Visteelt in British Columbia – Het uitroeien van de wilde zalm

31 augustus 2009

Visteelt in British Columbia – Het uitroeien van de wilde zalm

Rafe Mair is de voormalig minister van Milieu en Gezondheid van de staat Brits Columbië (BC) in Canada. Hij is nu een uitgesproken natuurbeschermer en Sea Shepherd Conservation Society is er trots op om hem als lid van de adviesraad te hebben.

Van Rafe Mair:

Het gebeurt niet vaak dat je de kans krijgt om een klassieke presentatie te lezen, maar nu wel. Als je nog nooit iets over viskwekerijen gelezen hebt, lees dan dit stuk van twee van de meest vooraanstaande biologen van het land, die vertellen wat er gebeurd is met onze zalm onder de hoede van onze regeringen en in het bijzonder onder het federale departement van Visserij en Oceanen (DFO = Department of Fisheries and Oceans). Het gedrag van Minister Gail Shea in Oslo die de kwekerijen knuffelt zoals beschreven door mijn collega Damien Gillis, is de katalysator voor deze brief, maar ik kan u – uit grote bewondering voor Dr. Gordon Hartman en zijn dappere collega’s in het voormalige DFO in Canada - vertellen dat u zo meteen het echte verhaal gaat lezen. Het erbarmelijke verhaal van de zalm uit de Grote Oceaan die werd overgelaten aan de genade van onze regeringen, in het bijzonder de federale regering. Alstublieft, alstublieft, geef dit aan zoveel mogelijk mensen door!

article_separator_650x1

31 augustus 2009
1217 Rose Ann Drive,
Nanaimo, B.C., V9T 3Z4
The Hon. Gail Shea,
Ministerie van Visserij en Oceanen
Parlementsgebouw
Ottawa, Canada.

Geachte mevrouw Shea,

Referentie: DFO’s armzalige prestatie als het gaat om de bescherming van wilde zalm in tegenstelling tot de niet aflatende steun voor het kweken van zalm in Brits Colombië (BC)

Dit is de mening van twee personen die samen meer dan 85 jaar ervaring hebben in biologie en oceanografie – grotendeels bij het DFO. Wij noemen deze ervaring omdat wij menen dat wij daarom gegrond commentaar mogen leveren. Wij staan niet alleen in de mening die wij hebben over het volgende:

A) DFO – ingetrokken mandaat

Wij herinneren ons de tijd dat het DFO een goed beleid voerde op milieugebied. Dit omvatte effectieve inbreng in hoorzittingen over olie-exploratie op zee, onderzoek en beheer op het gebied van de oorspronkelijke vishabitat, het onderzoeken en bijhouden van gegevens m.b.t. de kap in kustgebieden en sterke inmenging in het voorstel voor een dam in gebied C.

In schril contrast hiermee staat het optreden van het DFO gedurende de laatste 25 jaar. Gelet op de bescherming van de zalm uit de Grote Oceaan is het volgende in het bijzonder teleurstellend:

  1. Het struisvogelgedrag, als het gaat om de Alcan en Nechako situatie
  2. Rustig blijven zitten terwijl visrijke stromen worden opgeofferd voor privé-energievoorzieningen, waarbij dammen of schoepenraderen in de rivier worden aangelegd.
  3. Het toelaten van massale grindafgravingen in de leefomgeving van de zalm in de Fraserrivier
  4. Pion zijn voor de industrie van de aquacultuur

Met betrekking tot de aquacultuur in de kustgebieden van BC zijn wij zeer verontrust over de beleidsrichting en de ontoereikendheid van de federale overheid. We zijn niet alleen bezorgd omdat het belangrijke conflict in de Broughton Archipel niet opgelost is, maar vooral ook omdat de industrie blijkbaar uit wil breiden op plekken waar deze nu nog niet actief is.

Veel vooraanstaande mensen op universiteiten en daarbuiten hebben uitgebreid geschreven over dit onderwerp. Toch voelen wij ons – nadat we foto’s hebben gezien van een stand van het DFO over aquacultuur op een handelsbeurs in Noorwegen en na het horen van Damien Gillis – verplicht om degenen die de wilde zalm willen beschermen, te helpen. We weten niet zeker wat de neergang van de zalmtrek in de Fraserrivier heeft veroorzaakt. Echter, het spookbeeld van het ministerie op een aquacultuurbeurs in Noorwegen terwijl de zalm in de Fraserrivier ernstig bedreigd wordt, symboliseert de prioriteiten en het beleid van het DFO, en dat verontrust ons zeer.

B) Beleidsrichting

Het gedrag van het DFO is in strijd met het eigen voorzorgsprincipe. Het DFO handelt meer als een organisatie ter promotie van de aquacultuur dan als een verantwoordelijk, betrokken bureau van onderzoek naar en beheer van visserij.

Enige jaren geleden heeft de Canadese regering het voorzorgsprincipe in het leven geroepen in:  A Framework for the Application of Precaution in Science-based Decision Making About Risk (Laatst bijgewerkt: 2003-07-25). In het geval van de zalm-aquacultuur lijkt dit principe ondergesneeuwd te zijn. Voor de zalmindustrie, en met name voor gebieden zoals de Broughton Archipel, zijn de risico’s en gevolgen gedocumenteerd door onderzoekers van buiten het DFO. In dit geval geven de onderzoeken aan dat er een “geloofwaardig risico op ernstige of onomkeerbare schade bestaat”. Wij hebben kopieën van 6 publicaties die deze bezorgdheid onderschrijven. Tegen het voorzorgsbeginsel en onafhankelijk onderzoek dat risico’s voorspelt in, steunt het DFO uitbreiding van de industrie. Uw departement faalt op drie gebieden in relatie tot het aan haar verleende mandaat:

  1. Ze komt niet tegemoet aan haar eigen ‘voorzorgsprincipe’
  2. Ze heeft twee conflicterende doelstellingen.
    a. Het beheren en beschermen van wilde zalm en
    b. Ondersteuning van aquacultuur
  3. Het eigen onderzoek biedt een zwak en fragmentarisch fundament voor aquacultuur in BC, terwijl het DFO wel snel klaar staat met commentaar op extern onderzoek. ( zie ook “Sustainable Aquaculture Research in BC: DFO Publications Related to Fish health and Salmon Aquaculture).

Dit falen is des te zorgwekkender gezien het feit dat de aquacultuurindustrie nu eist dat ze verder uit mag breiden naar het noorden. Als dat niet wordt toegestaan dan dreigt deze industrie verder uit te breiden op de plek waar ze nu zit. Wie maakt hier nu de dienst uit?

C) De ontoereikendheid van de wetenschap van het DFO

Het DFO heeft geen adequaat onderzoek gedaan om een managementrol op te eisen in de zalmindustrie (zie ook  “Sustainable Aquaculture  Research….. Publications … 2003 -2007).” hierboven. Deze lijst is misschien niet up-to-date maar hij beslaat de periode waarin relevante research had moeten worden gedaan naar de impact van aquacultuur en een periode waarin het beleid had moeten worden geformuleerd.

De lijst van publicaties bevat zeer weinig publicaties die gaan over de directe of mogelijke gevolgen op jonge roze zalm in de kritische gebieden zoals de Broughton Archipel. Van de 53 titels op de lijst zijn er slechts vijf direct of gedeeltelijk relevant voor de impact op jong roze zalm in de Archipel. We zijn ons ervan bewust dat er meer overheids- en niet-overheidsonderzoek gepland is of momenteel uitgevoerd wordt. Dit is zeer wenselijk. Het is echter jammer dat deze extra inspanningen niet eerder getroost werden, namelijk vóórdat de uitbreiding van de industrie mocht optreden. Met de geschiedenis van conflicten over landgebruik die achter ons ligt, is het zeer ongelukkig dat we in de eerste plaats naar het geld kijken en daarna achter de feiten aanlopen wanneer we proberen de impact ervan te begrijpen en de rommel op te ruimen.

Als de regering van Canada, via het DFO, een beter inzicht wil krijgen in het verband tussen de zalmkwekerijen en de wilde zalmpopulatie in gebieden zoals de Broughton Archipel, dan zal zij zich moeten mengen in onderzoek op ecosysteem schaalgrootte dat voldoet aan de eisen, of hoger ligt dan de normen die zij vereist van anderen en dat:

  1. Zich uitstrekt over een periode die analyse van de milieuvariabelen mogelijk zou maken en waarbij ook het effect van zeeluizen wordt meegenomen.
  2. Voldoende controle heeft over de experimentele situatie, waardoor bijvoorbeeld ook sluiting van kweekvelden kan worden opgelegd om verantwoord wetenschappelijk onderzoek te kunnen doen.
  3. Beschikt over een onafhankelijke financiering en mensen die onafhankelijk zijn van de politiek of de industrie.

D) Wilde zalm - een gift van de natuur

De zalmkweek zou nu de opbrengst van wilde visvangst kunnen overtreffen als je het alleen zou meten in tonnen vis. Echter, deze tonnen gaan samen met een grote hoeveelheid milieukosten. Verder zijn er belangrijkere argumenten dan ‘tonnage’ in het zalmkwekerijendebat.

Viskwekerijen vereisen energie, het voedsel voor de vissen komt uit andere delen van de wereld en het vereist ruimte die nuttig zou kunnen zijn voor andere sectoren van de maatschappij. Zalmkwekerijen produceren op sommige locaties lagen van rottend afval. Wij kennen iemand die in dit soort kwekerijen heeft gewerkt en deze persoon heeft dit met eigen ogen gezien. Het merendeel van het publiek heeft dit niet gezien. Als de banen die gecreëerd worden door zalmkwekerijen uiteindelijk meer banen kosten in de wilde zalmvisserij, dan kan hun waarde een bittere illusie blijken te zijn.

De productie van wilde zalm vereist niet de investeringen die samenhangen met onder andere de voedselproductie, energieconsumptie en watervoorziening die voorkomen bij de zalmkwekerij. Echter, het vereist twee dingen: allereerst dat we het milieu beschermen en ten tweede dat we er goed op letten niet te overexploiteren. Er is nog een bijkomend voordeel om dit te doen. De inspanningen die we leveren ten bate van de wilde zalm en het in stand houden van hun habitat is ook gunstig voor een scala aan andere wilde dieren. Dit, en het milieu op zich, vormen een positieve erfenis voor toekomstige generaties. Baaien vol met zalmkwekerijen met rottend materiaal en bordjes met “Niet betreden” erop, doen dat niet.

Het moge duidelijk zijn dat de wilde zalm geconfronteerd wordt met een enorme reeks van kunstmatige milieu-uitdagingen, inclusief: andere vormen van landgebruik, klimaatverandering, verlies van bossen, waterwinning en veranderde omstandigheden in de oceanen die we niet precies begrijpen. Gezien deze feiten zou uw regering de wilde zalm zo goed en zo lang mogelijk moeten beschermen. En dat kan ook. Er is echter een meer oprechte bezorgdheid om wilde vis voor nodig dan tot nu toe door het DFO tentoon werd gesteld. Op de lange termijn vereist het een visie die verder gaat dan het winnen van 2 tot 4 jaar populariteit tijdens de verkiezingscampagnes en het ten dienst staan van de grootste industrie die er is.

In de ecologische context van de lange termijn moeten zowel de maatschappij als de regeringen zich snel realiseren dat de menselijke populatie en menselijke activiteiten in een soort van ecologische balans moeten komen met de beperkte ruimte en middelen van een land. De mensheid zal niet in deze staat van bewustzijn terecht komen met een bedrijf puur gericht op groei als haar morele en intellectuele vlaggenschip.

De zalmkwekerijen en de manier waarop zij worden aangestuurd is een belangrijk deel van onze toekomst. In dit verband is het gerechtvaardigd dat het publiek meer verwacht dan het tot nu toe krijgt. Wij vragen uw departement dan ook om onafhankelijk onderzoek te verrichten en dat zij haar volledige verantwoordelijkheid neemt voor de bescherming van de wilde zalm op een manier die boven politiek en korte-termijn-winst staat.

Hoogachtend,

G. Hartman Ph.D.
C. McAllister Ph.D.

 

Evenementen:

5 & 6 maart 2017
Utrecht
25 maart
De Koog, Texel
8 april
Harlingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: