers? Zoals ik het zien zijn ze dat inderdaad. 

De weerklank is zo duidelijk, de ontmenselijkende provocatie zo in het oog springend. De “moorddadige barbaarse slagers” van vandaag zijn de “Japs” van 60 jaar geleden, de “Nips” van racistische aanvallen en woede uit het recente verleden, de “vreemdelingen” gehaat door de racisten in kolonies, die waren opgebouwd door het ontnemen van land en verwijderen van oorspronkelijke bewoners, vastbesloten om hun eigen buitenlandse oorsprong te vergeten.

Kapitein Paul Watson: De echo’s mogen dan duidelijk zijn vanuit een Marxistisch perspectief zoals dat van McNeill, maar zijn in geen geval duidelijk voor mij. We ontmenselijken de walvisjagers niet, ze ontmenselijken zichzelf door deze intelligente wezens op brutale, bloedige en onwettige manier af te slachten. Ik voor mezelf geloof dat het doden van een walvis een misdaad is die verwant is aan moord. De walvisjagers ervan beschuldigen dat ze barbaren en moordenaars zijn is niet hetzelfde als een volledige natie hiervan te beschuldigen. Het is een poging van McNeill om diegenen die zich verzetten tegen de walvisjacht te ontmenselijken, om onze bekommernis voor de walvissen en hun behoud tot iets sinister te maken, en ons simpelweg af te schilderen als racisten. Op deze manier ontmenselijkt hij ons voor het redden van walvissen en wekt hij sympathie op voor diegenen die de walvissen doden.

"Japan” en “Japans” verschijnen minstens 20 keer in het rapport van de Sea Shepherd Antarctische campagne. Op deze manier krijgt een campagne die zich, tenminste officieel, voorstelt als een campagne voor ecologische kwesties,  op een persistente wijze het karakter van een rassenkwestie. Dit is zeker de taal van racisme, van giftig nationalisme en als het van een neo-Nazi-groepering kwam zou het ook als dusdanig geduid worden.

Kapitein Paul Watson: Natuurlijk verschijnen de woorden “Japan” en “Japans” in ons rapport. We verzetten ons tegen schepen onder Japanse registratie met Japanse bemanning. Als we terugkijken naar 1978, toen verschenen de woorden “Australië” en “Australisch” in ons rapport over ons verzet tegen de Australische walvisjacht in West-Australië. En we gebruikten de woorden “bruut” en “wreed” toen ook al. De woorden “Noorwegen” en “Noors” staan in onze rapporten over onze campagnes tegen de Noorse walvisjacht. Hoe dit opgevat kan worden als de taal van racisme is werkelijk buitengewoon. Als het woord “Japans”, zoals het woord “Noors” gebruikt wordt om de nationaliteit van de bemanningsleden van een walvisschip te beschrijven, dan is dit beschrijvend en niet racistisch. Als we niet zouden vertellen dat de walvisjagers in de Zuidelijke Oceaan Japanners zijn, waarheen zouden de mensen dan hun protest moeten richten? De macht om de illegale activiteiten van de Japanse walvisjagers in de Zuidelijke Oceaan te stoppen, ligt alleen bij de Japanse overheid. We moeten de Japanse overheid onder druk zetten, en dat kan alleen als het brede publiek op de hoogte is van het feit dat de verantwoordelijke overheid de Japanse overheid is. Het zou hetzelfde zijn als protesteren tegen de oorlog in Irak zonder de Verenigde Staten te noemen. Volgens McNeill zouden we doelbewust vaag moeten zijn in de beschrijving van de nationaliteit van legers, bedrijven, vissersvloten, walvisvloten en al de rest. Zo zou bijvoorbeeld het verslag dat een vissersboot van ergens illegaal aan het vissen is, beantwoord worden met de vraag “Onder welke vlag vaart dat vaartuig?”. Moeten we dan antwoorden: “Wel, het is een vissersboot en hij zou daar niet mogen zijn.” “Waar komt hij dan vandaan?”.  “Hij is niet van hier, hij komt ergens anders vandaan. Ik zou het je graag vertellen, maar ik wil niet racistisch overkomen”.
McNeill vraagt me om de nationaliteit van de walvisschepen in de Zuidelijke Oceaan niet te vermelden, misschien omwille van het feit dat hun illegale walvisjacht Japan in verlegenheid brengt en dat de Japanse regering beledigd is als we dit onder haar aandacht brengen.

Tussen haakjes, McNeill heeft “Nieuw Zeeland” en “Australië” veertien keer vernoemd in zijn artikel. Volgens zijn eigen logica maakt dat zijn artikel racistisch.

Wat anderen betreft weet ik het niet, maar ik vind de redenering van McNeill gewoon idioot.

En toch, op een lunch in maart hoorde een groep van ecologisten, respectabele mensen – waaronder ministers van de groene partij – en campagneleden het allemaal aan, zonder zelfs het minste gemompel. Prominente acteurs en muzikanten verzamelen fondsen en lenen hun naam om de organisatie te helpen.

Het is niet alleen in de Zuidelijke Oceaan dat Sea Shepherd een gevaarlijk spel speelt.

Captain Paul Watson: Het is een gevaarlijk spel. Het in Japan geregistreerde schip Shonan Maru n°2 heeft opzettelijk een in Nieuw-Zeeland geregistreerd schip geramd, tot zinken gebracht en vernietigd, en hierbij bijna vijf Nieuw-Zeelanders en een Nederlander gedood. De walvisjagers hebben op ons geschoten, hebben schokgranaten naar ons geworpen en onze schepen geramd. Het is inderdaad gevaarlijk De walvisjagers zijn genadeloos, en dat is een feit. De Japanse overheid steunt hun illegale activiteiten en weigert iedere medewerking aan enig onderzoek. Japanse ultrarechtse extremisten eisen de doodstraf voor activisten die zich verzetten tegen de walvisjacht. De Japanse overheid en media noemen mensen van Sea Shepherd  “terroristen” ondanks het feit dat er geen enkele aanklacht is tegen ons.

Ik hoop voor jou, Dougal McNeill, dat ze je goed betaald hebben om dit gewauwel bij elkaar te schrijven. Je ziet de wereld door roze-gekleurde Marxistische brilglazen. Met andere woorden, je ziet de dingen zoals je ze wil zien. Je hebt zelfs niet de moeite genomen om mij of een ander lid van Sea Shepherd te interviewen. Het is eenvoudig om mensen te ontmenselijken als je er niet mee praat.

Als besluit kan ik enkel zeggen dat Sea Shepherd tegen de walvisjacht is, en niet tegen Japan. We beschouwen de walvisjagers en het Japanse volk niet als een en hetzelfde. Ik weet dat het voor iemand met een Marxistisch antropocentrisch perspectief moeilijk is om te begrijpen dat sommige mensen, zoals wijzelf, zich niet als verbonden zien met enige specifieke cultuur, nationaliteit, ras of antropocentrisch spiritueel geloof. We zijn biocentrische ecologisten, en wat we doen, doen we voor de walvissen. Zij zijn onze cliënten, en het is in hun belang dat we ze verdedigen tegen de illegale activiteiten van de walvisjagers die in dit geval toevallig Japans zijn.  

 

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: