Antwoord op de Japanse reportage over “The Cove”

11 maart 2010

Antwoord op de Japanse reportage over “The Cove”

Commentaar door Kapitein Paul Watson

 AP/Mainichi Daily News

Japanse stad van de dolfijnenjacht haalt haar schouders op over de Oscar voor “The Cove”.

Titel bij de foto: Een dolfijn demonstreert een buiteling in een dolfijnenbad in Taiji, gelegen in de prefectuur van Wakayama, waar de bezoekers kunnen spelen met de dieren. Het Japanse vissersdorp uit de film “The Cove”, de film die een Oscar heeft gewonnen voor beste documentaire, heeft op maandag haar dolfijnenjacht verdedigd als een deel van haar traditie. De inwoners van het afgelegen dorp dat is genesteld op de rotsachtige kust, heeft haar afschuw uitgesproken over de film die is opgenomen met verborgen camera’s en die volgens hen de waarheid verdraait, alhoewel slechts weinigen toegaven de film geheel te hebben gezien (AP).

Kapitein Paul Watson: Dat is een goeie. Mannen die op kwaadaardige en gruwelijke manier weerloze dolfijnen afslachten en de baai vullen met hun bloed hebben het lef om de film over wat ze doen, te bestempelen als “afschuwelijk”. Ze geven toe dat vele inwoners de film niet gezien hebben, maar beschuldigen de film er wel van de waarheid te verdraaien. Ik denk niet dat het mogelijk was om het kerven, snijden, steken en afslachten van dolfijnen te verdraaien. Suggereren ze dat de dolfijnen niet gestorven zijn? Suggereren ze dat het bloed in de baai nep is? Ik ben echt geïnteresseerd om te weten hoe de waarheid dan wel is verdraaid? 

 TAIJI, Wakayama (AP) – Het publiek van het gala in Los Angeles juichte toen “The Cove” de Oscar voor beste documentaire won met haar gruwelijke verhaal over de dolfijnenjacht.

Aan de andere kant van de wereld gruwelden de inwoners van het kleine Japanse dorpje dat werd getoond in de film vanwege alle aandacht en zeiden dat dit hun eeuwenlange traditie niet zou doen stoppen.

Kapitein Paul Watson: De inwoners van Taiji hebben de arrogantie om te stellen dat de rest van de wereld ongelijk heeft, en zij gelijk. De milieubeweging zal nooit stoppen met het verdedigen van de levens van de dolfijnen tegen de wilde barbarij van de vissers van Taiji.

In Taiji, in de prefectuur van Wakayame, kwamen de inwoners maandag samen in eetgelegenheden met namen zoals “Staart” en rolden met hun ogen toen ze hoorden van het succes van de film, maar die ze zelf vooral beschouwen als weer een voorbeeld van een verwrongen buitenlandse kijk op hun cultuur. 

Kapitein  Paul Watson: Wat is er verdraaid aan het tonen van de brutale slachting van dolfijnen? Het lijkt wel alsof de dreiging van loodvergiftiging hen niet al te veel kan schelen. Het moet vernederend zijn geweest om het publiek te zien juichen voor een film die hun barbaarse misdaden toont aan de wereld.

Het dorp van 3.500 inwoners heeft op dolfijnen en walvissen gejaagd sinds de vroege jaren 1600. Het noemt zichzelf walvisstad en heeft twee massieve walvisbeelden aan hun hoofdweg staan. “The Cove” verwijst naar Taiji en hun dolfijnenjacht als “een klein stadje met wel een heel groot geheim”, maar raadslid Hisato Ryono zei dat er niets te verbergen is.. 

Kapitein Paul Watson: Aan de ivoor- en slavenkust van Afrika werden lang voor 1600 slaven gevangen genomen en verkocht. De walvisjagers van Cape Cod doodden walvissen vanaf de jaren 1600. Traditie is gewoon een excuus om archaïsche en barbaarse praktijken voort te zetten. De walvisbeelden herinneren me aan de stenen hoofden van Rapa Nui waar ze de laatste boom velden en hun eigen gemeenschap deden ineenstorten, enkel en alleen om een 'traditie' die verwoestend was voor de natuur, in stand te houden.

Natuurlijk is er nu niets te verbergen. Dankzij de inspanningen van Sea Shepherd in 2003 en het uitbrengen van "The Cove" in 2009, heeft Taiji geen geheimen meer. De waarheid over Taiji is nu bekend in de hele wereld.

“Iedereen hier heeft er weet van. Het water kleurt rood tijdens de jacht. Het echte doden gebeurt in een afgesloten gebied omdat het niet prettig is om naar te kijken, zoals dat ook geldt voor koeien, varkens of gelijk welk ander dier”, zei Ryono, die verklaarde dat hij was misleid om mee te doen in de film.

Kapitein Paul Watson: De dolfijnenslachters vergelijken hun slachting steeds met varkens en koeien. En toch is er geen enkel slachthuis in de wereld dat de afschuwelijke wreedheid van de slachting in Taiji, waar de dieren worden geslagen met knuppels, herhaaldelijk met speren overal in hun lichaam worden gestoken, waar op hen wordt ingehakt en die verdronken worden, stikkend in hun eigen bloed, wordt goedgepraat. Dit is hetzelfde als een lokale gevangenis vergelijken met een Nazi concentratiekamp. Ik ben er zeker van dat de Duitse gevangenenbewakers waarschijnlijk zeiden “waar maken jullie je druk over, jullie hebben toch ook gevangenissen?”. Het gebied waar het doden plaatsvindt, was open voor het publiek tot Sea Shepherd Conservation Society de slachting aan het licht bracht in oktober 2003. Ik vraag me af hoe Ryono misleid werd om te verschijnen in de film. Iedereen in Taiji wist dat de filmploeg ter plaatse was.

“Dit is een zeer hechte groep van vissers. Hoe meer ze zich onder druk gezet voelen, des te meer ze zich zullen afsluiten van buitenstaanders. Ze zullen deze jacht niet stoppen omwille van druk”, zei Ryono.

Kapitein Paul Watson: En ze zouden nooit gestopt zijn zonder de druk. Activisme om de slachting kenbaar te maken en tegen te gaan is logischer dan niets doen. Met acties is er een kans op succes. Zonder acties is er geen kans op succes. 

De Japanse overheid staat toe dat er elk jaar ongeveer 19.000 dolfijnen gedood worden. Taiji bejaagt elk jaar ongeveer 2.000 dolfijnen voor het vlees – minder dan op andere plaatsen – maar wordt nu apart bekeken omwille van de “oikomi”-methode van bijeendrijven en doden dichtbij de kust.

Kapitein Paul Watson:  We hebben ons verzet tegen de dolfijnenslachting op het eiland Iki, Japan, en we hebben deze jacht doen stoppen. We verzetten ons ook tegen de dolfijnenslachting in Futo, Japan. Niettemin is Taiji de beste plaats om de wreedheid en de gruwel van de dolfijnen drijfjacht te illustreren. 

Naast voedsel worden de dolfijnen in Taiji ook beschouwd als vermaak voor de massa, met hun speelse natuur, hetgeen tot rare tegenstellingen leidt. De vissers van Taiji vangen een aantal dolfijnen om ze te verkopen aan dolfinaria en de omgeving is vergeven van ‘zeekooien’ die de kans bieden om in nader contact te komen met de dolfijnen. “Dolphin Base” rekent 2.000 Yen (22 $) voor een sessie van 20 minuten op minder dan een halve mijl van de inham waar honderden dieren gedood en op het strand getrokken worden tijdens de jaarlijkse jacht.

Kapitein Paul Watson: De Nazi’s gebruikten jonge Joodse vrouwen als slavinnen voor vermaak, terwijl ze hun ouders en kinderen vermoordden. Het totale gebrek aan empathie en de ongelofelijke onwetendheid of niet willen weten van de Japanse vissers in Taiji is uiterst verbazingwekkend. Ze hebben blijkbaar totaal geen enkele vorm van morele schaamte. Bordelen naast gaskamers lijkt zeer sterk op het baden met dolfijnen naast een baai die rood kleurt met het bloed van diezelfde dolfijnen.

Zoals de meeste inwoners van Taiji, vermeden de dolfijntrainers herhaaldelijk om te spreken met een buitenlandse reporter – een jonge vrouw liep zelfs weg toen haar mening werd gevraagd. In het nabije Dolphin Resort, een modern hotelcomplex met een eigen dolfijnenbad, stemde manager Kiyo Ikeda in met een interview, op voorwaarde dat er geen vragen werden gesteld over dolfijnen.

Kapitein Paul Watson: De inwoners van Taiji worden geïntimideerd door de bandieten op de vissersboten.

 “We krijgen echt niet veel buitenlandse gasten in dit hotel”, zei ze.  

Kapitein Paul Watson: Ik vraag me af waarom. Hoogstwaarschijnlijk vinden buitenlandse bezoekers de sadistische afslachting van de dolfijnen niet echt een aantrekkelijke toeristische gelegenheid.

Veel inwoners van Taiji zeiden dat ze niet langer met buitenlandse bezoekers willen spreken, na jaren van hetgeen zij hebben ervaren als eenzijdige artikelen en bloederige foto’s die uit hun context zijn gerukt.

Kapitein Paul Watson: Ik slaag er maar niet in om de andere kant te zien. Dat is vergelijkbaar met het stellen dat een seriemoordenaar het recht heeft om zijn misdaden te rechtvaardigen. Hoe is het mogelijk om het steken en inhakken op weerloze dolfijnen “uit zijn context te rukken”? In welke context zou dit aanvaardbaar zijn? Bestaat er een zekere tijd of plaats waar dat “binnen zijn context” kan worden gedocumenteerd.

Nadat de film de Oscar had gewonnen, heeft de stedelijke overheid een korte nieuwsmededeling uitgegeven.
“Er zijn verschillende eetgewoonten en –tradities in Japan en over de hele wereld,” stelt de mededeling. “Het is belangrijk om regionale eetgewoonten, die zijn gebaseerd op tradities met een lange geschiedenis, te begrijpen en te respecteren.” 

Kapitein Paul Watson: Dit is geen eetgewoonte. De voornaamste motivatie achter de slachting is het vangen van een beperkte groep dolfijnen ten behoeve van dolfinaria en de rest voor de slacht. Traditie is geen excuus om een soort uit te roeien. De Japanners eten ook hamburgers, en ze eten zelfs meer vlees dan de Australiërs, en dus is het niet juist om te stellen dat hun “eetgewoonten” afhankelijk zijn van dolfijnen.

De documentaire die is gemaakt door Louie Psihoyos, volgt Toc O’Barry, een trainer van de TV-serie “Flipper” uit de jaren ’60, die zegt dat hij een activist is geworden omwille van een suïcidale dolfijn die hij onder zijn hoede had. Het filmteam heeft ingebroken in een afgesloten gebied om de camera’s op te stellen die de slachting hebben opgenomen.

Kapitein Paul Watson: Het betreffende gebied is een Nationaal Park en dat is onwettig afgesloten.

“The Cove” is nog niet gelanceerd in Japan, maar zal vanaf juni in 20 tot 30 zalen over heel Japan getoond worden. Hij is getoond op het Internationaal Filmfestival van Tokio, waar kijkers gemengde commentaren hebben gegeven.

Verschillende Japanners die in de film figureren, inclusief Ryono een raadslid en Tetsuya Endo een professor medische wetenschappen aan de Universiteit van Hokkaïdo, zeggen dat ze op voorhand werden voorgelogen met betrekking tot het onderwerp van de film.

Kapitein Paul Watson: In Japan betekent het een sociaal stigma om kritiek te hebben op de Japanse overheid of haar praktijken. Het is dus helemaal niet verwonderlijk dat ze hun deelname ontkennen alhoewel ze allemaal de uitgegeven versie hebben ondertekend. En wat ze gezegd hebben, is wat ze gezegd hebben. Het is spijtig dat ze niet de moed hebben om hun uitspraken te bekrachtigen onder sociale druk.

Endo, klaarblijkelijk kwaad tijdens een telefonisch gesprek hieromtrent, zegt dat hij juridische actie overweegt.
“Ik vind dat ze de prijs niet hadden moeten krijgen”, zei hij.

Kapitein Paul Watson: Ik betwijfel of Endo zijn dreigement ten uitvoer zal brengen. Hij heeft niet veel ruimte om een klacht neer te leggen. Hij heeft de uitgegeven versie ondertekend, en hij heeft gezegd wat hij heeft gezegd. Stelt hij nu dat zijn wetenschappelijke opinie die hij in de film geeft, niet waar is?

Japanse overheidsfunctionarissen hebben de rechten van de vissers om op dolfijnen te jagen, verdedigd en de film bestempeld als éénzijdig en ongenuanceerd.

“Er zijn landen waar koeien worden gegeten en er zijn andere landen waar walvissen en dolfijnen worden gegeten”, aldus Yutaka Aoki, directeur van de afdeling visserij van het ministerie van Buitenland Zaken. Een film over het slachten van koeien of varkens zou waarschijnlijk ook niet erg welkom zijn bij de mensen die werkzaam zijn in die industrie.”

Kapitein Paul Watson: Er zijn veel films over het slachten van koeien en varkens beschikbaar, maar er is totaal geen filmmateriaal beschikbaar dat zelfs maar in de buurt komt van de gruwelijke en monsterlijke manier waarop de dolfijnen van Taiji worden afgeslacht. Als een filmmaker dergelijke wrede en sadistische praktijken in een slachthuis zou tonen, dan zou dat zeker opgemerkt worden. Enige jaren geleden is er trouwens met verborgen camera’s een film opgenomen van slachthuispersoneel dat kippen mishandelde. Als gevolg daarvan zijn de betrokken mannen ontslagen. In bijna elk geval van gedocumenteerde mishandeling door slachthuispersoneel, zijn de betrokken verantwoordelijken ontslagen of aangeklaagd voor mishandeling. Het verschil hier is dat deze misdadigers van hun lokale en nationale overheden een vrijgeleide krijgen om hun sadistische gedrag gewoon voort te zetten.

 (Mainichi Japan) 9 maart 2010

 

 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: