Oil Kill - The Gulf of Mexico Killing Fields BP Doesn’t Want You Thinking About

8 juni 2010

OLIEMOORD

Het slagveld in de Golf van Mexico waar BP je niet bij stil wil laten staan

Commentaar door Dr. Joe MacInnis
Sea Shepherd Adviesraad

25 mei 2010    

inds 20 april heeft een op hol geslagen boorput op de bodem van de Golf van Mexico al meer dan zeven miljoen vaten olie uitgespuwd. De nadruk heeft vooral gelegen op het bedwingen van de olievlek aan de oppervlakte. BP heeft weken gewacht met het vrijgeven van de eerste beelden van olie die boven de bron uitspuit, wat impliceert dat de organisatie de vernietiging van het leven in de vijftienhonderd meter boven de zeebodem probeert te bagatelliseren.

Stel jezelf een verzonken oliepluim voor, die vier keer zo hoog is als het Empire State Building. Hij begint bij de zeebodem en dendert met zoveel kracht uit een verbrijzelde pijp van een halve meter doorsnee, dat het bezinksel rondgeslingerd lijkt te worden.

Omdat olie minder dicht is dan zeewater golft het naar boven, zwart en drijvend. Op deze diepte, vijftienhonderd meter onder de oppervlakte, komt geen licht, waardoor de olie onopgemerkt blijft – een moordzuchtige zwarte verschijning in een eeuwige duisternis. Terwijl het stijgt zwelt het aan tot donderwolken, modderige massa’s en gerafelde pijlers. Kleinere pluimen breken af van de hoofdpluim en drijven zijwaarts met de stroming mee. Sommige van deze ruige, onderontwikkelde pluimen blijven hangen en bereiken nooit de oppervlakte..

Nadat de steeds breder wordende pluim meer dan duizend meter gestegen is, glibbert deze de onderste lagen van het zonverlichte gebied in. Trage stromingen plukken het uiteen in versplinterde rookpluimen en naar boven stromende strengen. Aan alle kanten wordt zeewater kilometers ver doorkruist met zwarte draden, kleine druppeltjes en vettige dampen. Als de olie de oppervlakte bereikt, zijn er plekken waar de geur van rottend moeras en zwavel mensen ziek kan maken.

De mantra in de stuurhuizen van de boor- en hulpschepen die boven de oliepluim drijven is beheersing: beheersing van de blowout preventer (beveiligingsmechanisme dat de pijp had moeten afsluiten bij problemen – red.), beheersing van de oliekoepel, beheersing van de ondersteuningsbronnen, beheersing van de onderwaterrobots met hun multifunctionele armen, beheersing van de olie die de zeebedding uitstroomt. De asymmetrische olievlekken die zich uitstrekken richting de horizon bevestigen hoe onbeheersbaar het geworden is.

De mensen aan boord zijn scheepsmaten, boorlieden, werktuigkundigen, technische experts en olie-hulpverleners uit kuststeden als Morgan City, Grand Isle en Venice. Zij zijn onafgebroken aan het werk, sinds een gasbel met hoge druk langs de blowout preventer schoot, het stootbord opstormde, de booruitrusting omhulde en in vurige oranje vlammen uitbarstte, die niet zouden doven voordat het booreiland onder de oppervlakte verdwenen was. Het bouwwerk, ter grootte van een huizenblok en met een enorme ijzeren toren die boorpijpen elf kilometer de aardkorst injoeg, ligt nu stilletjes en in een vreemde hoek op de zeebodem.

De diepe wateren onder de boor- en hulpschepen zijn een plek van dood en mysterie. Ze bevatten de elf mannen die onherkenbaar verbrandden toen het booreiland explodeerde. Ze bevatten de gitzwarte overblijfselen van een booreiland van miljarden dollars. Ze verbergen de afschuwelijke muil van een op hol geslagen oliebron. Voor haaien, walvissen en duizenden andere diersoorten zijn ze een bron van dood en verderf.

De zeebodem in deze hoek van de Golf van Mexico draagt namen als Sounder Canyon, Dauphin Dome, de West Florida Slope en de Mississippi-Alabama Shelf. Het is een wild terrein van met sediment bedekte vlakten, grillige heuvels, steile ravijnen en abrupte dalen. Al meer dan een maand drijft de groeiende oliepluim door dit ongeziene gebied, terwijl het de larven en pasgeborenen van snappers, dolfijnen, kreeft, zeilvissen en blauwvintonijn omhult. De voortekenen van dood en verminking bij jonge en volwassen dieren zijn onder meer verwondingen aan ogen, mond, kieuwen, buik en gelatineachtig weefsel en stagnatie van de stofwisseling door zuurstoftekort.

De massamoord duurt voort tot aan de oppervlakte, waar het fytoplankton – de longen van de planeet – wordt aangevallen door het geweld van de olie en de chemicaliën die worden gebruikt om de olie te verstrooien. Biljoenen op biljoenen op biljoenen dode kiezelwieren en dinoflagellaten dalen neer door de smerige processie van opstijgende olie. In diep water smelten ze samen met ontelbare lijken van roeipootkreeftjes en in nog dieper water met de stoffelijke overschotten van grote vissen, kleine vissen, schildpadden en ongewervelden. De stortvloed van miljoenen doden zet zich voort, totdat de overblijfselen eindigen op de grimmige vloer van de Golf.

Dit is het onderwaterverhaal van de oliemoord van de Deep Water Horizon – het verhaal waar BP je niet bij stil wil laten staan.

article_separator_350x1

JOE MACINNIS is een arts die tijdens de eerste jaren van zijn carrière medische zorg verleende aan commerciële duikers die op olieplatformen en pijplijnen in de Golf van Mexico werkten. Hij heeft in onderzoeksonderzeeërs in de Atlantische en de Grote Oceaan tot 4000 meter diepte gedoken en is momenteel een boek aan het schrijven over leiderschap in levensbedreigende omgevingen. Ga voor meer informatie naar drjoemacinnis.com

 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: