(Woorden)strijd met de Goliaths van het kwaad

3 juni 2010

(Woorden)strijd met de Goliaths van het kwaad

Verslag door kapitein Paul Watson

Japan heeft een hoog ontwikkelde technologische samenleving en vormt zo een geduchte tegenstander. De Japanse walvisvaart industrie krijgt steun van de Japanse overheid, de media, de vakbonden, de Yakuza, de rechtse nationalisten en vaak ook van het Japanse volk.

We hebben geen illusies dat we politiek, financieel, technologisch, in aantal of psychologisch in het voordeel zijn.
We begrijpen ook dat we met een bitter conflict te maken hebben, dat niet alleen in de afgelegen en vijandige wateren voor de kust van Antarctica uitgevochten wordt, maar ook in de kranten, op televisie, in rechtszalen, in directiekamers en op diverse sociale netwerksites.

Voor iedere dollar die wij uitgeven aan het verdedigen van walvissen, geven de walvisvaarders duizend of meer dollar uit aan het doden ervan en het verdedigen van de slachting.

De Japanse overheid koopt hele naties om en intimideert ze. Japan is uiteindelijk één van de leidende economische machten in de wereld, met een overheid die meer dan honderd miljoen mensen vertegenwoordigt. Japan heeft een bureaucratische overheid die een belangrijke macht uitoefent op de media en instellingen..

De overheid van Nieuw-Zeeland, die een natie van drie miljoen mensen vertegenwoordigt, heeft onlangs bewezen te zwichten voor Japan, ondanks tegenwerpingen van de meerderheid van de inwoners van Nieuw-Zeeland, die de walvisvaart afkeurt.

De overheid van John Keys heeft zelfs één van haar eigen burgers de rug toegekeerd door te weigeren een in Nieuw-Zeeland geregistreerd schip te beschermen dat moedwillig en gewelddadig door een roekeloze Japanse walvisvaarder vernietigd werd.

Een schip onder Nieuw-Zeelandse vlag dat op volle zee wordt vernietigd, terwijl de Nieuw-Zeelandse overheid verklaart machteloos te zijn tegenover een dergelijke dodelijke agressie jegens haar vlag en burgers.

Als een overheid niet de moed heeft de illegale walvisvangst in haar eigen achtertuin te stoppen, dan is het een ontmoedigende taak voor een burger iets dergelijks te ondernemen, zoals kapitein Peter Bethune zo moedig deed.

Het is ook een ontmoedigende taak voor een kleine non-gouvernementele organisatie die niet van overheidswege optreedt, zoals Sea Shepherd Conservation Society, om een economische supermacht als Japan aan te pakken.

Toch hebben we dat gedaan en we hebben bewezen een effectieve tegenstander te zijn van de illegale walvisvangst. Bijna tweeduizend walvissen zijn nog in leven, omdat wij tussenbeide zijn gekomen. We hebben het aangedurfd om een levensgevaarlijke taak op ons te nemen en we hebben het overleefd.

Het is niet makkelijk geweest. Het heeft ons miljoenen dollars gekost, een hightech schip van enkele miljoenen dollars, het oppakken van een van onze kapiteins en het lastigvallen van onze manschappen door politie en immigratiebeambten.

Maar we doen alles wat in onze macht ligt met de middelen die tot onze beschikking worden gesteld. Wij zijn klein als David in onze poging de levens van vriendelijke walvissen te redden van de wrede harpoenen van de Japanse walvisvaarders - een Goliath van de dood.

Public Relations is een dure luxe en vanwege de aard van de media en de manipulatie van pr-experts wordt Goliath in de huidige mediacultuur vaak weergegeven als het slachtoffer van David. Zo hebben we dus de absurde realiteit van een industrie die letterlijk duizenden liters vers bloed de zee inpompt en het leven van duizenden voelende, intelligente wezens uitroeit, die de verdedigers van deze machtige dieren ‘gewelddadige terroristen’ noemt.

Er is de absurde realiteit van een walvisvaarder die met opzet een Sea Shepherd schip ramt en daarbij één lid van de bemanning verwondt en bijna zes mensen doodt en ondertussen wordt de kapitein van het vernietigde Sea Shepherd schip beschuldigd van gewelddadigheid, omdat hij een net kapot sneed, een schip enterde en wellicht wat stinkende, rottende boter op de walvisvaarder heeft gegooid.

Er is de absurde realiteit van walvisvaarders die kogels afschieten en akoestische wapens en traangasgranaten gebruiken, terwijl wij rotte boter naar hen gooien. Zij proberen ons te doden en wij moeten onszelf risicovolle maatregelen opleggen om hen niet te verwonden!

Japan betaalt grof geld om de manipulatoren te huren die de walvisslachters als slachtoffers neerzetten. Ze hoeven maar aan de juiste touwtjes te trekken.

Eén van hun tactieken is om te proberen publieke afkeer teweeg te brengen onder het Japanse volk door de mensen die opkomen voor de walvissen weg te zetten als racisten. Naar ons wordt verwezen als Westerlingen die de ‘culinaire’ Japanse cultuur komen vernietigen.

Een Japanse delegatie van het Instituut voor Onderzoek naar Walvisachtigen heeft de directeuren van Animal Planet zelfs beelden laten zien van Hiroshima en Nagasaki en hen beschuldigd van het aanzetten tot een soortgelijke haat zoals degene die leidde tot de nucleaire vernietiging van beide steden.

Een andere tactiek is het inhuren van bloggers om commentaren te publiceren op nieuwssites en sociale netwerksites waarin ze Sea Shepherd beschuldigen racistische motieven te hebben en dat we Japanse walvisvaarders aanvallen omdat ze Japans zijn en niet omdat ze criminele walvisvaarders zijn.

Rechtse nationalisten hebben openlijk gedemonstreerd voor het Gerechtshof in Tokio waarbij ze eisten dat kapitein Peter Bethune geëxecuteerd moet worden voor zijn ‘gewelddadigheid’. Ondanks dat het zijn schip was dat vernietigd werd door de kapitein van de Shonan Maru 2, een man die door geen enkele instantie is ondervraagd over deze misdaad (Japan heeft geweigerd mee te werken aan zowel Australische als Nieuw -Zeelandse onderzoeken).

De vraag voor Sea Shepherd is: hoe kunnen we ons verdedigen tegen bloggers, pr-agenten, rechtse nationalisten en de economische en politieke macht van Japan?

Het antwoord is dat we alleen maar trouw moeten blijven aan onszelf en onze missie. Ons doel is duidelijk geweest sinds de dag dat we voor het eerst de Zuidelijke Oceaan bevoeren. Dat doel is het verdedigen en redden van walvissen zonder de walvisvaarders te verwonden. Dat was ons doel en zal ons doel en de focus van al onze tactieken blijven.

Onze klanten zijn de grootse walvissen en de mensen over de hele wereld die bescherming van deze dieren wensen. Ons wapen is de waarheid door de ogen van de camera, gesteund door moed voortgekomen uit medeleven en ondersteund door vurige passie uit eerbied en respect voor al het leven en voor het handhaven van internationale milieuwetgeving.

De oprechtheid van ons medeleven wordt nog eens extra benadrukt door het feit dat er geen druppel bloed gevloeid heeft om de manschappen van Sea Shepherd schepen te voeden en Sea Shepherd geen enkele persoon verwond heeft sinds ik de organisatie in augustus 1977 heb opgericht.

Beschuldigingen dat de mensen van Sea Shepherd uit racistische overwegingen handelen zijn volkomen absurd. De schepen zijn bemand door mannen en vrouwen van allerlei rassen en nationaliteiten. Aan onze vorige campagne deden Japanners, Chinezen, Noord- en Zuid-Amerikanen, West- en Oost-Europeanen, Afrikanen, Australiërs en Nieuw-Zeelanders, inclusief Maori, mee.

Sea Shepherd heeft een document online geplaatst waarin we racisme afkeuren. We verafschuwen racisme en we verafschuwen hen die laf gebruik maken van racisme als excuus voor het keren van hun haat naar ons.

Beschuldigingen dat ik anti-Aziaat ben, zijn absurd. Ik houd van mijn dochter en zij is half Chinees.

Beschuldigingen van racisme zijn een krachtig wapen in de handen van pr-experts, en aangezien racisme in het algemeen gezien wordt als sociaal verwerpelijker dan het doden van walvissen, worden valse beschuldigingen van racisme gebruikt om medeleven voor walvissen de kop in te drukken.

Eén beschuldiging die we regelmatig te horen krijgen is: waarom strijden jullie alleen tegen Japanse walvisvaarders? Voor het gemak vergeten ze even onze geschiedenis van hevige weerstand tegen de Noorse, IJslandse, Faroër en Sovjet walvisvaart. Ze vergeten ook dat ik, als Canadees, één van de grote tegenstanders van de Canadese walvisvaart ben geweest.

Een andere truc van de pr-experts is ons te verwijten dat wat we doen alleen voor het geld is. Deze beschuldiging gaat voorbij aan het feit dat Sea Shepherd een kleine organisatie is met een mager budget, voornamelijk omdat we geen geld uitgeven om geld in te zamelen. Je zult geen mensen van Sea Shepherd op straat, van deur tot deur of via de telefoon mensen zien lastig vallen met het vragen om geld. We huren geen bedrijven in die dat voor ons doen. Sea Shepherd moet het hebben van mond-tot-mondreclame en aangezien we geen belastinggeld uitgeven, komt al het geld geheel ten goede aan het doel.

Sea Shepherd kan niet bestaan of ook maar iets bereiken zonder onze vrijwilligers. Vrijwilligers zijn gepassioneerd bezig voor de goede zaak, de soort passie die je niet kunt inhuren of kopen. Die passie maakt ons effectief en bepaalt wie we zijn.

We begrijpen dat niet iedereen zich in onze werkwijze kan vinden. Voor iedere supporter zijn er velen die tegen ons zijn, sommigen die ons zelfs haten.

De overleden Amerikaanse schrijver en milieuactivist Edward Abbey zei eens tegen mij; “Paul, je weet dat je een gevoelige snaar in de samenleving hebt geraakt als mensen je beginnen te haten. Hoe meer mensen je haten, hoe effectiever je wordt. Je bent niet hier om de godvergeten Chevron milieuprijs te winnen, jouw taak is het redden van de planeet - van ons en dat betekent dat velen van ‘ons’ dat niet leuk gaan vinden. Maak ze kwaad wanneer je spreekt, maak ze kwaad wanneer je handelt, ik bedoel maar; het is jouw taak hen kwaad te maken, hen aan het denken te zetten en hen bang weg te laten rennen.”

Sea Shepherd Conservation Society is uniek wat betreft het niets geven om wat andere groepen, overheden of individuen van ons denken of over ons zeggen.

Wij doen wat we doen voor de levende wezens van de zee. We doen dit voor de generaties na ons.

Ons doel in de Zuidelijke Oceaan is het volledig uitbannen van de walvisvangst door welke groep of welke mensen voor welke reden dan ook. Het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan is een reservaat en dat betekent dat je er geen walvissen mag doden. Dit heeft niets van doen met cultuur of ras, maar alles met het handhaven van internationale milieuwetgeving die het walvisreservaat verdedigt en beschermt.

Alleen hier hoeven we ons op te concentreren - het verdedigen van het reservaat!

Terwijl we dat doel proberen te bereiken moeten we ons niet laten afleiden door kritiek op onze motivatie, onze strategie, onze tactieken of ons gedrag.

We dienen slechts twee regels te volgen. We zullen niemand verwonden en we zullen niet buiten de serieuze grenzen van internationale wetgeving treden. Hierdoor hebben we drie decennia kunnen overleven zonder criminele veroordelingen of rechtszaken.

We zijn geen organisatie van protest. We praktiseren geen burgerlijke ongehoorzaamheid. We zijn eenvoudigweg een niet tot een overheid behorende organisatie die tegen stroperij is, die gefinancierd wordt uit privé-donaties en zich wijdt aan het handhaven van internationale milieuwetgeving en het opneemt tegen corruptie en misbruik van bedrijven en overheden.

We moeten gewoon de kritiek negeren, net als de negativiteit in de media of op sociale netwerksites. We moeten zeker de manipulatie van pr-professionals negeren. We moeten nooit reageren op tegenstrijdige meningen, of het bevestigen daarvan, van hen die ons willen afleiden van onze primaire taak, namelijk het beëindigen van de walvisvangst in het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan.

We zijn deze oorlog voor het redden van de walvissen in de Zuidelijke Oceaan aan het winnen. Onze televisieshow Whale Wars is gigantisch populair en maakt het publiek goed bekend met onze campagne en de illegale walvisvangst van Japan. We zijn bezig met een grootse film en we krijgen wereldwijd veel media-aandacht. De rechtszaak van kapitein Peter Bethune in Japan heeft aangegeven hoe invloedrijk we zijn. Hij wordt behandeld als een grote internationale ster en held, zoals dat ook zou moeten. Speciale politie-escortes en de Japanse kustwacht zetten zelfs een demonstratie op als gevolg van de acties van Pete, een demonstratie die moest laten zien hoe ‘professioneel’ hun anti-enter procedures zijn. Ze vergaten dat Pete niet zo maar een harpoenschip enterde, maar het beveiligingsschip van de vloot, en dat hij bijna twee uur op het schip was voordat hij zich meldde bij de kapitein van de Shonan Maru 2 om de man te confronteren met het feit dat hij zijn schip de Ady Gil, had vernietigd.

We winnen deze strijd, omdat we de aantallen beïnvloeden. We halveren de vangstquota en doen de illegale winsten slinken. Uiteindelijk gaat het allemaal om het geld en onze missie is het bankroet maken van de walvisvaarders - ze economisch doen zinken.

Terwijl we voorbereidingen treffen voor de terugkeer naar de Zuidelijke Oceaan, gaan wij ervan uit dat de komende strijd in de walvisoorlog nog agressiever zal zijn en dat Japan haar verdediging van de illegale walvisvangst nog meer zal opvoeren.

Deze keer hebben we echter meer dan alleen de morele support van het Australische en Nieuw-Zeelandse publiek. De overheid van Australië heeft aangegeven Japan voor het Internationale Gerechtshof in Den Haag te slepen en die actie is deels ontstaan door druk van Sea Shepherd.

Wellicht worden we komend seizoen met gewelddadiger middelen aangevallen. Wellicht worden we geënterd. Wellicht sturen wij mensen om door enteren de walvisvangst te belemmeren. Wellicht worden we opnieuw beschoten. Wellicht worden we gearresteerd en als krijgsgevangenen terug naar Japan gevoerd om terecht te staan voor onze acties. Wellicht bedenkt de Japanse overheid een manier om mij voor of tijdens de campagne gevangen te nemen. We weten niet wat er staat te gebeuren, maar we weten wel dat we niet zullen terugdeinzen.

Mochten ze me pakken voordat de campagne is begonnen om welke reden dan ook, dan heb ik kapiteins klaarstaan om het over te nemen en onze schepen terug te brengen naar de Zuidelijke Oceaan. Een dergelijke actie houdt ons niet tegen. Mocht kapitein Peter Bethune een celstraf krijgen, het houdt ons niet tegen. Als we onze levens willen wagen voor de verdediging van de walvissen, dan is naar de gevangenis gaan om hen te verdedigen amper een tegenslag.

Nu de Japanse walvisvaarders met succes één van onze schepen hebben doen zinken zonder dat dat consequenties voor hen had, kunnen we verwachten dat ze zullen proberen onze andere schepen te laten zinken. De overheid van Nieuw-Zeeland heeft ze groen licht gegeven om geweld te gebruiken, maar we hebben er vertrouwen in dat de Nederlanders niet zo bangelijk zullen zijn. Het belangrijkste is dat schepen te vervangen zijn - de levens van de walvissen niet.

Als ik als gevangene naar Japan wordt gebracht om welke reden dan ook, dan kan ik beloven dat ik geen berouw zal tonen, geen excuses zal aanbieden, geen deals zal sluiten en niet om vergiffenis zal smeken. Mijn gehele leven staat in het teken van het verdedigen van de walvissen en de wezens van de zee. Ik zal nooit excuses maken voor welke natie, welk gerecht of welke mensen dan ook voor mijn passie voor het leven van de walvissen - nooit!

Iedere walvis die we hebben gered, heeft een spijker van diepe tevredenheid geslagen in het schild van onze morele integriteit. Niets dat deze slachters of hun supporters zeggen of doen, kan dat schild van medeleven opzij slaan. Als ik vandaag zou sterven, zou ik sterven met een schoon geweten voor de levens die ik gered heb en het leven dat ik geleefd heb zonder spijt voor de acties die ik ondernomen heb gedurende de jaren om de Goliath van het kwaad te weerstaan. Deze mensen zouden de zon nog naar beneden halen voor winst, mochten ze de kans krijgen.

Zo staan we voor alweer een nieuw seizoen van steeds gewelddadiger wordende confrontaties met een genadeloze vijand in de afgelegen en vijandige wateren aan de onderkant van onze planeet.

Daarom bereiden we ons voor op onze zevende verdedigingscampagne: Operatie No Compromise.

Er is een Chinees gezegde dat sarcastisch luidt: “Vervloekt zijn zij die in interessante tijden leven.”

Het enige wat ik daarop kan zeggen is: “Laten we het meeste uit deze vloek halen en laten we onze tijd op aarde zo interessant mogelijk maken voor onze tegenstanders als we maar kunnen.”

Terug op de barricade in de Zuidelijke Oceaan in december - we trekken ons niet terug, we geven ons niet over, we maken geen excuses, we hebben geen spijt, we hebben geen zorgen en we zullen niet zwichten!

We moeten walvissen redden en DAT is onze enige focus en ons enige doel - het verdedigen van leven tegen de hoeren van de dood.

We zullen dit gevecht om de walvissen te redden winnen, maar alleen als we de moed hebben, en een toegewijd en vastberaden voornemen onze focus op het doel te houden en niet afgeleid te worden door de triviale, mensgerichte verwaandheid en arrogantie.

Er zwemmen op dit moment walvissen rond in de Zuidelijke Oceaan die dood zouden zijn, hun vlees bevroren en verpakt in een of ander Japans warenhuis, als Sea Shepherd geen actie had ondernomen. Onze acties hebben hen in leven gehouden en door hen te redden kunnen we misschien, heel misschien onszelf redden. Als de walvissen namelijk vernietigd en de vissen verdwenen zijn, zullen de oceanen sterven – evenals de mensheid!

Het is puur een kwestie van zelfbescherming.

Zo eenvoudig is het!

 

Evenementen:

4, 5 en 6 augustus
Lisse
23 & 24 juni
Groningen

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: