De verdrinking van de baby’s van het ijs

8 maart 2010

De verdrinking van de baby’s van het ijs

Commentaar door kapitein Paul Watson

Er zijn twee verschrikkelijk frustrerende zaken waarin ik het volkomen niet eens ben met mijn regering in Canada.

De eerste is de absurde en eigenwijze positie die de Canadese regering gewoon vol blijft houden wat betreft het slachten van zeehonden. De tweede is de moedwillige arrogantie en ecologisch naïeve positie van de Canadese premier Stephen Harper op het gebied van de opwarming van de aarde en de klimaatsverandering.

Kort gezegd denkt de regering dat er een oneindige voorraad zadelrobben voorhanden is om aan de nieuwe barbaren van Newfoundland en de Magdalena eilanden op te offeren, in ruil voor hun blijvende politieke steun om zijn regering aan de macht te laten zodat hij zijn steentje bij kan blijven dragen aan het vernietigen van onze planeet met mega-projecten zoals de teerzanden in Alberta en het opschroeven van de broeikasgassen.

Deze twee verschillende zaken zijn deze maand samen gekomen. Het ijs waarop de zadelrobben worden groot gebracht, ligt er dit jaar gewoonweg niet.

“Dit jaar is heel ongewoon, omdat er gewoon geen ijs ligt. Er zijn hoge temperaturen geweest, krachtige wind, en als resultaat hebben we erg weinig ijs” zei Dan Frampton, de toezichthouder voor het ijs van de kustwacht.  “In deze tijd van het jaar ligt het ijs gewoonlijk ergens tot aan het gebied rond St.John.” (In Newfoundland)

Frampton zei dat ijsbrekers weinig werk hadden omdat er geen pakijs was in de Straat van Belle Isle tussen Newfoundland’s noordelijke schiereiland en zuidelijk Labrador, net als in de Golf van St. Lawrence of verder noordelijk naar centraal Labrador.

"Het noordoosten van de kust (van Newfoundland) ligt helemaal bloot” zei Frampton.

Framton zegt dat pakijs meestal rond januari en februari wordt gevormd. Hij zei ook dat zelfs als de temperaturen in maart dalen, het onwaarschijnlijk is dat de conditie van het ijs dit jaar nog aanzienlijk zal veranderen.

Nu is het probleem dat de zeehonden het ijs nodig hebben, en als er geen ijs is zullen de zeehondenpups in het water terecht komen waar ze zullen verdrinken, of de zeehonden worden gedwongen om te bevallen op stranden, waar ze aan de genade van lokale inwoners zijn overgeleverd, die hen als vermaak doden.

In de Golf van St. Lawrence zouden er minstens een miljoen zeehonden moeten zijn maar er zijn er tot dusver maar 500 geteld.

De babyknuppelaars van de Magdalena eilanden zeggen dat ze “bang zijn dat hun jacht niet zal plaatsvinden”.
Het lijkt mij dat ze banger zouden moeten zijn voor het feit dat hun gehele ecosysteem wordt getransformeerd.
Canadese geleerden van de regering zeggen dat dit niet zomaar een losstaande gebeurtenis is.

“In het laatste decennium was het ijs niet zo zwaar als in het vorige decennium, wat duidt op een voortdurende trend,” zei Mike Hammill, die de condities van het ijs bestudeert voor Fisheries and Oceans Canada (Visserijen en Oceanen Canada).

Hammill voorspelt dat het gebrek aan ijs kan leiden tot een hogere sterfte onder de zeehondenpups. Hij zegt dat de zeehondenpopulatie groot genoeg is om dit jaar te overleven, maar dat dat weleens kan veranderen als het ijs nog vele jaren zo blijft.

Mensen die op de Magdalena eilanden van Quebec in de Golf van St. Lawrence leven, bevestigen dat het pakijs dat ze normaal gesproken rond deze tijd van het jaar zien, niet gevormd is langs de kustlijn.

“Ja, er is alleen water rondom het eiland. Er is geen ijs te bekennen, Er is helemaal geen ijs!” zei veteraan marinier Jean-Claude Lapierre. “Ik ben 69 jaar oud en ik heb dat nog nooit gezien. Ik heb met andere ouderen gepraat en het was ook voor hen de eerste keer dat ze dit zagen”.

Dus daar heb je het dan; het is de verwerkelijking van een voorspelling die ik zo’n twintig jaar geleden aan de Canadese regering heb gedaan, toen ik ze waarschuwde dat de zeehondenpopulaties gelijk moesten blijven om hen een kans te geven als ze door het veranderende klimaat met hoge sterftecijfers te maken zouden krijgen.

Canada beweert dat er zich vier tot zes miljoen zadelrobben in de Canadese wateren bevinden, en ze hebben door de jaren heen hun quota steeds verder verhoogd om de populatie naar beneden te brengen, met de naïeve gedachte dat minder zeehonden zou betekenen dat er meer vis, en dan vooral kabeljauw, zou overblijven.

De ecologische feiten hebben dat anders laten zien: lagere zeehondenpopulaties betekenen dat er ook minder kabeljauw is, omdat de zadelrob een belangrijke vijand is van de vissoorten die op kabeljauw jagen. De vissers daarentegen, hebben met opzet geweigerd om te geloven in de ecologische waarde van de zeehonden, en hebben in plaats daarvan de zeehonden als zondebok genomen voor de destructie van de kabeljauw door grote industriële slepers, die de ondergang van de kabeljauwvisserij hebben veroorzaakt in 1992.

Vijfhonderd jaar geleden waren er veertig miljoen zeehonden aan de Oostelijke kust, waaronder zich buiten de zadelrobben ook grijze zeehonden, klapmutsen, gewone zeehonden en de nu verdwenen walrussen bevonden.
Nu de zeehondenpopulaties gereduceerd zijn tot minder dan 10 procent van hun originele aantallen sinds de tijd van de Europese kolonisatie, zijn de verschillende soorten zeehonden erg verzwakt en daardoor in een kwetsbare positie geplaatst om de toenemende dreiging van de klimaatsverandering het hoofd te kunnen bieden.

Als het ijs verdwijnt, verdwijnen de zeehonden ook.

Het is dit soort gebrek aan visie en gebrek aan ecologisch begrip die het mogelijk maken dat de afslachting van de zeehonden nog steeds doorgaat, zelfs terwijl hun toekomst wordt bedreigd door opwarming van de aarde.

Gelukkig hebben de meer verlichte regeringen in Europa actie ondernomen om zeehondenproducten te verbieden, en dat zal een aanzienlijke reductie tot gevolg hebben in het aantal zeehonden dat zal worden gedood door de barbaren van de oostkust met hun knuppels.

Het blijft echter een feit dat elke zeehond die gedood wordt het vermogen van de soort om de snel veranderende omstandigheden te overleven, zal verminderen.

Natuurlijk zijn er altijd mensen die elke tragedie in de natuur kunnen rationaliseren. Zoals een Newfoundlander een paar jaar geleden tegen mij zei toen ik het had over de mogelijkheid dat de opwarming van de aarde verslechterde ijscondities zou kunnen veroorzaken, die een bedreiging zouden kunnen vormen voor het overleven van de zadelrob als soort. Hij nam een slokje van zijn bier,keek me aan met de betweterige blik van een visser die alles al wist en zei: "ach ja, dan kunnen we ze net zo goed uitmoorden voordat al het ijs gesmolten is."

Dat lijkt ook de strategie te zijn van de regering van Canada – dood alle zeehonden zodat niemand zal merken dat al het ijs is gesmolten..

Voor het originele verhaal, klik hier.

 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: