Wat dacht je hiervan Sarah Palin: Michaelle Jean is nu Koningin der Barbaren

29 mei 2009

Wat dacht je hiervan Sarah Palin:
Michaelle Jean is nu Koningin der Barbaren

Commentaar door Kapitein Paul Watson

Toen Stephen Harper Premier van Canada werd schreef Michael Valpy van de Globe and Mail een zeer kritisch stuk over gouverneur-generaal Michaelle Jean. In zijn artikel schreef Valpy dat Stephen Harper van Alex Himelfarb, op dat moment de klerk van de Queen's Privy Council: "te horen had gekregen: ‘Minister-president, uw grootste probleem bevindt zich in Rideau Hall’, waarmee hij Jean bedoelde en het feit dat zij een "losgeslagen projectiel". zou kunnen zijn. (Rideau Hall is de woning van de gouverneur-generaal).

Dat losgeslagen projectiel ging vorige week helemaal door het lint toen televisiestations over de hele wereld uitzonden hoe de vertegenwoordiger van Hare Majesteit Koningin Elizabeth II in een trainingspak op haar knieën zat voor een zojuist geslacht en nog nastomend karkas van een zeehond, met een mes (ulu) in haar hand, in het vlees van het dier hakkend om een stuk van het rauwe, bloedende hart af te snijden. Daarna stopte ze het bloedende orgaan in haar mond, kauwde erop, veegde het bloed van haar lippen en vingers met een tissue en verklaarde dat het heerlijk was.

Waar zat ze met haar hoofd? Ze leek wel een kannibalenkoningin van Borneo. Het enige dat eraan ontbrak was een bot door haar neus. Zelfs Sarah Palin kan in al haar glorie niet op tegen deze simpele, symbolische roekeloosheid van het eten van een bloedend hart voor de ogen van miljoenen mensen over de hele wereld. Ze zou het kloppende hart van een echte liberaal moeten opeten om die buitensporige daad van haar woeste Canadese tegenhanger, de gouverneur-generaal van Canada, te kunnen overtroeven.

Jean (het spijt me, ik kan mezelf er niet meer toe zetten haar Excellentie te noemen – in ieder geval niet zonder grinnik) is ofwel een goedgelovige pion in de propaganda van de regering ten aanzien van de commerciële zeehondenjacht of ze is gewoon onwetend op ecologisch gebied en maalt niet om de gevoelens van heel veel Canadezen die tegen de zeehondenjacht zijn.

Misschien is het eten van rauw, bloedend vlees geen probleem voor de inwoners van Haïti, waar Jean vandaan komt en waar kinderen op straat worden verkocht en koekjes voor peuters van modder worden gemaakt. Ik neem aan dat als een arme zeehond de fout zou maken zich het strand bij Port aux Prince op te slepen het best mogelijk is dat hij rauw zou worden opgegeten.

Haïti is een land van extreme armoede, bewerkstelligd door de meedogenloze heerschappij van dictators. Hier worden tevens dieren geofferd voor religieuze doeleinden en sommige mensen baden zelfs in het stomende bloed van onthoofde kippen.

Misschien is het geen toeval dat de Caribische monniksrob nu uitgestorven is.

En uit dit land kwam Michaelle Jean in 1967 naar Canada, waar zij ging wonen in Quebec en waar zij ondanks het feit dat ze een inwoner is van Frankrijk en een Frans paspoort heeft, de officiële afgevaardigde werd voor de Engelse koningin in Canada.

Minister-president Paul Martin wilde duidelijk wanhopig graag een zwarte, vrouwelijke immigrant uit Quebec in Rideau Hall en heeft zich bij haar screening er nog makkelijker van af gemaakt dan John McCain bij Sarah Palin.

We zijn gezonken van de gracieuze elegantie en welbespraaktheid van de vorige gouverneur-generaal Adrianne Clarkson, een in Canada geboren inwoner van Chinese afkomst, tot deze ordinaire vrouw wiens ouderwetse ‘redneck’-denkwijzen het op kunnen nemen tegen die van de Gouverneur van Alaska, Sarah Palin.

Waarom is deze vrouw de gouverneur-generaal van Canada geworden? Ze flirtte openlijk met de Quebec Separatisten, ze heeft portretten van de Koningin uit Rideau House verwijderd. Jean en haar echtgenoot Jean-Daniel LaFond waren zo nauw betrokken bij de terroristische organisatie Front de Liberation de Quebec (FLQ) dat ze Jacques Rose, een ex-delinquent, veroordeelde moordenaar en terrorist inhuurden om timmerwerkzaamheden aan hun huis in Montreal te verrichten. Zij wisten wie hij was. Het was hun bekend dat hij Labour minister Pierre LaPorte uit Quebec had vermoord en dat hij de Britse handelscommissaris James Cross had ontvoerd. Desondanks installeerde hij boekenplanken in hun huis en ik durf te wedden dat ze zelfs zijn boek op zo’n plank hebben staan.

René Boulanger die schrijft voor Le Québécois, een soevereine krant uit Quebec, heeft openlijk bericht over haar steun aan de strijd voor onafhankelijkheid en Gilles Rhéaume, de voormalige voorzitter van de Saint-Jean-Baptiste Society heeft haar op het matje geroepen om haar te confronteren met het feit zij gestemd heeft voor Quebecs referendum voor on onafhankelijkheid in 1995. Leden van het parlement , alsmede enkele provinciale kanseliers, hadden geëist dat Jean en haar echtgenoot zouden verduidelijken waar hun loyaliteit lag. Ze heeft dit afgeslagen.

Het is interessant dat de echtgenoot van Sarah Palin lid was van de partij van Separatisten van Alaska en dat de echtgenoot van de Gouverneur Generaal een openlijke sympathisant was van de partij van Separatisten van Quebec. Deze twee vrouwen hebben meer gemeen dan alleen hun begeerte naar dierlijk bloed.

Het ziet ernaar uit dat de meeste politieke zonden in Canada kunnen worden vergoelijkt door loyaliteit te verklaren aan de bloederige verheerlijking van de zeehondenslachting: in de zeehondenknuppel stellen wij ons vertrouwen.
De definitie van een Canadese verrader staat tegenwoordig gelijk aan iedereen die tegen het doodknuppelen van zeehondenpups is, en hiervoor bestaat geen clementie in Canada. Als je tegen het inslaan van zeehondenhersens bent, zul je geen onderscheiding in de Orde van Canada of uitnodiging voor een diner bij de gouverneur-generaal ontvangen. Niet dat ik daar op zit te wachten; haar keuken is mijn smaak niet. Ik vraag me af of ze tijdens een reis naar China ook apenhersenen zou eten, om haar gastheren en -vrouwen niet te beledigen?

Maar degenen onder ons die in Canada geboren zijn en wiens roots ontelbare generaties teruggaan en die hun leven eraan hebben gewijd te strijden tegen de barbaarse en buitensporige slachting van zeehonden, worden veroordeeld en vervolgd in hun eigen land vanwege de moed om de genadeloze status quo van de Oost-Canadese tradities te bestrijden.

Ik ben zelf Canadees, mijn familie kwam naar deze contreien vanuit Frankrijk in 1587 en uit Ierland in 1759. Toen ik tien jaar was zag ik de eerste zeehondenpup voor mijn ogen worden doodgeknuppeld op het strand van New Brunswick. Sinds die tijd ben ik in oorlog met mijn regering en in een levenslange strijd verwikkeld om de waardigheid van mijn volk te herstellen door deze barbaarse bloederigheid voor eens en altijd een halt toe te roepen.

Hoe durft gouverneur-generaal Michaelle Jean mijn zorgen als Canadees burger over een onderwerp dat zo’n smet op het blazoen van mijn volk werpt, te negeren? Ze heeft constitutioneel gezien geen recht om de politieke denkwijzen van de inwoners van Canada te minachten. Het is niet aan haar om de zeehondenjacht te vergoelijken of te veroordelen.

Ze zou het boegbeeld moeten zijn van de denkwijze van alle Canadezen, niet van een minderheid die nog rond spettert in bloedige barbaarsheid en zijn inkomen verdient door zeehondenpups levend te villen. Toen haar gevraagd werd wat het Europese Parlement ervan zou vinden was haar hooghartige antwoord ‘dat ze maar moesten zien wat ze ervan wilden maken.’ De Europese commissaris Stavros Dimas zei hierop; “Ik heb geen commentaar, het is te bizar voor woorden.”

Het paleis heeft geen publiekelijk commentaar gegeven, maar Dickie Arbiter, de voormalige perssecretaris van de koningin, kon het niet waarderen. “Wat zij heeft gedaan vind ik te abnormaal om te begrijpen”, zei hij. “Het opensnijden en opeten van een zeehond staat gelijk aan het maken van een politiek statement en is niet wat je mag verwachten van een gouverneur-generaal.”

Wat gebeurt er allemaal in Canada? De regering wilde Canadese Olympische atleten in zeehondenhuid kleden, de minister-president zette een handelsdeal met Europa van 25 biljoen dollar op het spel vanwege een onnozele, achterhaalde bedrijfstak en handelsreizigers vliegen de hele wereld over, wanhopig op zoek naar afzetmarkten voor zeehondenproducten, van Zwitserland tot Vietnam. Deze handelsreizigers hebben zich zelfs verlaagd tot het slijten van zeehondenpenissen aan de Chinezen in een meelijwekkende poging te concurreren met Viagra. (Blijkbaar zou een gedroogde en gekrompen zeehondenpenis in de thee een middel zijn tegen erectieproblemen). Canada blijft zo niet alleen een primitief land van houtzagers en waterdragers, mijn volk zit nu zelfs in de slangenolie en de handel in seksdrankjes die gemaakt zijn van wilde dieren.

In haar laatste column in de Globe and Mail, verwees Margaret Wente naar de gouverneur-generaal als zijnde de Canadese Braveheart:

“Zij is de nieuwe Braveheart van Canada”, verklaarde Peter MacKay, die toevallig de minister is voor de stemgerechtigden van Newfoundland en Labrador. Je herinnert je Braveheart nog wel. Hij was degene die ten strijde trok tegen een overweldigende vijand en riep: “Ze kunnen ons doden, maar ze kunnen ons nooit onze vrijheid afnemen.”

Hmmm, William Wallace mag dan een moedig hart gehad hebben, maar Michaelle is simpelweg tevreden met het eten van harten, bij voorkeur rauw en bloederig.

Ik denk dat een geschikter citaat zou zijn: “Ze kunnen onze hakapik (houweel) afpakken, maar ze kunnen ons nooit …. onze zeehondenflippertaart afnemen!”

En nu hebben we ook nog die belachelijke Canadese Liberale Senator Celine Hervieux-Payette die eist dat er zeehondenvlees geserveerd wordt in het Parlementsrestaurant in Ottawa. Ze zegt dat het hoofd van het Parlement dit heeft toegezegd. “Hij staat er heel welwillend tegenover om dit op de kaart te zetten. Ik hoop dat ik eens mijn Europese collega’s kan uitnodigen om zeehondenvlees te komen eten. En ik zal er zeker voor zorgen dat ze het opeten.”

“Laten ze zeehondenvlees eten!” Dat klinkt als een dreigement, Celine. Wat ga je dan doen? Duw je ze het zeehondenvlees door de strot, of ze nu willen of niet? Heftige uitspraken van een stoer wijf, zo komt het over. Maar de taaiheid van senator Celine als slager van wilde dieren komt pas op de derde plaats na Gouverneur Palin en gouverneur-generaal Jean in de strijd om de Cruella de Vill medaille van schande. De Canadese minister van Visserij en Oceanen Gail Shea komt op afstand op de vierde plaats. Zij probeert nog steeds vast te stellen of walvissen vissen of zoogdieren zijn.

Net als Michaelle Jean is Celine Hervieux-Payette nooit gekozen. Ze heeft zichzelf drie keer kandidaat gesteld, maar werd steeds verslagen. Desalniettemin wordt in Canada de gouverneur-generaal door de Premier aangesteld en worden Senatoren voor het leven benoemd. Hervieux-Payette dankt haar Senatorschap aan een affaire waarbij ze op heterdaad werd betrapt met de voormalig minister-president van Canada, Pierre Elliott Trudeau. Hij benoemde haar tot minister van Sport en later werd ze benoemd tot Senator wat ze zal blijven op kosten van de belastingbetaler, tot ze 75 jaar wordt in 2016.

Rauwe zeehondenharten verslinden, zeehondenstoofpot in het Parlement, Olympische uniformen van zeehondenhuid, het neerschieten van wolven vanuit de lucht, een massaslachting van narwallen, kantoren opgesierd met trofeekoppen en huiden; waar houdt de krankzinnigheid op?

De waanzin wordt zelfs nog gekker. Gouverneur Sarah Palin verhoogt de afschotquota voor wolven en is vastbesloten de jacht op ijsberen toe te staan terwijl het aantal beren afneemt. Het wordt een wedstrijd wie van de twee vrouwelijke gouverneurs en de senator de grootste ‘ballen’ heeft.

Maar Hervieux-Payette en Palin lopen nog een beetje achter in de strijd om gemeenste griet van het Noorden te worden. Zonder nog een keer met haar ogen te knipperen na haar ‘hartverslindende foto’ heeft de gouverneur-generaal nu aangegeven dat ze mee het ijs op gaat om op zeehonden te jagen. “lk eet lams- en kalfsvlees, dus waarom geen zeehondenpup?” aldus Jean. De laatste keer dat Haïtiaanse vissers op zeehonden jaagden, hebben ze de Caribische Monniksrob uitgeroeid. Het ziet ernaar uit dat Michaelle Jean bezig is aan een nieuwe inquisitie tegen zeehonden.

Ach, als ik aan het geweldige Witte Noorden denk, waar de vrouwen voorzien zijn van rode tanden en klauwen en waar ecologische stompzinnigheid en schaamteloze wreedheid de basis zijn van de noordelijke vrouwelijkheid. Met deze drie loslopende, vrouwelijke seriemoordenaars hebben de ijsberen, wolven, zeehonden en alle andere vrije en wilde wezens geen schijn van kans.

N.B. De verontwaardiging over de daden van de Gouverneur Generaal waren zo verhit dat de Globe and Mail de optie voor online commentaar onklaar heeft gemaakt.

 

Evenementen:

27 april
Amsterdam, NDSM Vrijhaven
5 mei
Vlissingen
6 mei
Podium Mozaïek, Amsterdam

Sites werldwijd:

Australië België Brazilië Canada Chili Duitsland Europa Frankrijk Galápagos Global Hongarije Italië Nieuw Zeeland Spanje Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten Zwitserland

Top Tweets:


Andere vertalingen:


Fiscaal Voordeel:

ANBI Logo

Onze partner: