De regenboog vervaagt nu Greenpeace de walvissen verraadt

21 juni 2010

De regenboog vervaagt nu Greenpeace de walvissen verraadt

Commentaar door kapitein Paul Watson
Mede-oprichter van de Greenpeace Foundation

Vergeef mij, gij bloedend stukje aarde, dat ik zo zacht en mild ben voor deze slagers.
-       William Shakespeare
-       Julius  Caesar

Toen dr. Paul Spong, Robert Hunter en ik in 1974 de eerste reis organiseerden om de walvissen te redden, waren we het over één ding eens: Het doden van walvissen was immoreel, wreed, ecologisch onjuist en hoorde niet thuis in de moderne wereld. Onze positie was dat alle walvisjacht zou moeten worden afgeschaft. Het was moord, klaar uit.

En zo bevonden Bob Hunter, George Korotva, Fred Easton en ik ons in juni 1975 voor een harpoenschip uit de Sovjet Unie, terwijl wij acht prachtige potvissen in blinde paniek voor ons uit zagen vluchten, vechtend voor hun leven. We voelden en roken hun hete adem, die ze in snelle uitbarstingen uitspoten. Hun gigantische longen werden tot het uiterste belast, terwijl zij de dodelijke moordmachine achter zich probeerden te ontvluchten.

En daar, op die deinende golven zo’n honderd kilometer voor de kust van Californië, begon de hedendaagse anti-walvisjachtbeweging, toen de Sovjetse schutter de trekker overhaalde en de explosieve harpoen vlak over onze hoofden schoot, recht in de rug van één van de vluchtende walvissen..

Het was een vrouwtje en we waren geschokt een bloedstollende kreet van pijn te horen, terwijl het warme bloed uit haar gapende wond als een vuurrode fontein in de koude zee werd gepompt. We waren aan de grond genageld en keken vol afschuw toe, terwijl het grote mannetje in de kudde met zijn hoofd boven water kwam om vervolgens weer de zee in te duiken. De staart van de walvis kwam boven de golven uit, volgde zijn gebogen zwarte rug onder water en verdween.

We zaten met zijn allen in twee opblaasbare boten op de met bloed besmeurde zee en terwijl het vrouwtje voor ons aan de oppervlakte een doodsstrijd voerde, begonnen de Russen hun harpoen te herladen en bereidden ze het vastmaken van een kabel voor. Op dat moment spatte het zeeoppervlak achter ons uiteen en zagen we een boze potvis uit de oceaan omhoog komen in een wanhopige, maar hopeloze poging om zijn kudde te beschermen tegen deze moordenaars. Maar de Russen waren op hem voorbereid en de schutter haalde nonchalant de trekker over en vuurde met een harde knal een losse harpoen af, die van dichtbij in het hoofd van de grote walvis schoot en explodeerde in een regen van bloed, terwijl de stervende walvis zielig schreeuwend en pijnlijk stuiptrekkend terugviel in een steeds groter wordende plas stomend bloed.
En wij zaten daar maar. Ik was bij Fred Easton in de boot gesprongen en hij had het schot van de harpoen weten vast te leggen op zijn camera en probeerde deze droog te houden, toen de dodelijk gewonde walvis de zee indook en er een spoor van bloed en bubbels op ons af kwam.

De walvis kwam naast onze boot omhoog uit het water, zijn hoofd draaiend in een hoek waardoor hij met zijn lichaam op ons terecht zou komen. Terwijl koud, zout water en stomend bloed op ons neervielen zag ik voor mij een oog verschijnen, zo dichtbij dat ik mijn eigen reflectie erin kon zien. En op dat moment veranderde mijn leven en zou het nooit meer hetzelfde zijn.

Want in dat ene oog zag ik een glimp van intelligentie en ik voelde dat de walvis begreep wat we probeerden te doen. Opeens zag ik een enorme inspanning van het dier om zijn aanval op ons te stoppen. Zijn spieren spanden samen en de hoek van zijn lichaam veranderde, zodat hij naast ons terugzonk in de zee, in plaats van ons te verpletteren. Ik zag zijn oog in de diepe, blauwe zee zakken en verdwijnen en ik wist dat ik het laatste was wat hij had gezien voordat hij doodging.

De zon was langzaam aan het zakken, toen de Russen hun vangst begonnen binnen te halen met dreigende gebaren richting ons. Ik kon amper praten, de blik in het oog van die walvis liet me niet los. Hij wist het, hij was zich ervan bewust, het was zo duidelijk te zien en wat me rillingen bezorgde was de realisatie van wat ik nog meer had gezien in dat oog: medelijden!

Niet voor hemzelf, maar voor ons. Hoe konden wij zo meedogenloos slachten, zonder enige empathie of zelfs enig idee van wat we aan het doen waren?

Terwijl ik naar de Russische vloot keek die zich rondom mijn kleine boot verspreid had, vroeg ik mij af wat hen motiveerde. Zij waren deze prachtige, intelligente, sociaal complexe, warmbloedige en bewuste wezens aan het vermoorden, en waarvoor?

En ik realiseerde me, dat één van de producten van de walvis waar zij zo naar hunkerden walschot was, een hittebestendig smeermiddel dat wordt gebruikt in geavanceerde machines, bijvoorbeeld bij de productie van intercontinentale ballistische projectielen (bommen, raketten, en dergelijke – red.). Op dat moment kwam voor mij de openbaring, dat we deze perfecte wezens vermoordden om olie te verkrijgen, die wordt gebruikt om wapens te produceren die bedoeld zijn om hele bevolkingsgroepen mee uit te roeien.

En toen drong het tot me door. Is de mens echt zo krankzinnig?

En sinds dat moment wijd ik mijn leven aan het verdedigen van walvissen tegen de moordlustige bedoelingen van mijn eigen soort. Die walvis had er bewust voor gekozen om mij te laten leven en op mijn beurt heb ik ervoor gekozen de walvissen te beschermen tegen de mensheid.

Vandaag de dag zijn walvissen mijn klanten, niet mensen.

En daarom kijk ik met intens verdriet en een gevoel van verraad naar de organisatie, die ik mede heb opgericht en die nu compromissen sluit over het leven van walvissen.

Natuurlijk is er veel veranderd. Veel van de oorspronkelijke Greenpeace mensen zijn overleden of zijn iets anders gaan doen en een aantal is gewoon overgelopen. Sommigen van ons, waaronder ikzelf, zijn slachtoffer geworden van het revisionisme en hebben onze status van mede-oprichter op de website van Greenpeace op Orwelliaanse wijze omgetoverd zien worden tot simpelweg ‘oud lid’.

Maar dat is onbelangrijk, het maakt mij niet uit dat ik word verraden door Greenpeace. Wat mij wel uitmaakt en wat mij diep raakt, is dat Greenpeace nu de walvissen verraadt en de hervatting van de commerciële walvisvaart onder bepaalde voorwaarden ondersteunt. Het is alsof Greenpeace heerschappij heeft geclaimd over de levens van de walvissen om ze in te kunnen zetten als onderhandelingsmateriaal met hun moordenaars.

Waarom? Omdat het in de aard van bureaucraten zit om compromissen te sluiten en omdat Greenpeace nu een mega-internationale eco-organisatie is, die gerund wordt door eco-bureaucraten. De walvissen zijn nu slechts nummers zonder bewustzijn geworden en de Internationale Walviscommissie niets meer dan een jaarlijkse koehandel, onderworpen aan de invloed van omkoping in plaats van wetenschap, aan politiek in plaats van natuurbehoud.

Maar één ding weet ik zeker. Deze compromissluiters hebben nog nooit een walvis dood zien gaan. Zij hebben nog nooit in het oog van een walvis gekeken. Zij zijn nog nooit getuige geweest van de intelligentie en pracht van wat een walvis werkelijk is – geen nummer of een stuk sushi op een bord, maar een aparte werkelijkheid van intelligentie, cultuur en perceptie.

 

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: