Alexandra Morton's Letter to the Fisheries Minister on Missing Sockeye

20 augustus 2009

De brief van Alexandra Morton aan het Ministerie van Visserij over de vermiste rode zalm

Alexandra Morton is een voorbeeld van hoe de passie en toewijding van één persoon een verschil kunnen maken. Zij is jarenlang de voortrekker geweest voor de wilde zalm in Brits-Columbia en de grootste luis in de pels voor het Canadese Ministerie van Visserij en Oceanen (DFO). Zij is een wetenschapper en letterlijk een stem voor de wildernis. Zij ontkracht leugens en de onzinwetenschap die wordt gebruikt om de vernietiging van de wilde zalmpopulatie door de zalmkweekindustrie goed te praten.

Naar aanleiding van de recente (volgens het DFO onverklaarbare) verdwijning van ongeveer elf miljoen zalmen in Brits-Columbia verstuurde zij de volgende brief naar de Canadese minister van Visserij Gail Shea.

article_separator_650x1

Beste Minister van Visserij Shea,
Op het nieuws zag ik dat DFO heeft gerapporteerd dat 11 miljoen rode zalmen verdwenen zijn. De omvang, sociale impact en het verloop van deze blunder van de visserij is van dezelfde orde als de instorting van de kabeljauw populatie in het Canadese deel van de Atlantische Oceaan. Wetenschappers hebben onderzocht wat er mis ging binnen de DFO waardoor de kabeljauwpopulatie, één van de grootste voedselbronnen van deze planeet, is ingestort. Hierbij werd als kritieke factor aangewezen dat de wetenschap verdraait wordt voor politieke doeleinden. Ze beweren dat het publiek niet goed geïnformeerd werd terwijl de instorting al plaatsvond.

(Hutchings, J.A., Walters, C., and Haedrich, R.L. 1997. Is wetenschappelijk onderzoek onverenigbaar met informatieverspreiding door de overheid? Can. J. Fish. Aquat. Sci. 54: 1198–1210. )

Dit brengt mij op een aantal recente commentaren uit de media, afkomstig van hooggeplaatste DFO werknemers. Bary Rosenburger, DFO directeur van het Fraser gebied, beschrijft de instorting van de rode zalmpopulatie als even onverwacht als die van de kabeljauwpopulatie en zegt dat DFO geen idee heeft wat er is gebeurd (Globe and Mail, Aug 13, 2009). Maar de volgende dag zegt hij dat het er niet op lijkt dat de viskwekers de schuldigen zijn. (BCLocalNews.com).

Op 15 augustus publiceert Paul Sprout, regiodirecteur voor het Pacifisch gebied van DFO een brief in de Globe and Mail “ Zeeluizen van de viskwekerijen zijn geen verklaring voor de slechte overlevingskansen van de rode zalm dit jaar...”

De overheid van Brits-Columbia, de inheemse stammen en de natuur hebben allen een groot belang bij de rode zalm. Daarnaast heeft DFO’s politieke bemoeienis met wetenschappelijk onderzoek voor de instorting van de kabeljauwpopulatie aan de oostkust gezorgd. Is het dan niet logisch om te vragen welke wetenschap Sprout en Rosenburger gebruiken om het publiek te vertellen dat viskwekerijen niet verantwoordelijk zijn voor de instorting van de rode zalmpopulatie?

Twee van de vier hoogste medewerkers die hierbij betrokken zijn hebben publiekelijk verklaard dat de viskwekerijen niets te verwijten valt, een industrie die wordt geassocïeerd met de wereldwijde instorting van de zalmpopulatie (Ford and Myers 2008) en die hier in Brits-Columbia (Krkosek et al 2007).

De meest recente catastrofe in Brits-Columbia was in 2002, toen 99% van de roze zalm in Broughton niet meer terugkeerde. Het Roze Zalm-Actie Plan zorgde voor de tijdelijke verwijdering van de zalmkwekers op de migratieroute van roze zalm naar Broughton, waardoor de volgende generatie van roze zalm met de allerhoogste overlevingskans ooit terugkeerde(Beamish et al 2006). Deze bestuurlijke beslissing werd teruggedraaid, waarna de populatie opnieuw instortte.

Dr. Brain Riddell van de Pacific Salmon Foundation suggereert dat het antwoord over het lot van deze rode zalm ligt in wat er met hen gebeurt vlak nadat ze de Fraser rivier verlaten, maar voordat zij de open oceaan bereiken. Ik en anderen hebben de route van de rode zalm onderzocht vlak nadat zij de Fraser rivier verlieten. Wij waren de laatste wetenschappers die de vissen hebben gezien voordat zij verdwenen en zij hadden tot wel 28 zeeluizen op zich toen zij de zalmkwekerijen van de Campbell rivier passeerden. Bekijk, voordat je antwoord dat  dr. Simon Jones van de DFO heeft gezegd dat jonge zalmen uiterst resistent zijn tegen zeeluizen, alsjeblieft deze publicaties. Ik kan geen data in deze studies vinden die deze claim ondersteunt als de zeeluizen zich eenmaal aan de zalm hebben gehecht. Veel internationale wetenschappelijke onderzoeken spreken de beweringen van Dr Jones tegen.

Ik kan jullie niet met zekerheid vertellen dat de viskwekerijen alle 11 miljoen vermiste rode zalmen hebben vermoord, maar de viskwekerijen zijn er zeker bij betrokken doordat de DFO en de provincie van Brits-Columbia hen aan de migratieroute in de Fraser rivier hebben geplaatst. De vermiste rode zalmen zwommen door het afvalwater van de viskwekerijen.

In plaats van het vrijpleiten van viskwekerijen in het onderzoek zouden jullie juist moeten besluiten om complete openheid te eisen omtrent de gezondheid en het aantal zalmen in de kwekerijen die zich op de migratieroute van de rode zalm in de Fraser rivier bevinden van 2006 tot heden.

En wij, de mensen uit Canada en daarbuiten, moeten weten waarom DFO de viskwekerijen vrijstelt aan het begin van het onderzoek naar wat er is gebeurd met één van de meest rijke voedselbronnen van de mensheid.

Alexandra Morton

www.adopt-a-fry.org

 

Evenementen:

28 mei
Hilversum
17 & 18 juni
Vorden
23 & 24 juni
Ysselstein

Sites werldwijd:

Australië België Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: